บทที่ 14 พวกซอมบี้พวกนี้โดนฆ่าแม่ไปหรือไง?

บทที่ 14 พวกซอมบี้พวกนี้โดนฆ่าแม่ไปหรือไง?

ขณะที่ฟ้าค่อยๆ สว่าง แสงอรุณแรกเริ่มกระจายไปบนขอบฟ้า ไม่ไกลจาก "เมืองศพเน่า" มีกลุ่มผู้เล่นเล็ก ๆ ตั้งแคมป์พักชั่วคราว หลังจากการเดินทางอันเร่งรีบทั้งคืน ในที่สุดหลีเฉิงคุนกับพวกพ้องก็ได้พักหายใจหายคอกันบ้าง

นักบวชเลเวล 30 ของทีมยกคทาขึ้น ร่ายเวท "แสงชำระล้าง" คลื่นพลังสีขาวกระจายออกไปรอบ ๆ ทุกคนที่อิดโรยเมื่อครู่ก็พลันสดชื่นขึ้นในทันที เหมือนได้รับพลังใจที่เต็มเปี่ยม

เเละเมื่อเดินต่อไปอีกหน่อย พวกเขาก็พบกับศัตรูตัวแรกในเขตเมืองศพเน่า

“ระวัง! เจ้าตัวนี้คือ ‘ซากศพกลายพันธุ์ติดพิษ’ พวกเธอน่าจะเคยเรียนในคาบวิชาข้อมูลมอนสเตอร์ที่โรงเรียนมาแล้ว” เสียงหัวหน้าทีม "หลิวเล่ย" กล่าวขึ้น เขาคือผู้เล่นเลเวล 39 คนหนึ่งที่ถือว่าเป็นแนวหน้าในเมืองหยุนถง

ปกติแล้ว ด้วยทีมที่มีพลังเช่นนี้ การบุกเมืองศพเน่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่ภารกิจครั้งนี้…ไม่ใช่การปราบบอส หากแต่เป็นการ "เพิ่มเลเวล" ให้เด็กใหม่ต่างหาก

หลิวเล่ยพาทุกคนซ่อนตัวในพุ่มไม้ กำชับด้วยเสียงเข้ม “แม้ซากศพกลายพันธุ์จะเป็นมอนสเตอร์ระดับล่างสุดของที่นี่ แต่ห้ามประมาทเด็ดขาด! มือใหม่จำนวนไม่น้อยที่ตายไปก็เพราะเจ้าพวกนี้แหละ”

ทุกคนล้วนตั้งใจฟัง แม้แต่หลั่นปิ่งเยว่ มือใหม่สาวสวยที่มีพรสวรรค์ระดับ A ก็ยังทำหน้าเคร่งเครียด

“มันมีเลเวลอยู่ที่ 15–19 เหมาะสำหรับพวกเธอที่สุด มันเร็ว พลังป้องกันสูง ไม่กลัวความเจ็บปวด แถมยังมีพิษติดตัว  ศัตรูแบบนี้ไม่ง่ายเลย” หลิวเล่ยกำชับ “จำที่ฉันสอนไว้ จัดการเป็นทีม ตั้งรับอย่างมั่นคง อย่าตื่นตูม”

หลังจากแน่ใจว่าทุกคนเข้าใจแล้ว เขาจึงพยักหน้าให้ลุย

เสียงร้องคำรามฉีกอากาศทันทีที่ซอมบี้กลายพันธุ์หันมาพบพวกเขา เส้นเลือดสีน้ำเงินม่วงปูดโปนบนใบหน้าที่บิดเบี้ยวน่าเกลียด ตาข้างหนึ่งแทบจะหลุดออกมา กลิ่นเหม็นสาบกระแทกใส่แม้อยู่ห่างเป็นสิบเมตร

“เร็ว! จำกัดการเคลื่อนไหวมันไว้ก่อน!” หลิวเล่ยสั่ง

ทันใดนั้น หลั่นปิ่งเยว่ก็โจมตีก่อน ใช้สกิลสายลมหมุนวน พายุหิมะพุ่งขึ้นกักขังซอมบี้กลายพันธุ์เอาไว้ ร่างมันถูกแช่แข็งจนเกิดชั้นน้ำแข็งบาง ๆ เกาะทั่วตัว

ด้านหลัง หลีเฉิงคุนไม่รอช้า ยิงสกิลออกมาเป็นชุดๆ เข้าจุดอ่อน ล็อกเป้าได้อย่างแม่นยำ

เสียงปืนกระหน่ำไม่หยุด กระสุนห้านัดเจาะเข้าหัวซากศพกลายพันธุ์ติดพิษตรง ๆ แต่แทนที่มันจะล้มลง มันยังยืนอยู่เหมือนไม่สะทกสะท้านอะไร

“บ้าชิบ! มันยังไม่ตายอีกเหรอ!” หลีเฉิงคุนตะโกนลั่น หน้าถอดสี

หลิวเล่ยมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ก็นายเลเวลเเค่สามหรือสี่เอง จะหวังยิงให้มอนสเตอร์เลเวล 16 ตายในทีเดียวได้ยังไง”

เขาไม่เสียเวลาเถียง แต่รีบสั่งการคนอื่นเข้าประสานงานทันที ทุกคนร่วมแรงกัน ทั้งมือใหม่ทั้งรุ่นพี่ ช่วยกันรุมโจมตีอยู่นาน กว่าที่ซากศพกลายพันธุ์ติดพิษตัวนี้จะล้มลง

“ฮ่า ๆ ๆ อัปเลเวลแล้วเว้ย! โอ้แค่ตัวเดียวค่าประสบการณ์ก็พุ่งพรวดจริง ๆ” หลีเฉิงคุนหัวเราะด้วยความสะใจ เหมือนได้ยาดี

มือใหม่คนอื่นก็เลเวลอัปเช่นกัน แม้ไม่มากแต่ก็ชัดเจน หลั่นปิ่งเยว่เองแม้สีหน้าจะนิ่ง ๆ แต่ออร่าที่แผ่ออกมาก็เข้มข้นกว่าเดิม

เธอหันไปพูดเสียงเรียบ “การฆ่ามอนสเตอร์ที่สูงกว่าเราสิบเลเวล ถึงจะแบ่งค่าประสบการณ์กับหัวหน้า แต่สำหรับพวกเรา มันก็ยังคุ้มค่าอยู่ดี”

จากนั้นก็เหลือบตามองหลีเฉิงคุน “เสียดายอยู่อย่างเดียว… นายคงคิดถึงเพื่อนรักที่โดนทิ้งให้นั่งร้องไห้ที่ไหนสักแห่งแล้วสิ”

คำพูดนั้นทำให้หลีเฉิงคุนเงียบไปทันที

ด้านหนึ่ง หลิวเล่ยยังคงพูดต่อเหมือนพี่ใหญ่คอยอบรม “จำไว้นะ ที่ฉันพาพวกเธอมาเก็บเลเวลวันนี้ ไม่ได้จะเป็นแบบนี้ตลอดไป อนาคตมันอยู่ที่พวกเธอเอง ต้องพยายามด้วยตัวเอง เพราะบนเส้นทางนี้ คนที่ตาย…มีมากกว่าที่พวกเธอคิด”

ขณะที่ทุกคนตั้งใจฟังบทเรียนชีวิตจากหัวหน้าอยู่นั้น จู่ ๆ พลธนูในทีมก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “หัวหน้า! เราเจอเรื่องใหญ่แล้ว!”

หลิวเล่ยรีบตามไปยังเนินเขาเล็ก ๆ ข้าง ๆ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็เผลอสบถออกมา “บ้าเอ๊ย!”

หลีเฉิงคุนกับมือใหม่ทั้งหลายรีบหันไปมองบ้าง แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้พวกเขาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

“หะ…หะ…หัวหน้า…นี่มัน…ซอมบี้พวกนั้นโดนฆ่าแม่มันไปหรือไงเนี่ย?”