385.เยี่ยมเยียนทะเลสาบหยุนเมิ่ง!
385.เยี่ยมเยียนทะเลสาบหยุนเมิ่ง!
เมื่อเห็นเด็กสาวหลายคนเล่นตนเองเหมือน “ของเล่น”
หยุนเฉียนเฉียนโกรธจนอยากกัดคนแล้ว
“เมิ่งเมิ่งเจ้าพวกเด็กน้อยพวกนี้รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
“ห้ามจับแก้มข้าอีก!”
“ข้าเป็นป้าเล็กของพวกเจ้า!”
“ใครจะไปเล่นโคลนกับพวกเจ้าด้วย!”
“ไม่ใช่ๆข้าไม่ได้เล่นโคลนมานานแล้ว!”
“พวกเจ้าอย่ามาทำลายชื่อเสียงข้า!”
แม้หยุนเฉียนเฉียนจะโกรธแต่ก็ยังน่ารักน่าชังยิ่งนัก
เด็กสาวหลายคนแทบละลายใจเพราะนาง
ดวงตาสวยงามทั้งคู่กลายเป็นดาวระยิบระยับ
แม้แต่เด็กสาวคนหนึ่งยังอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มเนียนนุ่มของหยุนเฉียนเฉียนแรงๆ
“อ๊าาาา ป้าเล็กน่ารักเกินไปแล้ว!”
“อยากกอดป้าเล็กนอนด้วยกันตอนกลางคืนจริงๆคงสบายและสนุกมากเลย!!”
“.........”
อาจเพราะรีบกลับบ้านหยุนจีจึงยิ้มกว้างแล้วเอ่ย
“พอแล้วพวกเจ้าเลิกแกล้งป้าเล็กของเจ้าได้แล้ว!”
“เรายังมีธุระรีบกลับตระกูลรีบออกเดินทางกันเถอะ!”
“เมิ่งเมิ่งขอรบกวนพวกเจ้าให้พาเราไปสักหน่อยนะ!”
“ไม่มีปัญหาเลยป้าใหญ่เรื่องนี้มอบให้พวกเราจัดการได้เลย!”
เด็กสาวหลายคนยิ้มรีบวิ่งไปยังริมน้ำพายเรือเล็กของตนเองมาด้วย
ภายใต้การนำของหยุนจีเฉินเลี่ยและทุกคนขึ้นเรือ
จากนั้นเด็กสาวทั้งหลายก็พายเรือพาพวกเขากลับยังที่ตั้งตระกูล!
บัวรับฟ้าสีเขียวขจีไร้ที่สิ้นสุด
เรือเล็กแล่นไปในสระบัวทัศนียภาพงดงามยิ่งกว่าที่เคย
เด็กสาวนามเมิ่งเมิ่งอาจถูกความงามล้นเหลือและกลิ่นอายสงบเยือกเย็นของหยุนชิงเย่ว์สะกดจนตะลึง
จึงอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้
“ป้าใหญ่ครั้งนี้ท่านพาแขกกลับมาด้วยหรือ?”
“พี่สาวท่านนี้งดงามเหลือเกินเลยเป็นสหายของท่านหรือเปล่า?”
อาจเพราะหยุนชิงเย่ว์ดูแปลกหน้าเด็กสาวจึงถามเช่นนี้!
สหายงั้นหรือ?
หยุนจีอดยิ้มขมขื่นไม่ได้
แต่ขณะที่นางกำลังจะบอกทุกคนว่านี่คือบรรพชนของตระกูลหยุนให้รีบคารวะบรรพชน
หยุนชิงเย่ว์กลับยิ้มแล้วกล่าว
“ก็พอเป็นสหายอยู่”
เหมือนจะเห็นสายตางุนงงของหยุนจี
หยุนชิงเย่ว์จึงยิ้มตอบกลับหยุนจีเบาๆ
คราวนี้หยุนจีจึงเข้าใจว่าทำไมหยุนชิงเย่ว์ถึงปกปิดตัวตน
คงกลัวว่าหากบอกความจริงออกไปเด็กสาวพวกนี้จะตกใจและเกร็งจนเกินไป
คิดได้ดังนั้นหยุนจีจึงไม่พูดอะไรเพิ่มอีก!
สำหรับเด็กสาวเหล่านี้พวกนางจึงเชื่อจริงๆว่าหยุนชิงเย่ว์คือสหายของหยุนจี
วินาทีถัดมาเด็กสาวนามอิงอิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ย
“พี่สาวท่านงดงามมากเลยเจ้าค่ะกลิ่นอายก็ดีมากด้วย!”
“ก่อนหน้านี้พวกเราคิดว่าป้าสามคือสตรีงามที่สุดในโลกแล้ว”
“ไม่คิดว่าท่านจะสวยยิ่งกว่าป้าสามเสี่ยอีก......”
สวยยิ่งกว่าป้าสามงั้นหรือ?
เมื่อเห็นเด็กสาวยกย่องรูปลักษณ์และกลิ่นอายของตนหยุนชิงเย่ว์จึงยิ้มตอบพวกนาง
“ข้าก็แก่แล้วจะเทียบกับป้าสามของพวกเจ้าได้อย่างไร?”
“จะแก่ได้ยังไงเจ้าค่ะท่านมีงดงามขนาดนี้!”
ที่จริงเด็กสาวพวกนี้ไม่ได้ชมยกยอหยุนชิงเย่ว์โดยตั้งใจ
จะพูดอย่างไรดีหยุนชิงเย่ว์ในด้านรูปลักษณ์แทบไม่ต่างจากหยุนจีเลยต่างก็เป็นประเภทความงามล้นฟ้า
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นยอดฝีมือพลังขอบเขตเซียนสวรรค์ในด้านกลิ่นอายเเล้วหยุนชิงเย่ว์จึงเหนือกว่าหยุนจีเล็กน้อย
ล่องลอยราวเซียนดั่งเซียนที่ก้าวออกมาจากภาพวาดบทกวี!
“พี่สาวขอถามชื่อของท่านได้หรือไม่เจ้าค่ะ?”
เมื่อได้ยินเด็กสาวคนหนึ่งถามชื่อตนด้วยความอยากรู้หยุนชิงเย่ว์จึงยิ้มตอบ
“ข้าชื่อหยุนชิงเย่ว์หากไม่รังเกียจก็เรียกข้าว่า ‘ป้าเย่ว์’ ได้เลย”
“ป้าเย่ว์งั้นหรือ?”
ไม่รู้ว่าได้ยินแล้วนึกถึงอะไรเด็กสาวชื่อเมิ่งเมิ่งจึงตาเป็นประกายด้วยความยินดี
“ป้าเย่ว์ไม่คิดเลยว่าเราจะเป็นญาติกันเอง!”
“แต่...แต่ชื่อหยุนชิงเย่ว์นี่มันคุ้นหูมากเลยเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน!”
ยังไม่ทันที่เมิ่งเมิ่งจะขมวดคิ้วคิดต่อเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆก็อดไม่ได้ที่จะตอบแทน
“เมิ่งเมิ่งเจ้าลืมไปแล้วเหรอ!”
“บรรพชนของตระกูลหยุนเรามีคนหนึ่งชื่อแบบนี้พอดี!”
“ไม่คิดเลยว่าป้าเย่ว์จะชื่อเดียวกับบรรพชนของตระกูลหยุนเรานี่มันบังเอิญเกินไปแล้ว!”
พูดตรงๆเมื่อเห็นลูกหลานตระกูลหยุนแต่ละคนน่ารักและว่าง่ายหยุนชิงเย่ว์ก็รู้สึกดีในใจไม่น้อย
มองไปยังที่ตั้งตระกูลหยุนตรงกลางทะเลสาบแม้แต่หยุนชิงเย่ว์ดวงตาสวยทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะเผยความคิดถึง
แต่ในขณะนั้นเองเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะความคิดล่องลอยของหยุนชิงเย่ว์
ที่แท้คือเฉินเลี่ยเอ่ยขึ้น
เห็นเขายิ้มมองเด็กสาวที่พายเรือแล้วถามว่า
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมบรรพชนตระกูลหยุนของพวกเจ้าถึงปลูกดอกบัวเต็มทะเลสาบแห่งนี้?”
“แน่นอนเพราะท่านบรรพชนชอบดอกบัวสิเจ้าค่ะ!”
เด็กสาวชื่อเมิ่งเมิ่งตอบเฉินเลี่ยทันที
แต่ในวินาทีถัดมาไม่รู้ว่าเพราะถูกรูปลักษณ์หล่อเหลาของเฉินเลี่ยดึงดูดหรือไม่
เมื่อเห็นเขามองตนเอง
หยุนเมิ่งเมิ่งจึงหน้าแดงก่ำราวกวางน้อยกระโดดโลดเต้น รีบหลบสายตา
แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามเบาๆ
“ป้าสามคุณชายท่านนี้ก็เป็นสหายของท่านหรือเจ้าค่ะ?”
ตั้งแต่เมื่อครู่ก็สังเกตเห็นแล้วว่าเด็กสาวพวกนี้ค่อนข้างซุกซนดูเหมือนจะแอบมองเฉินเลี่ยอยู่ตลอด
ในขณะนี้หยุนเฉียนเฉียนไม่รู้ว่าเกิดความคิดอยาก “ปกป้อง” ขึ้นมาจึงพูดอย่างดุดันเล็กน้อย
“เขาไม่ใช่สหายของพี่สาวข้า!”
“เขาชื่อเฉินเลี่ยเป็นบุตรเขยของพี่สาวข้า”
“ก็คือสามีของถานเอ๋อร์นั่นแหละ!”
“คนที่มีครอบครัวมีภรรยาแล้วพวกเจ้าอย่าคิดอะไรไม่ควรคิดนะ!!”
อ้อ มีครอบครัวมีภรรยาแล้วงั้นหรือ?
เมื่อได้ยินเช่นนี้ดวงตาของเด็กสาวหลายคนก็เผยแววเสียดายอย่างบอกไม่ถูก
แต่ในวินาทีถัดมาเมื่อเข้าใจสิ่งที่ได้ยิน
เด็กสาวทั้งหลายกลับตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“ป้าสามคุณชายท่านนี้คือบุตรเขยในตำนานที่ท่านเคยเล่าว่ามีร่างศักดิ์สิทธิ์คู่และกระดูกสูงสุดคู่นั้นใช่ไหมเจ้าค่ะ?”
“ในที่สุดท่านก็ยอมพาเขามาเยี่ยมตระกูลหยุนเราแล้วหรือเจ้าค่ะ!!”
ตำนานของเฉินเลี่ยไม่ได้โด่งดังแค่ในตระกูลเจียงเท่านั้น
แม้แต่คนในตระกูลหยุนก็ได้ยินเรื่องนี้
รู้กันว่าหยุนจีมีบุตรเขยผู้มีร่างศักดิ์สิทธิ์คู่เป็นอัจฉริยะสูงสุดในตำนาน!
ทายาทรุ่นเยาว์ของตระกูลหยุนหลายคนอยากรู้อยากเห็นหน้าตาของเฉินเลี่ยมานานแล้ว
เคยมีคนบอกหยุนจีว่าให้เชิญเฉินเลี่ยมาเยี่ยมบ้านสักครั้ง
แต่ก่อนหน้านี้เพราะยุ่งมากหยุนจีจึงไม่ได้พูดกับเฉินเลี่ย
ตอนนี้เมื่อเห็นเด็กสาวแสดงความตื่นเต้นราวกับได้พบคนที่ตนเคารพบูชานางจึงยิ้มบางๆแล้วตอบพวกนาง
“พวกเจ้าไม่ใช่เคยอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเลี่ยเอ๋อร์มาตลอดหรือ?”
“คราวนี้กลับบ้านก็เลยพาเขามาด้วยเลย”
“เป็นยังไงบ้างตอนนี้ดีใจกันใหญ่เลยใช่ไหม?”
“ได้เห็นตัวจริงแล้วไม่ผิดหวังใช่ไหม?”