บทที่ 3 ใบแบบแปลนหายาก

บทที่ 3 ใบแบบแปลนหายาก

【ตรวจพบเงื่อนไขของโฮสต์ตรงตามกำหนด ระบบสร้างสรรค์สิ่งของข้ามมิติเริ่มทำงานแล้ว……】

“ระบบงั้นเหรอ!”

ขณะที่นั่งอยู่ในที่ของตัวเอง รอบตัวเต็มไปด้วยเพื่อนร่วมชั้นที่เพิ่งตื่นเต้นจากการปลุกอาชีพใหม่ พวกเขาเหลือบตามองเขาด้วยสายตาที่ปิดไม่มิด ทั้งความสงสัยและเยาะเย้ยแฝงอยู่ในทีท่า

เจิ้งมู่ย่อมรู้ดีว่าคนพวกนั้นคิดอะไรอยู่ ไม่ช้าก็คงลือกันไปทั่วโรงเรียนแล้วว่า “คุณชายหล่อสมาร์ทของโรงเรียน” ที่ทั้งเรียนเก่งทั้งหน้าตาดี กลับปลุกอาชีพที่ไม่มีใครอยากได้ อาชีพที่ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาใส่ใจสายตาคนอื่นแล้ว หัวใจเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง ราวกับได้ยินเสียงที่รอคอยมานานดังขึ้นในหัว

แทบจะโดยสัญชาตญาณ เจิ้งมู่รีบเรียกในใจทันที

“ระบบ! รีบแนะนำตัวที! ฉันรอแกมาสิบแปดปีแล้วนะโว้ย!!”

ในใจเขาเต็มไปด้วยทั้งความตื่นเต้นและความดีใจ ความหวังทั้งหมดที่อยากจะเปลี่ยนโชคชะตาจากอาชีพสุดกากนี้ ได้ฝากไว้กับระบบที่มาช้าซะเหลือเกินนี่แล้ว

และระบบก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ

【ระบบนี้คือระบบสร้างสรรค์สิ่งของข้ามมิติ จะสร้างแบบแปลนสิ่งประดิษฐ์ที่ “โลกแห่งนี้” ยอมรับ ตามอาชีพของโฮสต์ที่ปลุกขึ้นมา】

【ทุกต้นแบบสิ่งประดิษฐ์ จะมาจากผลงานในโลกก่อนของโฮสต์ ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ การ์ตูน นิยาย หรือเรื่องราวแฟนตาซี】

【โฮสต์เพียงรวบรวมวัตถุดิบให้ครบ ก็สามารถสร้างออกมาได้】

เมื่อได้ยินแบบนี้ เจิ้งมู่ถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น แต่สายตาคนรอบข้างกลับมองว่าเขากำลังโมโห

“โอ้โห ดูท่าคุณเจิ้งคนเก่งของเราจะทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ?” เสียงเยาะดังมาจากข้างๆ

เจิ้งมู่เลิกคิ้วมองไปตามเสียง ผู้พูดคือ “จางเฉิงหลง” เพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ถูกกับเขามาตลอด บ้านไอ้หมอนี่มีญาติที่เป็นผู้มีอาชีพเสริมพิเศษ เลยชอบทำตัวกร่าง แถมยังเรียนห่วยขั้นเทพ ตรงข้ามกับเขาแบบสุดขั้ว

วันนี้ไอ้หมอนี่เหมือนจับได้ไพ่ที่เหนือกว่า เลยพูดจาเยาะเย้ยใส่เขาไม่หยุด

ต้องยอมรับว่า แม้ระดับอาชีพของมันจะเป็นเพียงระดับ C กลางๆ แต่ในเมืองเล็กๆ อย่างหยุนถงนั้น ก็ถือว่าพอมีหน้ามีตาแล้ว ยิ่งเป็น “อัศวินเหล็ก” ที่ทุกสมาคมหรือทีมนักผจญภัยต่างก็ต้องการ

ทว่าเจิ้งมู่กลับไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า

ตรงกันข้าม เพื่อนซี้ของเขา หลีเฉิงคุน ที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้นกลางหอประชุม

“ไปตายซะ! คิดว่าปลุกอาชีพได้อัศวินเหล็กแล้วจะทำตัวเหนือกว่าคนอื่นได้งั้นเหรอ! เชื่อไหมว่าฉันสามารถทำให้แกหมดสิทธิ์สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ในพริบตาเลยนะ!”

เสียงคำรามของหลีเฉิงคุนทำให้ทั้งหอประชุมเงียบลงในทันที

แม้ตระกูลหลีจะไม่ใช่ตระกูลใหญ่โตอะไร แต่การที่เขาเป็นมือปืนระดับ B ก็เพียงพอจะกดขี่พวกระดับ C ได้แล้ว แถมตระกูลยังได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหลักอยู่เป็นระยะ

เจิ้งมู่ยังไม่ทันห้าม เพื่อนซี้ก็เดินย่างก้าวไปข้างหน้าด้วยท่าทีไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

เพี๊ยะ!

เสียงตบหน้าชัดเจนดังก้องไปทั่วทั้งหอประชุม

หน้าของจางเฉิงหลงแดงเถือกขึ้นมา แต่กลับไม่กล้าตอบโต้แม้แต่น้อย เพราะคู่กรณีคือหลีเฉิงคุนที่มองตาขวางอยู่ตรงหน้า

“โถ! ให้โอกาสแล้วไม่รู้จักคว้าเอง อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!” หลีเฉิงคุนฟาดเข้าไปอีกหลายที จนเสียงดังไปทั่ว จนทุกคนต่างก็หุบปากสนิท

“พอแล้วเฉิงคุน ไม่ต้องเอามือนายไปเปื้อนกับพวกนี้หรอก” เจิ้งมู่พูดขึ้น

หลีเฉิงคุนจึงชะงัก หันไปหัวเราะเย้ยหยันใส่คนที่โดนตบ แล้วถอยกลับมา

เจิ้งมู่เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าจางเฉิงหลง สายตานิ่งเยือกเย็น เอ่ยเสียงเรียบ

“ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ แต่ในสภาพที่ยังไม่แข็งแกร่งพอจะบดขยี้ศัตรูได้ การเห่ากัดไปทั่วเหมือนหมาบ้า มันดูโง่มากเลยนะ”

“อาชีพของฉัน ถึงจะถูกมองว่าไม่ดี แต่ก็ยังจัดอยู่ในระดับ A ใช่ไหมล่ะ? ได้ข่าวว่าพวกโรงเรียนทหารในประเทศของเรา ก็ยังคงต้อนรับคนอาชีพแบบฉันอยู่นะ”

พูดจบ เขาก็ยักไหล่ ไม่สนใจสีหน้าถมึงทึงของอีกฝ่าย ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้เเล้วเดินออกจากหอประชุมไป

“เฉิงคุน วันนี้เราหนีเรียนกันเถอะ ในเมื่อเป็นวันสุดท้ายแล้ว จะให้จบแบบธรรมดาได้ยังไง”

“เออวะ!” หลีเฉิงคุนรีบคว้ากระเป๋าตามออกไปทันที โดยไม่สนสายตาอาฆาตของจางเฉิงหลงที่มองตามเเม้เเต่น้อย

ที่หน้าโรงเรียน

“เจิ้งมู่ นายจะไปสมัครสอบโรงเรียนทหารจริงเหรอ? ฟังดูก็ไม่เลวเลยนะ พ่อฉันก็เป็นทหารเก่าอยู่พอดี ฉันให้เขาช่วยนายได้นะ”

เจิ้งมู่กลอกตา “ลืมแล้วเหรอว่าพ่อฉันก็เป็นทหารเหมือนกัน? ไม่ต้องลำบากพ่อนายหรอก ฉันไม่คิดจะไปทางนั้นอยู่เเล้ว แค่พูดไปเท่านั้นเอง”

เขาหันมายิ้มบางๆ ให้เพื่อนซี้ที่กำลังฮึกเหิม “ฉันตั้งใจจะสอบเข้า ‘มหาวิทยาลัยเซิ่งชิงต่างหากเล่า’”

ยังไม่ทันให้หลีเฉิงคุนถามอะไรต่อ เจิ้งมู่ก็โบกมือเรียกรถแล้วก้าวขึ้นไป

“เฉิงคุน อีกหนึ่งเดือนสอบเข้ามหา’ลัย เจอกันใหม่ตอนนั้นก็แล้วกัน ช่วงนี้ตั้งใจฝึกให้ดีล่ะ ไม่งั้นถ้าช่างกลกากๆ อย่างฉันสามารถแซงหน้านายได้ นายคงขายขี้หน้าตายเลยนะ”

หลีเฉิงคุนยืนอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ รู้ดีว่าเพื่อนคนนี้ไม่มีวันพูดล้อเล่น

“มหาวิทยาลัยเซิ่งชิงงั้นเหรอ…เฮ้อ ดูท่าฉันต้องเลื่อนแผนจีบสาวออกไปก่อนเเล้วละ”

ภายในรถ เจิ้งมู่นั่งพิงเบาะ หลับตาลงราวกับงีบ แต่แท้จริงแล้ว เขากำลังสื่อสารกับระบบในหัว

“ระบบ ไหนบอกว่าจะมีของขวัญเริ่มต้น? ฉันไม่มีสกิลประดิษฐ์อะไร และตอนนี้ฉันก็ไม่มีสกิลการต่อสู้อะไรติดตัวด้วยนะ”

【ติ๊ง! โฮสต์วางใจได้ ของขวัญเริ่มต้นได้มอบให้แล้ว】

【คุณจะได้สุ่มแบบแปลนสิ่งประดิษฐ์ระดับ “หายาก” หนึ่งชิ้น พร้อมทั้งได้รับวัตถุดิบส่วนใหญ่ฟรี ยกเว้นชิ้นหลัก】

【กำลังสุ่มแบบแปลน…】

ไม่ทันให้เจิ้งมู่ตั้งตัว เสียงระบบก็ดังขึ้นต่อเนื่อง

【ขอแสดงความยินดีด้วย! คุณได้รับแบบแปลนหายาก “ทรานส์ฟอร์เมอร์ · ออพติมัส ไพรม์”】

“หา! ออพติมัส ไพรม์ ! ระบบเอ๊ย…จะให้ฉันขับเจ้าบิ๊กเบิ้มไปล่ามอนในหมู่บ้านเริ่มต้นเนี่ยนะ? แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอวะ!”