บทที่ 10 บอสประจำเขต: แกคือบอสเหรอ? ไม่! ฉันต่างหาก!

บทที่ 10 บอสประจำเขต: แกคือบอสเหรอ? ไม่! ฉันต่างหาก!

สิ่งที่เก็บมาได้ก็ไม่ใช่ของหายากอะไร แค่เขี้ยวของหมาป่ากระดูก, ขนหมาป่า, กรงเล็บของปีศาจแมว, ถุงพิษ, ขนสัตว์

และของเหลวที่เหลือจากสไลม์พิษ… แต่สำหรับเจิ้งมู่แล้ว ต่อให้เป็นแค่วัตถุดิบระดับธรรมดาก็ไม่มีทางโยนทิ้งหรอก

แม้จะเป็นของธรรมดาที่สุด แต่ราคาตามท้องตลาดก็อยู่ที่หลักหลายร้อยต่อชิ้น บรรดาพวกอาชีพสายดำรงชีพน่ะ ต้องใช้กันมากพอสมควร ถ้าคิดคร่าวๆ  แค่กองวัตถุดิบธรรมดาพวกนี้ก็น่าจะขายได้ไม่ต่ำกว่าสามแสน ไหนจะพวกอาวุธกับชุดเกราะสีเขียวอีกกว่าหนึ่งโหล ถึงจะเอามารวมกันสร้างอะไรไม่ได้ แต่เก็บไว้ขายทีหลัง ยังไงก็คุ้ม

“เฮะๆๆ เจ๋งจริงๆ ไอ้กระเป๋าเก็บของนี่ เหมือนตู้คอนเทนเนอร์ขนาดยักษ์เลย” เจิ้งมู่พึมพำอย่างพอใจ มือก็ขยับไกปืนไม่หยุด สั่งให้หุ่นยนต์ “ออพติมัส ไพรม์” ที่เป็นเครื่องจักรประจำตัว เดินหน้าเก็บกวาดพื้นที่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว… สองสามวันต่อมา ปริมาณมอนสเตอร์ยังคงมากเหมือนเดิม แต่ก็ไม่เหมือนช่วงแรกที่คล้ายถูกซอมบี้ล้อมจนหายใจแทบไม่ทันแล้ว และในช่วงเวลานี้เอง เขาก็อัปเกรดสกิลของตัวเองไปหลายสกิล

【มือทองคำ Lv3 : สามารถเปลี่ยนวัสดุจากมอนสเตอร์หรือแร่ ไม่เกินระดับหายากสีม่วง ให้กลายเป็นชิ้นส่วนกลจักรที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกัน คูลดาวน์ 3 ชั่วโมง. ใช้ค่าประมวลผล 50】

【การวิเคราะห์การต่อสู้ Lv3 : คำนวณเส้นทางการโจมตีของศัตรูได้ล่วงหน้า 1 วินาที ไม่มีคูลดาวน์ ใช้ค่าประมวลผล 10】

【รีเซ็ตอาวุธ Lv3 : รีเซ็ตจำนวนกระสุนและอาวุธสิ้นเปลืองของเครื่องจักรทั้งหมด คูลดาวน์ 3 ชม. ใช้ค่าประมวลผล 30】

【เสริมค่าประมวลผล Lv2 : ลดการใช้ค่าประมวลผลของการเรียนรู้สกิล ปัจจุบันลด 25% ใช้ค่าประมวลผล 50】

“อ้อ… ที่แท้การอัปสกิลนี่แหละที่กินค่าประสบการณ์มหาศาลจริงๆ…”

เจิ้งมู่บ่นออกมาเบาๆ ช่วงนี้ลุยฆ่ามอนสเตอร์แทบไม่ได้หยุด จนแทบหมดแรง ต้องปล่อยให้ออพติมัสถอยออกมานอนในรถชั่วครู่ ก่อนจะกลับไปล่าต่อแบบบ้าคลั่ง

แต่พอมองค่าพลังในแผงสถานะที่เปลี่ยนไป เขาก็ยิ้มกว้าง มันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

【ชื่อ: เจิ้งมู่】

【อาชีพ: ช่างกลระดับ A】

【เลเวล: Lv10 (0/50,000)】

【HP: 1000/1000】

【MP: 1000/1000】

【ค่าประมวลผล: 190/240】

【พลังโจมตี: 24】

【ความเร็ว: 23】

【พลังจิต: 26】

【ความทนทาน: 25】

【สกิล: การวิเคราะห์การต่อสู้ Lv3, เชี่ยวชาญอาวุธ MAX, มือทองคำ Lv3, รีเซ็ตอาวุธ Lv3, ดัดแปลงอาวุธ Lv3, เสริมค่าประมวลผล Lv2】

【เครื่องจักร: ทรานส์ฟอร์เมอร์ · ออพติมัส ไพรม์】

ถึงค่าพลังของเขาจะไม่ได้โดดเด่นเท่าอาชีพอื่น แต่ในฐานะช่างกล พลังของตัวเขาเองไม่ใช่จุดสำคัญอยู่แล้ว

เจิ้งมู่กำลังรออย่างใจเย็น ว่าเมื่อค่าประสบการณ์มากพอ เขาก็จะได้อัปสกิลที่เหลือให้เต็มเสียที แต่ทันใดนั้นเอง ออพติมัสกลับส่งสัญญาณเตือนดังขึ้น

“ท่านผู้ควบคุม ระวัง! หัวหน้ามอนสเตอร์ออกมาแล้ว!”

คำเตือนยังไม่ทันจบ เจิ้งมู่ก็เห็นเงาสีเขียวหม่นๆ พุ่งออกมาจากหมอก ออพติมัสตอบสนองทันที ปืนใหญ่แสงเลเซอร์ยิงสวนดังสนั่น แต่สิ่งที่โผล่มามีถึงสามร่าง แมวพิษ, หมาป่ากระดูก และสไลม์พิษ ทั้งหมดคือบอสเลเวล 19!

สามตัวนี้ไม่ใช่แค่แข็งแกร่งกว่ามอนสเตอร์ทั่วไป แต่ยังฉลาดกว่ามาก พอเจอออพติมัสก็ยังมีสีหน้าประหลาดใจวูบหนึ่ง พวกมันคงเคยฆ่าผู้ปลุกอาชีพมาแล้วนับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเจอใครที่ลากเครื่องจักรขนาดยักษ์มาสู้แบบนี้แน่

เจิ้งมู่ยิ้มเหี้ยม “ดี! มากันครบแบบนี้ยิ่งสะดวก ฉันกำลังห่วงอยู่ว่าจะไม่ทันกำหนดเวลาภารกิจอยู่พอดี!”

เขาสั่งใช้สกิล【รีเซ็ตอาวุธ】ทันที ปืนใหญ่ของออพติมัสที่เพิ่งยิงจนหมดกระสุน ถูกเติมเต็มกลับมา 20 นัดในพริบตา

“ออพติมัส! ให้พวกมันเห็นหน่อยว่าความร้อนแรงของพวกเราเป็นยังไง!”

ถัดมา เสียงปืนใหญ่ก็ถล่มใส่พวกบอสไม่ยั้ง แรงระเบิดสั่นสะเทือนจนพื้นสะเทือน กรีดร้องของพวกบอสดังแข่งกันสนั่น

ท่ามกลางควันไฟ บอสหมาป่ากระดูกที่อึดที่สุด ร่างยักษ์ไหม้เกรียม เลือดไหลพราก ยังดื้อดึงพุ่งมาทางเจิ้งมู่ แต่

ฉัวะ!

คมดาบพลังงานร้อนฟาดลงมา ฟันหัวมันขาดสะบั้นในพริบตา

【คุณฆ่า “หัวหน้าหมาป่ากระดูก” Lv19 ได้รับค่าประสบการณ์ 555  และวัตถุสีน้ำเงิน “ร่างหัวหน้าหมาป่ากระดูก”】

ยังไม่ทันยิ้มให้หายเหนื่อย เสียงปืนใหญ่ก็ดังสนั่นอีกครั้ง บอสแมวพิษกับสไลม์พิษโดนถล่มจนสิ้นใจ

【คุณฆ่า “หัวหน้าแมวพิษ” Lv19 ได้รับค่าประสบการณ์ 489  และวัตถุสีน้ำเงิน “สมองแมวพิษ”】

【คุณฆ่า “หัวหน้าสไลม์พิษ” Lv19 ได้รับค่าประสบการณ์ 561 และวัตถุสีน้ำเงิน “แกนพิษสไลม์”】

แม้ของที่ดรอปมาจะไม่ใช่อาวุธหายากอะไร แต่สิ่งที่เจิ้งมู่ต้องการจริงๆ ไม่ใช่ของพวกนั้นอยู่แล้ว

เมื่อออพติมัสเก็บกวาดมอนสเตอร์ที่เหลือรอบๆ เสร็จ ในที่สุดเสียงแจ้งเตือนที่รอคอยก็ดังขึ้น

【ภารกิจเก็บกวาด “ซากพิษร้าย” เสร็จสิ้น】

【ขอแสดงความยินดี คุณได้รับแปลนสีน้ำเงินระดับยอดฝีมือ】