บทที่ 20

บทที่ 20 - สามดรุณี

༺༻

"เอ่อ... อะไรนะครับ?" ลีออนถาม คิ้วขมวดด้วยความงุนงง

"เรามารับเจ้าไปพิธีปลุกอาชีพ หูหนวกหรือไง?" ยามคนหนึ่งถามสวนกลับ ทำหน้ายุ่งยากใจพอๆ กัน

"เปล่า ผมได้ยินชัดตั้งแต่รอบแรกแล้ว" ลีออนตอบพร้อมส่ายหัว "แต่ไม่เข้าใจ—ทำไมองครักษ์หลวงถึงต้องถ่อมาถึงนี่เพื่อรับผมไปร่วมพิธีด้วย?"

ยามแค่นหัวเราะ "อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยไอ้หนู เราไม่ได้มาแค่เพื่อเจ้า มีเด็กคนอื่นจากหมู่บ้านนี้ แล้วก็อีกหกคนรออยู่ในรถม้านั่น" เขาพยักพเยิดไปทางขบวนรถม้าด้านนอก

"ตามราชโองการของกษัตริย์ เราต้องรวบรวมผู้มีพรสวรรค์รุ่นเยาว์จากทุกหมู่บ้านและให้แน่ใจว่าพวกเขาเข้าร่วมพิธี อาณาจักรต้องการทุกกำลังพลที่หาได้ในสนามรบ สงครามกับพวกเอลฟ์มันไม่ได้ชนะด้วยตัวมันเองหรอกนะ"

สายตาของลีออนมองไปที่รถม้าขณะประมวลผลคำพูด

'สงคราม...'

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา มนุษย์และเอลฟ์ติดอยู่ในความขัดแย้งที่ไม่จบสิ้นนับตั้งแต่ราชินีเอลฟ์ค้นพบว่ามนุษย์จับเผ่าพันธุ์ของนางไปเป็นทาส—เปลี่ยนพวกเขาให้เป็นแรงงาน นางบำเรอ และที่เลวร้ายกว่านั้น

ทาสเอลฟ์ทำเงินได้มหาศาล โดยเฉพาะผู้หญิง พ่อค้าบางคนถึงกับผสมพันธุ์ยักษ์โอเกอร์กับเอลฟ์หญิงเพื่อผลิตดาร์กเอลฟ์—ซึ่งเป็นที่ต้องการเพราะความสามารถในการเจริญพันธุ์และรูฟิตแน่—

"เฮ้ย! จะเหม่อหาพระแสงอะไร? ขึ้นรถม้าไปได้แล้ว!" เสียงตวาดของยามดึงเขากลับมาจากความคิด

"ห๊ะ? อ้อ ครับ" ลีออนรีบสลัดความมึนงงและเดินไปที่รถม้า

ขณะปีนขึ้นไป สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับเด็กสาวสามคนที่นั่งอยู่ข้างใน

"โอ้? นี่รถม้าเฉพาะสาวๆ เหรอครับเนี่ย?" เขาถามด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

"หืม? เปล่าหรอก" หนึ่งในนั้นตอบ ดวงตาสีเข้มสบตาเขาด้วยความขบขัน เธอมีผมยาวสีดำและรูปร่างปานกลาง สีหน้าเจือความอยากรู้อยากเห็น

ริมฝีปากลีออนยกขึ้นเล็กน้อย 'ถ้าไม่ใช่ งั้นฉันจะปล่อยโอกาสงามๆ แบบนี้หลุดมือไปได้ไง?'

เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างในพร้อมรอยยิ้มผ่อนคลาย

"แน่ใจเหรอว่าจะนั่งตรงนี้?" เด็กสาวอีกคนถาม เธอไว้ผมทวินเทล สวมเสื้อผ้าหลวมโคร่ง และมีหนังสือในมือ

ลีออนเอียงคอ "หือ?"

ก่อนที่เธอจะขยายความ เด็กสาวคนที่สามก็พูดขึ้น "พวกเราเป็นลูกสาวของเซอร์เบลเวเรด"

เสียงของเธอหนักแน่น ผมสั้นสีดำรับกับใบหน้าจริงจัง ต่างจากคนอื่น แขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อบ่งบอกว่าเธอผ่านงานหนักมาไม่น้อย

ลีออนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

'เซอร์เบลเวเรด... อันธพาล หรือจะเรียกว่าโจรเลยก็ว่าได้ เขาคุมแก๊งเล็กๆ ในหมู่บ้านใกล้เคียง คอยรีดไถพ่อค้าที่ผ่านอาณาเขต ชื่อเสียงไม่ได้ดีเด่นอะไร และมลทินนั้นก็แปดเปื้อนมาถึงลูกสาวด้วย ผู้คนรังเกียจพวกเธอราวกับโรคระบาด—ไม่มีใครนั่งด้วย อย่าว่าแต่จะคุยด้วยเลย'

สายตาเขาตวัดมองไปนอกรถม้า เห็นเด็กผู้ชายในรถอีกคันกำลังแคะขี้มูอย่างเหม่อลอย

ลีออนแสยะยิ้ม

'แต่เอาจริงนะ? ฉันไม่สนหรอก ระหว่างนั่งกับสาวน่ารักสามคน กับต้องทนนั่งรถไปกับไอ้พวกงั่งแคะขี้มูก ทางเลือกมันชัดเจนอยู่แล้ว'

เขาเอนหลัง มองสาวๆ ด้วยรอยยิ้มสบายๆ "ฟังดูน่าจะเป็นการเดินทางที่น่าสนใจดีนี่"

༺༻