120.สายลับสุดแกร่ง!
120.สายลับสุดแกร่ง!
“ขอต้อนรับนายท่านที่ออกจากการปิดด่าน!”
ในชั่วขณะที่เฉินเลี่ยก้าวออกจากสถานที่ปิดด่าน
เหยียนหรูอวี้และคนอื่นๆที่รออยู่หน้าประตูต่างคุกเข่าลงอย่างนอบน้อมพร้อมกัน
ก่อนหน้านี้เฉินเลี่ยเคยสั่งไว้โดยเฉพาะว่าเมื่ออยู่กับคนในครอบครัวไม่จำเป็นต้องคารวะเขา
แต่เหยียนหรูอวี้ เย่เหมยเอ๋อร์ และคนอื่นๆก็ไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงเป็นเช่นนี้
ตั้งแต่เห็นเฉินเลี่ยออกจากการปิดด่านและสัมผัสได้ถึง “พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว” ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายเขา
ร่างกายก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไปโดยไม่รู้ตัวก็ทำความเคารพออกมาแล้ว!
ที่จริงแล้วก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร
เฉินเลี่ยในตอนนี้ไม่เพียงแต่ครอบครองกระดูกสูงสุดถึงสองชิ้นแต่ภายในร่างกายยังกำเนิดร่างศักดิ์สิทธิ์คู่ขึ้นมา
แม้ยังไม่ได้เติบโตถึงขีดสุดแต่ “พลังอำนาจ” ก็เริ่มแผ่กระจายออกมาแล้ว
ยังไงก็ตามนี่คือการครอบครอง “พลังมหาเต๋า” สี่สายพร้อมกันพลังที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้แม้เพียงสายเดียวก็มิใช่สิ่งที่ “คนธรรมดา” อย่างเหยียนหรูอวี้และคนอื่นๆจะต้านทานได้
เพียงแค่สบตากันแวบเดียวสนมเอกของเฉินเลี่ยก็รู้สึกหัวใจสั่นสะท้าน
ร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณด้วยการ “ยอมจำนน” นี่มิใช่เรื่องปกติหรือ?
ต้องยอมรับว่าการที่มีสาวงามรูปร่างหน้าตาต่างกันหลายคนคุกเข่าต่อหน้าเขาในคราวเดียวภาพนั้นช่างงดงามและตระการตาจริงๆ
แต่เฉินเลี่ยไม่ได้ใส่ใจพิธีรีตองเหล่านี้จึงเอ่ยตรงๆทันที
“พอได้แล้วลุกขึ้นเถิด!”
เมื่อเฉินเลี่ยเก็บงำพลังอำนาจให้ลึกยิ่งขึ้นสาวงามทั้งหลายจึงค่อยๆสะบัดตัวลุกขึ้นได้อย่างสั่นเทา
“ขอแสดงความยินดีกับนายท่านที่ปิดด่านสำเร็จ!”
เหยียนหรูอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆจากนั้นใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ายวนก่อนจะโอบแขนเฉินเลี่ยแล้วซบร่างอวบอิ่มแนบชิดเขา
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฉินเลี่ยจึงยื่นมือบีบแก้มนวลของนางเบาๆแล้วหัวเราะเบาๆ
“หรูอวี้รู้ได้อย่างไรว่าข้าปิดด่านสำเร็จ?”
“แน่นอนว่าคือสัญชาตญาณเจ้าค่ะ!”
การกระทำเล็กๆน้อยๆที่ใกล้ชิดของเฉินเลี่ยทำให้เหยียนหรูอวี้รู้สึกหวานละมุนยิ่งนักนางจึงขยับแก้มเนียนละเอียดถูไถกับฝ่ามือของเขาเอง
ราวกับแมวน้อยขี้อ้อนตัวหนึ่งวินาทีต่อมานางก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนหวานหยาดเยิ้ม
“เห็นได้ชัดเลยว่านายท่านหลังออกจากการปิดด่านเปลี่ยนไปจากเดิมมาก”
“ก่อนหน้านี้ถึงจะรู้สึกว่านายท่านมีพลังอำนาจไม่ธรรมดา”
“แต่ข้าก็ยังพอทนได้”
“แต่หลังนายท่านออกด่านวันนี้แค่สบตานายท่านแวบเดียวข้าก็รู้สึกเหมือนจะควบคุมร่างกายตนเองไม่ได้แล้ว”
“ไม่กล้าสบตานายท่านแม้แต่การยืนตรงก็ยังไม่กล้า”
“ดังนั้นข้าจึงกล้าคาดเดาว่านายท่านต้องบรรลุถึงขั้นใหม่แน่!”
“นายท่านฝึกวิชาสำเร็จหรือเจ้าค่ะ?”
ไม่คิดว่าเหยียนหรูอวี้จะสังเกตการณ์ได้ละเอียดขนาดนี้ แม้แต่เรื่องนี้ยังจับได้
วินาทีต่อมาเฉินเลี่ยยิ้มน้อยๆแล้วอธิบายสั้นๆ
“มิใช่วิชาที่ฝึกสำเร็จแต่เป็นร่างกายที่ก้าวหน้าขึ้น”
“แต่โดยรวมแล้วก็ใกล้เคียงกันคือแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้มาก!”
การปิดด่านครั้งนี้ไม่ได้นานนักแต่ก็ทำให้เขาต้องอยู่โดดเดี่ยวหลายวัน
เฉินเลี่ยจึงคิดถึงช่วงเวลาที่มีสาวงามในอ้อมกอดอย่างยิ่ง
เขาจึงโอบเอวบางของเหยียนหรูอวี้แล้วพานางกลับไปยังห้องของนาง
หลังจาก “เอ็นดู” และ “ทะนุถนอม” อย่างเต็มที่เฉินเลี่ยจึงระงับความปรารถนาในใจลงได้บ้าง
จากนั้นจึงเริ่มถามเรื่องสำคัญกับเหยียนหรูอวี้
“ช่วงที่ข้าปิดด่านหลายวันนี้การพัฒนาของหอการค้าหยู่ฉงเป็นอย่างไรบ้าง?”
เหยียนหรูอวี้รู้ดีว่าเฉินเลี่ยกำลังถามถึงความคืบหน้าของการ “กลืนกิจการ” หอการค้าเทียนหง
เมื่อเผชิญคำถามจากนายท่านนางจึงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลอย่างซื่อตรง
“เนื่องจากสมาชิกระดับสูงของอีกฝ่ายล้มตายจนหมดการกลืนกิจการหอการค้าเทียนหงจึงดำเนินไปอย่างราบรื่นยิ่ง”
“ปัจจุบันมีถึง 80% ของทรัพย์สินที่ถูกหอการค้าหยู่ฉงของเราย่อยสลายและครอบครองได้อย่างสมบูรณ์แล้ว”
“ส่วนที่เหลืออีกไม่กี่ส่วนข้าข้อเวลาเพิ่มอีกไม่กี่วันก็จะสามารถย่อยสลายให้เสร็จสิ้นทั้งหมดได้เจ้าค่ะ!”
หลังจากกลืนกิจการ “หอการค้าเทียนหง” แล้วคาดว่าหอการค้าหยู่ฉงคงไม่นานก็จะก้าวขึ้นเป็นหอการค้าที่ใหญ่ที่สุดในแคว้นชิงหมิงทั้งแคว้น
เฉินเลี่ยพยักหน้าเบาๆแล้วเอ่ย
“เรื่องการค้าขายพวกนี้เจ้าเก่งกว่าข้ามากข้าจึงมอบให้เจ้าจัดการทั้งหมด”
“หากพบอุปสรรคใดบอกข้ามาเพียงคำเดียวข้าจะกวาดล้างทุกสิ่งให้หรูอวี้เอง!”
“ขอบพระคุณนายท่าน! หรูอวี้ได้พบกับนายท่านและได้รับความโปรดปรานจากนายท่านถือเป็นบุญวาสนาสามชาติของหรูอวี้แล้วเจ้าค่ะ!”
นางซบอกเฉินเลี่ยงอแงอ้อนวอนอยู่ครู่หนึ่ง
แต่ทันใดนั้นเหยียนหรูอวี้ราวกับนึกอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยขึ้น
“อ้อ จริงสิ นายท่านเมื่อวานนี้ผู้อาวุโสโม่เคยมาหานายท่านที่หอการค้าเจ้าค่ะ!”
อืม? ผู้อาวุโสโม่มาหาตนเอง?
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฉินเลี่ยก็เกิดความสนใจจึงถามต่อ
“เขามาหาข้าเพื่ออะไร?”
“ผู้อาวุโสโม่มาบอกนายท่านว่าเขาจะพาคุณหนูใหญ่ของตนออกจากเมืองหลวงไปแล้วบอกว่าจะไปหาวิธีรักษาเย่เทียน!”
วิธีรักษาเย่เทียน?
เฉินเลี่ยถามด้วยความสงสัย
“เย่เทียนอยู่กับเจียงถานเอ๋อร์ตอนนี้หรือ?”
“ใช่เจ้าค่ะ!”
เหยียนหรูอวี้ที่ซบอยู่ในอ้อมกอดเฉินเลี่ยจึงถ่ายทอดคำพูดของผู้อาวุโสโม่ให้เฉินเลี่ยฟังอย่างไม่ตกหล่นสักคำ
ทำให้เฉินเลี่ยเข้าใจ “สถานการณ์ปัจจุบัน” ของเย่เทียนได้ทันที!
ต้องยอมรับว่ากระบี่สุดท้ายของเย่เหมยเอ๋อร์นั้นแทงได้โหดเหี้ยมยิ่งนัก
ไม่เพียงแต่ทำลายแก่นวิญญาณในร่างเย่เทียนจนแตกสลายแต่ยังเกือบพรากชีวิตของอีกฝ่ายไปเลย
แต่ถึงอย่างไรก็เป็นตัวเอกไปที่ไหนก็ล้วนมีโชควาสนามีอายุยืนยาว
สุดท้ายยังกัดฟันทนจนถึงเวลาออกจากแดนลับได้
แม้เจียงถานเอ๋อร์จะถูก “ขู่” จากเฉินเลี่ยจนไม่กล้าเข้าใกล้เย่เทียนมากนักแต่เมื่อ “พี่เย่เทียน” ของนางใกล้จะสิ้นใจแล้ว
จะยังมาสนใจคำขู่ของเฉินเลี่ยได้อย่างไร?
นางจึงใช้โอสถจำนวนมากเพื่อช่วยชีวิตเย่เทียนไว้ได้
ตราบใดที่เฉินเลี่ยยังอยู่ในเมืองหลวงที่นี่ก็คือดินแดนอันตรายสำหรับนางและเย่เทียน
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องจากไปดังนั้นคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงจึงเลือกพาเย่เทียนหลบหนีอีกครั้ง!
ต้องยอมรับว่าการมี “สายลับ” คอยทำงานแทนตนนั้นดีจริงๆ
ผู้อาวุโสโม่นอกจากรายงานสถานการณ์แล้วยังบอกตำแหน่งที่คุณหนูใหญ่ของเขาจะพาเย่เทียนไปรักษาด้วยซ้ำ
ไม่คิดว่าจะไปยัง “สถานที่นั้น”
ดูท่าแล้วคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงผู้นั้นกลัวว่าจะต้องเจอตนอีกจริงๆ!
ที่ยังรอดชีวิตมาได้ถือว่าเย่เทียนโชคดีมากแต่สำหรับเรื่องที่ทั้งคู่เลือกจะหลบหนีเฉินเลี่ยไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร
หลังฟังเหยียนหรูอวี้ถ่ายทอดจบเขาจึงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนเอ่ยออกมา
“หนีก็หนีไปเถอะยังไงก็หนีโรงศพไม่พ้น”
“ก็เป็นเรื่องที่คาดไว้อยู่แล้วไม่มีปัญหาอะไร!”
“นอกจากเรื่องการเคลื่อนไหวของเย่เทียนและคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงแล้วผู้อาวุโสโม่ยังพูดอะไรอีกหรือไม่?”
เหยียนหรูอวี้ราวกับนึกอะไรสนุกๆได้จึงกลั้นหัวเราะแล้วตอบ
“ผู้อาวุโสโม่ยังบอกอีกว่าเดิมทีเขาตั้งใจจะขัดขวางคุณหนูไม่ให้ช่วยเย่เทียนแต่กลับถูกคุณหนูของเขาดุอย่างหนัก”
“ถึงจะเปลี่ยนใจคุณหนูไม่ได้แต่เขาบอกว่าจะคอยจับตาเย่เทียนตลอดเวลาเด็ดขาดไม่ยอมให้อีกฝ่ายมีโอกาสเข้าใกล้คุณหนูของเขาแบบใกล้ชิด.......”
"........."