297.ข้ามีข้อบกพร่องอย่างหนึ่งคือชอบเลี้ยงกระต่ายเป็นพิเศษ!
297.ข้ามีข้อบกพร่องอย่างหนึ่งคือชอบเลี้ยงกระต่ายเป็นพิเศษ!
เพราะเชื่อมั่นว่าเฉินเลี่ยจะดูแลและปกป้องหลิวชิงอู่ได้ดี
หลิวหลิงเอ๋อร์จึงจากไปโดยปราศจากภาระในใจ
แต่หลิวชิงอู่ไม่ว่ายังไงก็ไม่ยอมเห็นมารดาจากไปจากข้างกายตนอีก
นางพูดอยู่นานแต่มารดาก็ไม่ฟัง
จนสุดท้ายทำอะไรไม่ได้จึงมาหาเฉินเลี่ยหวังว่าเขาจะหาทางให้มารดาอยู่ต่อ!
แม่ยายคิดว่าบุตรสาวมีที่พึ่งแล้วจึงตัดสินใจจากไปหรือ?
พูดตรงๆไม่ว่าเพราะเหตุใดเฉินเลี่ยก็ไม่หวังให้หลิวหลิงเอ๋อร์จากไป
คิดได้ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจเรื่องอื่นรีบเอ่ยทันที
“ท่านแม่อยู่ที่ไหนตอนนี้?ข้าจะไปหานาง!”
หลิวหลิงเอ๋อร์บอกว่าตอนนี้แม่กำลังเก็บของในห้อง
เฉินเลี่ยจึงรีบตรงไปทันที
เมื่อเห็นแผ่นหลังโค้งเว้าอันงดงามของหลิวหลิงเอ๋อร์
วินาทีถัดมาเฉินเลี่ยก็เอ่ยตรงๆ
“ท่านแม่ได้ยินชิงอู่ว่าท่านจะจากไปจากที่นี่?”
“หืม? เลี่ยเอ๋อร์เจ้ามาทำไม?”
เมื่อได้ยินเสียงเฉินเลี่ย หลิวหลิงเอ๋อร์ที่กำลังเก็บของ ดวงตาคู่งามก็ฉายแววประหลาดใจ
แต่ด้วยความฉลาดของหลิวหลิงเอ๋อร์ก็เข้าใจทันทีว่าเฉินเลี่ยรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
วินาทีถัดมานางก็มองหลิวชิงอู่ด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“ชิงอู่นี่ปากพล่อยจริงๆ!”
“ให้แม่แอบจากไปคนเดียวไม่ได้หรือ?”
“ต้องไปบอกเลี่ยเอ๋อร์ให้รู้!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวหลิงเอ๋อร์ เฉินเลี่ยก็ยิ้มขมขื่นเช่นกัน
“หอทองแดงนกกระเรียนคือแดนลับส่วนตัวของข้าหากข้าไม่อนุญาตแล้วท่านจะหาทางออกยังไง?”
รู้ว่าเฉินเลี่ยพูดความจริง
หลิวหลิงเอ๋อร์จึงไม่ปิดบังอีกต่อไป
ยิ้มอ่อนโยนแล้วเอ่ยตรงๆ
“เลี่ยเอ๋อร์แม่ช่วยเจ้าเอาชิงอู่กลับมาได้แล้ว!”
“เห็นนางมีที่พึ่งยอมอยู่กับเจ้าและใช้ชีวิตอย่างดี”
“แม่จึงไว้วางใจให้นางอยู่กับเจ้า!”
“ต่อไปพวกเจ้าสองคนอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขก็พอแล้ว!”
“แม่ก็ควรกลับไปดูที่บ้านของตนบ้าง”
“อยู่ที่นี่รบกวนพวกเจ้าสองคนตลอดไม่ได้!”
แต่ยังไม่ทันที่หลิวหลิงเอ๋อร์จะพูดจบ
หลิวชิงอู่ก็รีบเอ่ยทันที
“ท่านแม่.. ท่านเคยสัญญากับข้าว่าจะไม่จากข้าไปอีก!”
“ยิ่งกว่านั้นตอนนี้ท่านจะจากไปก็จะไปไหนได้ล่ะ?”
“เราไม่ได้มีบ้านอีกแล้วไม่ใช่หรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้หลิวหลิงเอ๋อร์ก็ยิ้มอย่างจนใจ
“จะไม่มีบ้านได้ยังไง?”
“ป่าหมื่นอสูรไม่ใช่บ้านของเราหรือ?”
“อยู่ที่นั่นหลายปีก็คิดถึงบ้าง”
“ยิ่งกว่านั้น ซงต้า ซงเอ๋อร์ยังอยู่ที่นั่นพวกมันคงเหงาแม่ไปอยู่ด้วยก็จะดูแลพวกมันได้!”
หลิวชิงอู่ร้อนรน
“ท่านแม่ถ้าคิดถึงซงต้า ซงเอ๋อร์ ข้าจะพาพวกมันมาที่นี่ให้พวกมันอยู่ที่นี่ด้วย!”
“เด็กโง่เจ้าพูดอะไรไร้สาระที่นี่คือบ้านของเลี่ยเอ๋อร์ให้แม่อยู่ที่นี่แล้วยังพาซงต้า ซงเอ๋อร์มาอีกที่นี้จะเป็นอะไรกันระวังคนอื่นจะว่าเราว่านกพิราบยึดรังนกกระเรียนนะ!”
แต่ยังไม่ทันที่หลิวหลิงเอ๋อร์จะพูดจบ
เฉินเลี่ยก็เอ่ยขึ้น
“พาซงต้า ซงเอ๋อร์มาด้วยก็ไม่เป็นไร!”
ถือว่าเลี้ยงสัตว์เลี้ยงสองตัวก็แล้วกัน
เฉินเลี่ยไม่ได้รังเกียจเรื่องนี้มากนัก
ในขณะนั้นหลิวหลิงเอ๋อร์จะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าเฉินเลี่ยก็อยากให้นางอยู่ต่อ?
ไม่รู้คิดอะไรขึ้นมาวินาทีถัดมาก็ได้ยินหลิวหลิงเอ๋อร์พูดอย่างขมขื่น
“ชิงอู่...เจ้าออกไปข้างนอกก่อนให้แม่คุยกับเลี่ยเอ๋อร์สองต่อสองหน่อย!”
ถึงไม่รู้ว่าทำไมมารดาถึงอยากคุยกับเฉินเลี่ยสองต่อสอง
แต่หลิวชิงอู่ที่เชื่อฟังมาตลอดก็ยอมออกไปอย่างว่าง่าย
ก่อนจากไปยังขอร้องเฉินเลี่ยอีกครั้งหวังว่าเขาจะหาทางเกลี้ยกล่อมให้หลิวหลิงเอ๋อร์เปลี่ยนใจ!
ต่อให้ไม่มีคำขอร้องของหลิวชิงอู่ เฉินเลี่ยก็จะหาทุกวิถีทางให้หลิวหลิงเอ๋อร์อยู่ต่อ!
ดังนั้นเมื่อเห็นหลิวชิงอู่จากไป
เฉินเลี่ยจึงเอ่ยตรงๆ
“ท่านแม่ไม่ชอบอยู่ที่นี่หรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเลี่ย หลิวหลิงเอ๋อร์ก็ยิ้มอ่อนโยน
“ที่นี่ดีขนาดนี้แม่จะไม่ชอบได้ยังไง?”
“เลี่ยเอ๋อร์ด้วยความฉลาดของเจ้าคงเดาออกแล้วว่าทำไมแม่ถึงอยากจากไปใช่ไหม!”
“มิใช่ว่าแม่ไม่อยากอยู่กับพวกเจ้า”
“แต่ที่นี่คือบ้านของพวกเจ้าสุดท้ายก็ไม่ใช่บ้านของแม่!”
“อยู่ชั่วคราวได้แต่จะอยู่ตลอดไปไม่ได้หรอก?”
“ดังนั้น......”
ยังไม่ทันที่หลิวหลิงเอ๋อร์จะพูดจบเฉินเลี่ยก็ขัดขึ้น
“อยู่ที่นี่ตลอดไปจะเป็นไรไป?”
“ท่านแม่เอาไปเป็นบ้านของท่านเองก็ได้!”
หลิวหลิงเอ๋อร์ก็ยิ้มขมขื่น
“จะเป็นไปได้ยังไงแม่ไม่อยากเพราะการมีตัวตนของแม่ แล้วรบกวนชีวิตคู่ของพวกเจ้า!”
“จะรบกวนได้ยังไง?ท่านก็เห็นแล้วไม่ว่าจะข้าหรือชิงอู่ก็ล้วนไม่อยากให้ท่านจากไปยังไงข้าก็ไม่ยอมข้าจะให้ท่านอยู่ที่นี่ให้ได้มิเช่นนั้นหากท่านออกไปแล้วเจออันตรายขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
ไม่คิดว่าเฉินเลี่ยจะเด็ดขาดขนาดนี้อยากให้นางอยู่ต่อจริงๆ
วินาทีถัดมาก็ได้ยินหลิวหลิงเอ๋อร์พูดอย่างจนใจ
“ไม่ได้จริงๆ”
“แม่จะอยู่ที่นี่ด้วยฐานะอะไร?”
“คนอื่นจะนินทาเอา!”
นินทา?
เฉินเลี่ยเข้าใจแล้วว่าหลิวหลิงเอ๋อร์ “กังวล” อะไร
จากนั้นเขาก็แสดงท่าทีชัดเจนทันที
“ใครนินทาข้าก็ฆ่ามันผู้นั้น!”
“ยิ่งกว่านั้นท่านแม่ข้าอยากให้ท่านอยู่ต่อก็มีเหตุผลของข้า!”
หืม? อยากให้นางอยู่ต่อก็มีเหตุผล?
เมื่อได้ยินเช่นนี้หลิวหลิงเอ๋อร์ก็เกิดความอยากรู้ขึ้นมาจึงถามโดยไม่ทันคิด
“เหตุผลอะไร?”
เฉินเลี่ยมองหลิวหลิงเอ๋อร์แล้วพูดอย่างจริงจัง
วินาทีถัดมาก็ได้ยินเขาพูดประโยคหนึ่ง
“ท่านแม่ที่จริงท่านอาจไม่รู้!”
“ข้ามีนิสัยแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง!”
“อยากเลิกแต่ก็เลิกไม่ได้ตลอด!”
นิสัยแปลก?
หลิวหลิงเอ๋อร์กะพริบตาด้วยความอยากรู้สุดๆ
“นิสัยอะไร?”
เฉินเลี่ยพูดอย่างเคร่งเครียด
“บอกท่านแม่ก่อนท่านต้องสัญญาว่าจะไม่หัวเราะเยาะข้า!”
“ฮ่าๆ เจ้าเด็กโง่นิสัยแปลกอะไรกันแม่จะไปหัวเราะเยาะเจ้าได้ยังไง!”
หลิวหลิงเอ๋อร์อดยิ้มไม่ได้
“มีอะไรก็พูดมาเลย!”
“นิสัยแปลกอะไรกันแน่?”
เฉินเลี่ยหน้ามึนแล้วพูดตรงๆ
“นิสัยแปลกประหลาดของข้าคือชอบเลี้ยงกระต่ายเป็นพิเศษ!”
“ไม่ว่าจะกระต่ายเล็กหรือกระต่ายใหญ่ข้าชอบเลี้ยงทั้งนั้น!”
ชอบเลี้ยงกระต่าย?
นิสัยนี้มีอะไรแปลก
ตอนแรกหลิวหลิงเอ๋อร์ยังไม่ทันเข้าใจจึงตอบโดยไม่คิด
“ชอบสัตว์ก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรง”
“ชอบกระต่ายเล็กก็เลี้ยงสิ!”
“แม่ก็ชอบกระต่ายเหมือนกันยิ่งกว่านั้นเลี่ยเอ๋อร์อาจยังไม่รู้ แม่กับชิงอู่ร่างจริงก็คือ.....”
“เอ่อ........”