200.ความสุข...มันก็เริ่มต้นขึ้นแล้วมิใช่หรือ?
200.ความสุข...มันก็เริ่มต้นขึ้นแล้วมิใช่หรือ?
ความอยากชนะที่มากมายขนาดนี้
เฉินเลี่ยถึงกับตกตะลึงกับคำพูดของเจียงเมี่ยวถง
ผู้หญิงที่ริษยาขึ้นมาจริงๆแล้วน่ากลัวขนาดนี้เลยหรือ?
เมื่อเห็นเฉินเลี่ยเหมือนถูกคำพูดของตน “ทำให้ตกใจ”
เจียงเมี่ยวถงกัดฟันกรอดแล้วเอ่ย
“ข้าไม่ได้ให้เด็กๆฆ่าฟันกันเองหรอกนะเพียงแค่ให้พวกเขาประลองกันเล็กน้อย”
“เพื่อพิสูจน์ว่าแม้ตัวข้าในฐานะมารดาจะสู้เจียงถานเอ๋อร์ไม่ได้แต่ในเรื่องให้กำเนิดทายาทข้าก็เหนือกว่านางนับไม่ถ้วน!”
“หรือแม้แต่คำขอเล็กน้อยแค่นี้เจ้าก็ยังไม่ยอมให้ข้า?”
“เฉินเลี่ย...เจ้าจริงใจต่อข้าหรือไม่กันแน่?”
แค่ประลองกันก็ไม่เป็นไร
ดูสิการแข่งขันที่ดีงามก็เริ่มต้นขึ้นแล้วมิใช่หรือ?
เมื่อเห็นเจียงเมี่ยวถงมองตนด้วยความโกรธเกรี้ยวถามว่าข้อเสนอนี้จะทำได้หรือไม่
เฉินเลี่ยจึงยื่นมือไปบีบแก้มนวลของนางเบาๆ
“หากเพียงแค่ประลองกันก็ไม่มีปัญหา!”
“แต่หากคิดจะให้กำเนิดสิบแปดคนหวังเอาชนะด้วยปริมาณและคุณภาพนั่นเจ้าต้องพยายามมากกว่านี้หน่อยแล้วล่ะ!”
พยายามงั้นหรือ?
เจียงเมี่ยวถงได้ยินเช่นนั้นจึงกัดฟันแน่น
“พยายามก็ไม่เป็นไรข้าก็ไม่ได้ให้เจ้าเย็นชาต่อเจียงถานเอ๋อร์ทั้งหมด”
“แต่เจ้าจะโปรดปรานนางสักครั้งก็ต้องโปรดปรานข้าหนึ่งร้อยครั้ง!”
“และห้ามทิ้งเมล็ดพันธุ์ให้นางอีก!”
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าอย่างนี้แล้วจะยังสู้ไม่ได้!”
“หากเจ้าสัญญากับข้าตั้งแต่วินาทีนี้ข้าก็เป็นของเจ้าแล้ว!”
ต่อให้ไม่ได้สายเลือดสูงสุดออกมาแต่หากข้าให้กำเนิดร่างศักดิ์สิทธิ์ออกมาสิบแปดคนก็ยังเหนือกว่าลูกคนเดียวของเจียงถานเอ๋อร์ที่มีสายเลือดสูงสุดมิใช่หรือ!
เมื่อเห็นว่าได้ “นำทาง” เจียงเมี่ยวถงให้เบี่ยงเบนสำเร็จแล้ว
ในชั่วขณะนี้เฉินเลี่ยจะปฏิเสธคำขอ “เล็กน้อย” ของนางได้อย่างไร?
“ไม่มีปัญหา! ข้าสัญญา!”
เมื่อเห็นเฉินเลี่ยกอดนางขึ้นแบบอุ้มเจ้าหญิง
เจียงเมี่ยวถงก็อุทานตกใจโดยไม่รู้ตัวแล้วถาม
“เจ้าจะทำอะไร?”
“เจ้าไม่ได้อยากให้กำเนิดสิบแปดคนหรือ?ไม่อยากเอาชนะเจียงถานเอ๋อร์ในเรื่องทายาทหรือ?ถ้าเช่นนั้นเราสองคนควรจะเริ่มพยายามตั้งแต่วินาทีนี้มิใช่หรือ?”
เมื่อเข้าใจแล้วว่าเฉินเลี่ยคิดจะทำอะไร
ในชั่วขณะนี้เจียงเมี่ยวถงมิเพียงไม่ขัดขืน
กลับยังกลอกตาใส่เขาอย่างน่ารัก
“เจ้านี่ช่างเลวร้ายถึงกระดูกดำจริงๆ”
“แต่ก่อนข้ายังคิดว่าเจ้าเป็นคนดีแท้ๆ”
“บัดนี้ดูแล้วข้ากลับเชื่อคำพูดของเจียงถานเอ๋อร์มากกว่าว่าต้องถูกเจ้าใช้เล่ห์กลบางอย่างหลอกล่อมาได้!”
คนฉลาดพูดไม่ต้องพูดมาก
เฉินเลี่ยเพียงยิ้มบางๆแล้วถาม
“เจ้าจะยอมหรือไม่?”
“ถึงขั้นนี้แล้วยังจะมาพูดคำไร้สาระอีกหรือ?”
เมื่อเห็นดวงตางามของเจียงเมี่ยวถงเปลี่ยนจากบริสุทธิ์กลายเป็นเย้ายวน
มองตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วย “ความน้อยใจ”
เฉินเลี่ยก็ไม่พูดอะไรอีก
ค่อยๆคลายเสื้อผ้าเหลือเพียงถุงน่องขาวยาวถึงเข่า
ความสุข...มันก็เริ่มต้นขึ้นแล้วมิใช่หรือ?
...............
พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งวัน
เพราะงานแต่งงานของคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต้าหลัวจึงประดับประดาด้วยโคมไฟสีแดง
เกือบทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส
แต่ในเขตที่สาขาหลวนอาศัยอยู่นั้น
หลายคนกลับหน้าตาเศร้าหมอง!
“เดิมทีเพราะเจียงถานเอ๋อร์คนเดียวสาขาเฟิ่งก็กดดันสาขาหลวนเราแทบยกศีรษะไม่ขึ้นแล้ว”
“บัดนี้นางยังหา ‘อัจฉริยะสูงสุด’ มาเป็นสามีได้แถมยังตั้งครรภ์บุตรที่มีสายเลือดสูงสุดอีก”
“หากเป็นเช่นนี้ต่อไป”
“สาขาหลวนเราจะถูกสาขาเฟิ่งกดดันไปอีกยุคบางทีหลายยุคเลยทีเดียว?”
“ท่านบรรพชน...เผชิญสถานการณ์เช่นนี้ศิษย์คิดว่าสาขาหลวนเราควรหาทางแก้ไขเสียแล้ว!”
ภายในโถงประชุมใหญ่ของสาขาหลวน
มีผู้คนสิบกว่าคน
บรรพชนทั้งสี่นั่งประจำตำแหน่งหลัก
ทั้งสี่คือหนึ่งในเก้าบรรพชนตระกูลเจียงที่มาจากสาขาหลวน
ส่วนอีกเจ็ดแปดคนที่เป็นชายวัยกลางคนคือผู้นำระดับสูงของสาขาหลวน
รวมถึงบิดาของเจียงเมี่ยวถง — เจียงอู๋หลี!
สาขาเฟิ่งและสาขาหลวนที่แท้ก็มาจากรากฐานเดียวกันล้วนเป็นคนตระกูลเจียง
สาขาเฟิ่งจัดงานใหญ่สาขาหลวนย่อมต้องช่วยกันจัดเตรียม
แต่การมองคนอื่นรื่นเริงขณะที่ตนเองต้องกลั้นความทุกข์ก็มีเพียงคนในสาขาหลวนเท่านั้นที่เข้าใจ
รู้ดีว่าเจียงอู๋หลีบ่นเพราะเหตุใด
ชั่วขณะต่อมาบรรพชนคนหนึ่งที่นั่งตำแหน่งสูงสุดลืมตาขึ้น แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว
“พอได้แล้วอู๋หลีอย่าพูดคำที่กระทบความสามัคคีในตระกูลอีก!”
“ไม่ว่าจะสาขาเฟิ่งหรือสาขาหลวนก็ล้วนเป็นคนตระกูลเจียงมิใช่หรือ?”
“สาขาเฟิ่งแข็งแกร่งขึ้นก็เป็นผลดีต่อสาขาหลวนเราเช่นกัน!”
“ครอบครัวเดียวกันไม่ต้องคิดมากมายขนาดนั้น”
“หากสาขาเฟิ่งมีอะไรต้องการความช่วยเหลือพวกเจ้าก็ช่วยให้เต็มที่ใช้เวลาไม่มากหรอก!”
ภายในตระกูลเจียงแม้จะมีความไม่ลงรอยบ้าง
แต่โดยรวมก็ยังดี
จะให้เกิดการแตกแยกภายในตระกูลขนาดนั้นได้อย่างไร
อย่างน้อยในใจของเก้าบรรพชนล้วนวางผลประโยชน์ของทั้งตระกูลเจียงไว้สูงสุด
ไม่ว่าสาขาใดแข็งแกร่งขึ้นก็ล้วนเป็นพรแก่ทั้งตระกูล
ดังนั้นเมื่อได้ยินเจียงอู๋หลีบ่นบรรพชนทั้งสี่จึงไม่สนใจเอาเสียเลย!
เจียงอู๋หลียังคงไม่ยอมแพ้เอ่ยต่อ
“ท่านบรรพชนศิษย์รู้ดีว่าการแข่งขันที่ดีงามคือสิ่งที่ดีแต่ความห่างชั้นระหว่างสาขาหลวนกับสาขาเฟิ่งก็ไม่ควรถูกดึงให้ห่างออกไปเรื่อยๆเช่นนี้!”
“ไม่อยากให้ห่างมากก็พยายามกันเองสิอู๋หลีหากข้าจำไม่ผิดสาขาหลวนเราก็มีสตรีเด่นๆมากมายมิใช่หรือ?เช่นบุตรีของเจ้า — เมี่ยวถงเจ้าก็หาอัจฉริยะสูงสุดให้นางสักคนแล้วให้นางตั้งครรภ์บุตรที่มีสายเลือดสูงสุดสิ!”
ผู้เอ่ยคือบรรพชนเย่เยว่หนึ่งในสี่บรรพชนแห่งสาขาหลวน
เมื่อได้ยินบรรพชนเย่เยว่พูดเช่นนั้น
เจียงอู๋หลีแทบกระอักเลือด
บ้าเอ๊ย! เขาก็อยากให้เมี่ยวถงหาอัจฉริยะสูงสุดมาเหมือนกัน
แต่อัจฉริยะสูงสุดมันเป็นผักกาดขาวหรือไง?
คิดว่าอยากเจอก็เจอได้ง่ายๆหรือ?
ช่างเถอะเห็นได้ชัดว่าบรรพชนทั้งสี่ไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้
เมื่อเห็นเช่นนั้นเจียงอู๋หลีก็ไม่เอ่ยอะไรอีก
ที่แท้เจียงอู๋หลีไม่รู้เลยว่าบรรพชนทั้งสี่เองก็เจ็บปวดใจที่สาขาหลวนถูกสาขาเฟิ่งทิ้งห่างมากขึ้นเช่นกัน
แต่การทำให้ความสามัคคีในตระกูลเสียหายเพราะเรื่องเช่นนี้ย่อมไม่คุ้มค่า
มิอาจโทษผู้อื่นที่เก่งกว่าได้แต่โทษตนเองที่ไม่พยายาม!
การประชุมวันนี้คงไร้ผลลัพธ์เมื่อเห็นบรรพชนไม่ช่วยเจียงอู๋หลีจึงเตรียมลา
แต่ยังไม่ทันเอ่ยคำลา
ทันใดนั้นก็มีผู้ดูแลวิ่งเข้ามารายงาน
“เรียนท่านบรรพชนทั้งหลายคุณหนูเมี่ยวถงมาแล้วขอรับ!”
“อืม? เมี่ยวถงมา?นางมาที่นี่มีธุระอันใด?”
โดยปกติโถงประชุมใหญ่ของสาขาหลวนห้ามสตรีเข้าโดยเฉพาะผู้น้อยรุ่นหลัง
เมี่ยวถงตั้งแต่เด็กก็ “ว่าง่าย” มากวันนี้ไฉนถึงฝ่าฝืนกฎ?
โดยสัญชาตญาณเจียงอู๋หลีจึงเอ่ย
“เมี่ยวถงมาหาข้าหรือ?ให้นางกลับไปก่อนบอกว่าพ่อยุ่งอยู่ รอพ่อจัดการเสร็จค่อยให้นางมาหา!”
แต่ยังไม่ทันพูดจบ
เจียงเมี่ยวถงจากด้านนอกก็ก้าวเข้ามาในโถงใหญ่แล้ว
“เมี่ยวถงคารวะท่านบรรพชนทั้งหลายคารวะท่านพ่อและท่านลุงทั้งหลาย!”
คนมาถึงขนาดนี้จะไล่กลับก็ไม่เหมาะสม
ชั่วขณะต่อมาบรรพชนเย่เยว่จึงถาม
“เมี่ยวถงเรากำลังประชุมอยู่เจ้ามีธุระอันใด?”
แน่นอนเพราะมีเรื่องดี!
วันนี้เจียงเมี่ยวถงแต่งตัวอย่างพิถีพิถันดูบริสุทธิ์ราวกวางน้อย
เมื่อได้ยินบรรพชนเย่เยว่ถาม
เจียงเมี่ยวถงจึงคุกเข่าลงกลางโถงใช้เสียงอ่อนโยนดังเช่นเคย
“เรียนท่ารบรรพชนทั้งหลาย...เมี่ยวถงกล้าฝ่าฝืนกฎตระกูล บุกเข้ามาในโถงใหญ่เพราะมีเรื่องหนึ่งขอร้องต่อท่านบรรพชนทั้งหลาย!”
“เมื่อวานนี้เมี่ยวถงได้หมั้นหมายกับบุคคลหนึ่งอย่างลับๆแล้ว”
“จึงขอรับพรจากท่านบรรพชนทั้งหลายขอให้ท่านบรรพชนทั้งหลายเป็นจัดการงานแต่งงานให้เมี่ยวถงด้วยตัวเองเจ้าค่ะ!”