130.ทรมาน?
130.ทรมาน?
ท้องฟ้าหม่นหมอนกลิ่นอายกดดันหนักหน่วงจนหายใจแทบไม่ออก
ในดินแดนรกร้างชื่อ “หุบเขาฝังวิญญาณ” แห่งแคว้นชิงหมิง
ขณะนี้มีชายวัยกลางคนสวมชุดขาวกำลังวิ่งหนีสุดชีวิตไปข้างหน้า
บรรยากาศเงียบสงัดราวกับความตายบวกกับความอึดอัดกดทับทำให้ชายผู้นี้แทบไม่กล้าหายใจแรง
ไม่รู้ว่าเขาวิ่งหนีมาทางนี้ได้นานเท่าใด
ทันใดนั้นตรงหน้าของชายวัยกลางคนก็ปรากฏต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งขึ้นมา
เมื่อเห็นต้นไม้นี้ราวกับเห็นสิ่งน่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตสีหน้าของชายผู้นี้ก็เปลี่ยนเป็นหวาดกลัวสุดขีดทันที
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้!”
“ทำไมถึงวนกลับมาที่เดิมอีกแล้ว!”
“บัดซบ! นี่มันก็คือพลัง ‘มิติ’ ในตำนานนั่นสินะ?”
“ทำไม...ทำไมเจ้าหญิงชั่วนี้ถึงไปพัวพันกับยอดฝีมือขอบเขตวงล้อสวรรค์ได้!”
“บ้าเอ๊ย...ข้าก็ขอโทษไปแล้วนะ!”
“แค่นี้พวกเจ้าก็ยังไม่ยอมปล่อยข้าไปอีกหรือ??”
“ศิษย์ดี...เจ้าจะไม่มองความสัมพันธ์อาจารย์-ศิษย์เลยจริงๆหรือถึงขนาดอยากเห็นอาจารย์ตายในวันนี้??”
เมื่อรู้ว่าตัวเองหนีไม่พ้นชายวัยกลางคนจึงหยุดวิ่งแล้วหันหน้ามองไปยังฟ้าดินรอบตัวด้วยสีหน้าเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นคำรามออกมาดังลั่น
ราวกับกำลังพูดกับใครสักคน
วินาทีต่อมาจากที่ไหนไม่รู้ก็มีเสียงหัวเราะใสกังวานราวระฆังเงินดังขึ้น
“อาจารย์ที่ดีของข้า...ทำไมไม่วิ่งต่อล่ะ!”
“มองความสัมพันธ์อาจารย์-ศิษย์?”
“ฮิฮิ...ถ้าคำพูดนี้มาจากปากคนอื่นศิษย์อาจจะยอมฟังสักหน่อยก็ได้นะเจ้าค่ะ”
“แต่พอมาจากปากอาจารย์เอง...ท่านไม่รู้สึกว่ามันน่าขยะแขยงบ้างหรือเจ้าค่ะ?”
“ในปีนั้นที่ท่านไล่ล่าศิษย์อยากหลอมศิษย์เป็นเตาหลอมท่านเคยนึกถึงความสัมพันธ์อาจารย์-ศิษย์บ้างไหม?”
“แต่!!...ยังไงซะเราก็ไม่ใช่คนดีทั้งคู่หรอกถึงขั้นนี้แล้ว อาจารย์ยังจะยึดติดกับความฝันลมๆแล้งๆแบบนี้อีกหรือ!”
จากความว่างเปล่าค่อยๆเดินออกมาชายหญิงคู่หนึ่ง
ชายสวมชุดขาวบริสุทธิ์ ผมขาวทั้งศีรษะ หน้าตาหล่อเหลาราวเซียน
หญิงสวมเสื้อผ้าสวยงามหรูหราผมดำขลับมวยสูงประดับปิ่นแปดสมบัติผสานกับใบหน้าหวานเย้ายวนและผิวขาวเนียนราวหยกทำให้ดูราวกับนางเซียนจากแดนสวรรค์!
เมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้นั้นชายวัยกลางคนที่ถูกไล่ล่าก็ตาเบิกกว้างหดตัวลงทันที
เห็นได้ชัดว่าเขาจำอีกฝ่ายได้แต่เพราะจำได้ต่างหากเขาจึงยิ่งรู้สึกไม่อยากเชื่อ!
วินาทีต่อมาเขาก็กัดฟันกรอดสีหน้าบิดเบี้ยว
“เฉินเลี่ย!”
“ทำไมต้องเป็นเจ้า?!!”
“เมื่อกี้...คนที่ซุ่มโจมตีข้าในความมืดคือเจ้าใช่ไหม?”
“เป็นไปไม่ได้!”
“เจ้าเพิ่งฝึกฝนมาได้กี่ปีกัน?”
“เป็นไปได้ยังไงที่เจ้าจะทะลวงถึงขอบเขตวงล้อสวรรค์!”
“เจ้า...เจ้าใช้วิชาชั่วร้ายอะไรกันแน่!”
“เจ้าคือคนที่ออกหน้าออกตาแทนเจ้าหญิงชั่วนี้ใช่ไหม??”
เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของชายผู้นั้นเฉินเลี่ยก็ยิ้มออกมา
“การทะลวงขอบเขตมันเกี่ยวกับอายุด้วยเหรอ?”
“ทะลวงถึงขอบเขตวงล้อสวรรค์ได้ยังไงถึงเป็นไปไม่ได้?”
“ข้ามีพรสวรรค์ล้นเหลือจะทำไม่ได้หรือ?”
“ส่วนเจ้า...มารหกปรารถนาผู้เลื่องชื่อกลับมีสภาพน่าสมเพชขนาดนี้เชียวหรือ?”
“ฉานเอ๋อร์เป็นสตรีของข้าข้าจะออกหน้าล้างแค้นแทนนางหน่อยแล้วมันผิดตรงไหน?”
เมื่อรู้ว่าวันนี้มารหกปรารถนาหลุดยากแล้ว
เจียงเยว่ฉานจึงยิ้มหวานหยดยิ้มกริ่มเปิดปาก
“นายท่าน...ปล่อยให้อาจารย์ของข้าหายใจไปสักหน่อยเถอะ!”
“อาจารย์ไล่ล่าศิษย์มาหลายปีขนาดนี้”
“ด้วยบุญคุณใหญ่หลวงขนาดนี้ข้าจะต้อง ‘ตอบแทน’ อาจารย์ให้สาสมสักหน่อย!”
“ให้ข้าได้เล่นกับอาจารย์สักพักแล้วค่อยส่งอาจารย์ขึ้นทางสวรรค์นายท่านว่าแบบนี้ดีไหม!”
เมื่อเห็นหญิงงามงอนง้อข้อเรียกร้องเล็กน้อยขนาดนี้ เฉินเลี่ยจะปฏิเสธได้ยังไง
เขายื่นมือไปบีบแก้มนวลของเจียงเยว่ฉานเบาๆแล้วยิ้มน้อยๆก่อนเอ่ย
“ดี ดี ดี...ข้าตกลง!”
“งั้นก็ปล่อยให้อาจารย์ของเจ้ามีลมหายใจเหลือไว้ให้เจ้าสนุกกับการทรมานให้เต็มที่แล้วค่อยสังหาร!”
“ฮิฮิ...ขอบคุณนายท่านข้ารักนายท่านที่สุดเลย!”
เจียงเยว่ฉานเขย่งปลายเท้าจูบแก้มเฉินเลี่ยแรงๆทีหนึ่ง
จากนั้นจึงยิ้มแฝงความ “ตื่นเต้น” และ “โหดร้าย” เดินเข้าไปหามารหกปรารถนาทีละก้าว
เห็นได้ชัดว่าพลังบ่มเพาะของนางยังต่ำกว่าอีกฝ่ายแต่ทุกย่างก้าวที่นางเดินเข้าใกล้
มารหกปรารถนากลับถอยหลังอย่างหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว
เห็นได้ชัดว่าเขารู้ดีว่าตกอยู่ในมือเจียงเยว่ฉานแล้วจะเจอชะตากรรมใด
มารหกปรารถนากัดฟันแน่นรีบหันไปมองเฉินเลี่ย
“เฉินเลี่ย...หากวันนี้เจ้ายอมปล่อยข้าไป”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปสำนักเซียนมารปฐพีจะยอมรับฟังคำสั่งสำนักอู่จี๋!”
“ไม่ว่าเจ้าหญิงชั่วนี้จะให้เจ้าอะไรข้าก็ให้ได้เป็นสองเท่าไม่สิ...สิบเท่า!”
“สาวงาม สมบัติ หินวิญญาณ เจ้าต้องการอะไรข้าก็ให้ได้ทั้งนั้น!”
“ขอแค่เจ้าปล่อยข้าไป!”
คำพูดของมารหกปรารถนาทำให้เจียงเยว่ฉานขำจนตัวโยก
นางหัวเราะจนแทบหงายหลัง
“ข้าเพื่อจะเกาะขาใหญ่ของท่านบรรพชนยังต้องนอนทั้งเดือนเลยนะ!”
“ให้สิบเท่า? อาจารย์คิดจะนอนกับท่านบรรพชนทั้งปีเลยหรือ?”
“ฮ่าๆ...ข้าไม่ว่าอะไรหรอกแต่ไม่รู้ว่านายท่านของข้าจะชอบผู้ชายรึเปล่า!”
“...........”
ถึงรู้ว่านี่เป็นการล้อเล่นแต่เฉินเลี่ยก็ยังรู้สึกคลื่นไส้รีบเหล่เจียงเยว่ฉานทีหนึ่ง
“พูดจาไร้สาระอะไร? สิ่งที่ข้าชอบคนอื่นไม่รู้เจ้ายังไม่รู้รึไง?”
“นายท่านข้าแค่ล้ออาจารย์เล่นนายท่านไม่ใช่พวกชอบผู้ชายหรอกนายท่านชอบแต่สาวงามพันเสน่ห์แบบข้าอย่างนี้แล้วจะไปมองชายชราคนนี้ได้ยังไง!”
มารหกปรารถนาเหงื่อเย็นไหลพรากกัดฟันพูด
“เฉินเลี่ย...ข้ามีสาวงามในมือมากมายนับไม่ถ้วนเจ้าชอบสาวงามข้าก็ยกให้เจ้าได้ทั้งหมด!”
“อาจารย์ท่านคิดว่านายท่านของข้าจะมองสิ่งของที่ท่านเล่นจนเน่าแล้วหรือ?”
เห็นเจียงเยว่ฉานยิ้มกริ่มเยาะเย้ยมารหกปรารถนา
เฉินเลี่ยก็ไม่อยากเสียเวลาพูดมากแล้ว
“พอได้แล้ว...เล่นกับอาจารย์ของเจ้ามานานพอสมควรแล้ว”
“รีบจัดการให้จบซะ!”
พูดจบยังไม่ทันให้มารหกปรารถนาตั้งตัว
เฉินเลี่ยก็พุ่งเข้าไปคว้าตัวอีกฝ่ายไว้
พลังกลืนกินอันน่าสะพรึงกลัวทำงานทันที
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชของมารหกปรารถนาพลังบ่มเพาะและเลือดเนื้อล้วนถูกเฉินเลี่ยดูดกลืนไม่หยุด
เมื่อเฉินเลี่ยปล่อยมืออีกฝ่ายแทบจะแห้งเหี่ยวเป็นซาก
แต่เพราะสัญญากับเจียงเยว่ฉานไว้เขาจึงเหลือลมหายใจให้อีกฝ่ายไว้เส้นหนึ่ง
จากนั้นจึงโยนร่างที่ถูกดูดแห้งของมารหกปรารถนาลงพื้น
“ให้เจ้าเล่นได้สักพักแต่เล่นนานเกินไปไม่ได้นะ”
“รีบจัดการให้เสร็จข้าก็จะได้รีบกลับไปพักผ่อนเสียที!”