169.ข้าเป็นแม่ยายของบรรพชนพวกเจ้าเองนะ!
169.ข้าเป็นแม่ยายของบรรพชนพวกเจ้าเองนะ!
ในนิยายเรื่อง【มีเพียงข้าเท่านั้นที่ยิ่งใหญ่】 ขอบเขตการบ่มเพาะในโลกมนุษย์มีการแบ่งแยกอย่างชัดเจนว่า “ห้าขอบเขตมนุษย์ สามขอบเขตนักบุญ”
ขอบเขตหลอมกายาไม่ถือเป็นการเริ่มต้นจึงถูกมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง
ต้องก้าวถึง “ห้าขอบเขตมนุษย์” จึงจะนับว่าเป็นก้าวแรกบนเส้นทางบ่มเพาะอย่างแท้จริง
ห้าขอบเขตแห่งมนุษย์ ได้แก่ ก่อกำเนิด สร้างรากฐาน แก่นวิญญาณ ทารกวิญญาณ และแปลงเทพ!
แต่ละขอบเขตยิ่งสูงยิ่งแข็งแกร่งแต่ตราบใดที่ยังอยู่ในห้าขอบเขตมนุษย์ก็ยังถือเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาไม่ได้หลุดพ้นจากร่างกายมนุษย์
ต้องครอบครอง “พลังกฎเกณฑ์” ก้าวเข้าสู่ “สามขอบเขตศักสิทธิ์” จึงจะเรียกว่าก้าวข้ามความเป็นมนุษย์เข้าสู่เส้นทางมีคุณสมบัติพอจะไล่ล่าวิถีเต๋าและมหาเต๋าได้จริงๆ
สามขอบเขตนักบุญ แบ่งเป็นสามขอบเขตใหญ่ได้แก่
- เริ่มครอบครองกฎเกณฑ์ – ขอบเขตวงล้อสวรรค์
- พลังไร้ขีดจำกัด – ขอบเขตเทพฤทธิ์
- ก้าวข้ามมนุษย์ – ขอบเขตนักบุญ
ตอนนี้เฉินเลี่ยอยู่ในขอบเขตต่ำสุดของสามขอบเขตนักบุญ นั่นคือ “ขอบเขตวงล้อสวรรค์”
แคว้นชิงหมิงเป็นเพียงดินแดนเล็กๆขอบเขตวงล้อสวรรค์ในที่นี่แทบจะไร้เทียมทานแล้ว
แต่ถ้ามองไปทั้งทวีปใหญ่ขอบเขตนี้ยังห่างไกลจากคำว่าแข็งแกร่ง
ต้องก้าวถึงจุดสูงสุดของสามขอบเขตนักบุญนั่นคือ “ขอบเขตนักบุญ” จึงจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของปิรามิดทั้งทวีปได้
ตระกูลเจียงในฐานะหนึ่งในตระกูลเซียนโบราณมีความแข็งแกร่งขนาดไหนกัน
พูดง่ายๆก็คือ
ในโลกมนุษย์ยังมีขอบเขตที่อยู่เหนือ “ขอบเขตนักบุญ” อีกขอบเขตหนึ่ง
แม้เส้นทางสู่โลกเซียนจะถูกตัดขาดไปแล้วแต่ด้วยพลังจาก “ม้วนคัมภีร์โบราณสู่สวรรค์” ที่มีตำนานยอดฝีมือขอบเขตนักบุญจึงสามารถก้าวไปอีกขั้นครอบครอง “พลังเซียน” ที่แท้จริง
ขอบเขตนี้ถูกเรียกว่า “กึ่งเทพ” หรืออีกชื่อหนึ่งว่า “ขอบเขตเซียนปฐพี”!
ตามหลักแล้วยอดฝีมือขอบเขตนักบุญที่ผ่านทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นก็ควรจะบินสู่โลกเบื้องบนได้ทันที
แต่เมื่อเส้นทางเซียนขาดสะบั้น “คัมภีร์โบราณสู่สวรรค์” จึงทำให้เกิดสิ่งมีชีวิตประหลาดอย่าง “เซียนปฐพี” ขึ้นมา
ต่อสู้กับเซียนจากโลกเบื้องบนไม่ได้แต่ในโลกมนุษย์กลับแทบไร้เทียมทาน
ใช่แล้วตระกูลเซียนโบราณที่มีอยู่ในปัจจุบันแทบทุกตระกูลล้วนมี “เซียนปฐพี” อย่างน้อยหนึ่งคนคุ้มครอง
ตระกูลเจียงที่ติดอันดับหนึ่งในสามของตระกูลเซียนโบราณ ย่อมไม่เว้น
ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขามีมากกว่าหนึ่งคนเสียอีก
ถ้าจำไม่ผิดในตำนาน “เก้าบรรพชน” มีอย่างน้อยสามคนที่เป็นเซียนปฐพีส่วนที่เหลือแทบทั้งหมดก็เป็นนักบุญขั้นสมบูรณ์!
เมื่อรู้ว่าเจียงถานเอ๋อร์ตั้งครรภ์ตระกูลเจียงต้องส่งคนมาหาเรื่องเขาแน่
เพราะ “ทัณฑ์สวรรค์นักบุญยังคงแขวนอยู่เหนือสวรรค์” ยอดฝีมือขอบเขตนักบุญจึงไม่กล้าออกจาก “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์” อย่างง่ายดาย
คนที่ตระกูลเจียงส่งมาหาเรื่องเขามีโอกาสสูงที่จะเป็นขอบเขตเทพฤทธิ์
ช่วงเวลาที่ผ่านมาเฉินเลี่ยไม่ได้เสียเวลาเปล่า
ด้วยพรสวรรค์บ่มเพาะร้อยเท่า
พลังของเขาพุ่งทะยานถึงวงล้อสวรรค์ขั้นสี่แล้ว
พูดตรงๆด้วยร่างศักดิ์สิทธิ์คู่ กระกระดูกสูงสุดคู่
ต่อให้เป็นยอดฝีมือวงล้อสวรรค์ขั้นสมบูรณ์เฉินเลี่ยก็ยังสู้ได้สูสี
แต่ถ้าเจอกับขอบเขตเทพฤทธิ์...เขายังไม่มั่นใจเท่าไหร่
ขอบเขตเทพฤทธิ์ – พลังไร้ขีดจำกัด
คือขอบเขตที่ครอบครอง “พลังเหนือธรรมชาติ” อย่างแท้จริง
การใช้กฎเกณฑ์ต่างๆสูงกว่าวงล้อสวรรค์หลายขั้น
วิชาเช่นฉื่อเทียนหยาต่อหน้าวิชาเทพฤทธิ์ที่ทรงพลังและลึกลับต่างๆ
พลังบ่มเพาะเท่านี้ของเขาในตอนนี้ยังไม่พอเลย
แน่นอนตอนนี้เขาได้รับ “เนตรศักดิ์สิทธิ์” เพิ่มเข้ามาทำให้พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นมาก
ด้วยกระดูกสูงสุด ร่างศักดิ์สิทธิ์ และเนตรศักดิ์สิทธิ์ในร่าง
ถ้าเจอขอบเขตเทพฤทธิ์ขั้นหนึ่งเขายังพอรับมือได้แบบสบายๆ
แต่ตระกูลเจียงจะส่งคนขั้นหนึ่งมาพอดีหรือ?
ถ้าส่งคนขั้นแปด ขั้นเก้ามาล่ะ?
อย่างที่เคยเล่าไว้เพราะเหตุผลพิเศษบางอย่างคนพลังสูงที่ต้องการมาถึงแคว้นชิงหมิงต้องจ่ายราคาแพงมหาศาล
นี่จึงเป็นเหตุผลที่ตระกูลเจียงไม่ได้ส่งผู้พิทักษ์ระดับสูงมากับเจียงถานเอ๋อร์
แต่ตอนนี้คุณหนูใหญ่ของพวกเขาถูกทำลายความบริสุทธิ์ แถมท้องโตเสียแล้ว
พวกเขาอาจกัดฟันจ่ายราคานั้น
แล้วส่งยอดฝีมือขอบเขตเทพฤทธิ์คนหนึ่งตรงมาที่แคว้นชิงหมิงเพื่อตามหาเขา!
ไม่ว่าจะเพื่อตัวเขาเองหรือเพื่อลูกในท้อง
เขาต้องมีพลังที่แข็งแกร่งพอ
จึงจะปกป้องตัวเองและคนรอบข้างได้
เฉินเลี่ยตัดสินใจปิดด่านเพื่อทะลวงขอบเขต
เขาวางแผนไว้ว่าครั้งนี้ต้องทะลวงถึงขอบเขตเทพฤทธิ์ให้ได้
เมื่อถึงขั้นนั้นมองทั้งทวีปใหญ่เขาถึงจะมีทุนพอปกป้องตัวเองมีพลังพอเผชิญหน้ากับตระกูลเจียง
ดังนั้นหลังจากมอบหมายงานในสำนักเสร็จ
เฉินเลี่ยจึงตรงไปยังภูเขารกร้างที่ห่างจากสำนักกว่าหมื่นลี้ เพื่อปิดด่าน
เพราะการทะลวงขอบเขตเทพฤทธิ์ต้องผ่านทัณฑ์สวรรค์เขากลัวพลังจะทำลายสำนักจึงเลือกสถานที่ห่างไกลแห่งนี้
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เฉินเลี่ยไม่เคยคาดคิดเลยแม้แต่น้อย
คือเท้าข้างหน้าของเขาเพิ่งก้าวเข้าปิดด่านข้างหลังก็มีคนมาหาที่สำนักแล้ว!
...............
ครึ่งเดือนหลังจากเฉินเลี่ยปิดด่าน
ในวันหนึ่งสตรีงามรูปงามที่มีเสน่ห์สะกดใจเดินย่างก้าวเล็กๆมาถึงหน้าประตูสำนักอู่จี๋อย่างช้าๆ
นางสวมชุดคลุมสีขาวมุมหางตาข้างหนึ่งมีเม็ดไฝน้ำตาแห่งความงาม
ไม่เพียงแต่ใบหน้าสวยราวดอกไม้นางยังฮัมดนตรีเบาๆด้วยน้ำเสียงไพเราะน่าฟัง
แขกไม่ได้รับเชิญผู้นี้ทำให้ศิษย์เฝ้าประตูสังเกตเห็นทันที
วินาทีต่อมามีศิษย์หลายคนรีบพุ่งออกมาขวางทางนางไว้
“เจ้าเป็นใคร?”
“มาที่สำนักอู่จี๋ของเรามีธุระอันใด?”
สตรีงามในชุดคลุมยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆก่อนใช้เสียงอ่อนหวานน่าหลงใหลถามกลับ
“เฉินเลี่ยอยู่ที่สำนักหรือไม่?”
เฉินเลี่ย?
พอได้ยินชื่อนี้ศิษย์ทั้งหลายอึ้งไปพักใหญ่
กว่าจะตะโกนออกมาได้ว่านี่มันชื่อบรรพชนไม่ใช่หรือ!
“กล้าหาญนัก! เจ้าเป็นใครถึงกล้าเรียกชื่อบรรพชนของเราตรงๆ!”
เห็นศิษย์เฝ้าประตูตำหนิตนสตรีงามในชุดคลุมยิ่งหัวเราะจนตัวโยก
“ข้าเป็นแม่ยายของบรรพชนพวกเจ้าจะเรียกชื่อเขาตรงๆไม่ได้หรือ?”
คำพูดของนางทำให้ศิษย์เฝ้าประตูทั้งกลุ่มอึ้งค้างไปในทันใด
อะไรนะ?
สตรีงามคนนี้เป็นแม่ยายของบรรพชน?
ถ้าเป็นเมื่อก่อนมีใครพูดแบบนี้พวกเขาคงไม่เชื่อคิดว่าเป็นคนมาหาเรื่องมาดูถูกบรรพชน
แต่ตอนนี้ทั้งสำนักอู่จี๋ใหญ่โตขนาดไหนที่ไหนๆก็รู้ว่าบรรพชนกำลังแต่งงานรับสนมอย่างบ้าคลั่ง
มีบรรพชนนางมากมายอยู่ในสำนัก
บางทีอาจเป็นมารดาของหนึ่งในบรรพชนนางที่มาหาลูกสาวก็ได้
คิดได้ดังนั้นศิษย์เฝ้าประตูทั้งหลายไม่กล้าชะล่าใจรีบโค้งคำนับอย่างนอบน้อมแล้วถาม
“ขอถามท่านเป็นมารดาของฮูหยินนางท่านใดของบรรพชนเรา?”