บทที่ 30 ติดเทรนด์แล้ว! เช็กอินตามพิกัด!

เวินซูตื่นขึ้นมาเพราะความหิว

พอลืมตาขึ้นมา ในห้องมืดสนิท เธอควานหาโทรศัพท์มาดูเวลา ตอนนี้ตีหนึ่งครึ่งแล้ว

เมื่อบ่ายหลังถ่ายแบบเสร็จ เวินซู หว่านอวี้ชิง และทีมงานอีกสองสามคนกินข้าวกันง่ายๆ ก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน พอกลับมาถึงเธอก็ทิ้งตัวลงนอนทันที

หลับเป็นตายจนลืมเวลาไปเลย แต่ก็ถือว่าได้ชดเชยที่อดนอนมา

เวินซูขยี้ผมที่ยุ่งเหยิง สวมรองเท้าแตะเปิดประตูเดินลงมาข้างล่าง

พ่อบ้านหุ่นยนต์ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็เปิดไฟห้องนั่งเล่นโดยอัตโนมัติเพื่อป้องกันไม่ให้เวินซูสะดุดล้ม ก่อนจะเลื่อนล้อเข้ามาหยุดตรงหน้าเวินซู

"เจ้านาย"

"เจ้าหุ่นยนต์ ฉันหิว"

เวินซูทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วเอ่ยเสียงเนือย

"รับทราบครับเจ้านาย เดี๋ยวผมไปเตรียมอาหารให้ กรุณารอสักครู่ บนโต๊ะรับแขกมีของว่างอยู่ ทานรองท้องไปก่อนได้นะครับ"

พ่อบ้านหุ่นยนต์พูดอย่างรู้ใจ

แม้จะเป็นเสียงสังเคราะห์แบบเครื่องจักร แต่เวินซูกลับสัมผัสได้ถึงความเอาใจใส่ที่แฝงอยู่ เธออดหัวเราะไม่ได้ พยักหน้าให้อย่างว่าง่าย "โอเค"

เวินซูมองตามพ่อบ้านหุ่นยนต์ที่เคลื่อนตัวเข้าครัวไป แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูคลิปสั้นแก้เบื่อ

"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มเจือความแปลกใจของเฉินหยวนซีดังขึ้นจากด้านหลัง

เวินซูหันไปมอง เห็นเฉินหยวนซีในชุดนอน สภาพเหมือนคนเพิ่งตื่น "อืม หิวจนตื่นน่ะ เลยลงมาหาอะไรกิน"

เฉินหยวนซีส่งเสียงรับรู้ในลำคอ เดินไปรินน้ำในครัวดื่มอึกใหญ่ แล้วหันกลับมามองเวินซูที่นั่งอยู่บนโซฟา

"รู้ตัวไหม คุณติดเทรนด์ด้วยนะ"

?

เวินซูทำหน้างง "อะไรนะ?"

"ไม่ได้เช็กโซเชียลมีเดียเลยเหรอ? คุณติดฮอตเสิร์ชอยู่นะ" เฉินหยวนซีมีนิสัยการนอนที่ดี เขานอนตั้งแต่สี่ทุ่ม แต่เพราะหิวน้ำกลางดึกเลยตื่นมาหาน้ำกิน

เวินซูมีบัญชีโซเชียลก็จริง แต่ปกติไม่ค่อยได้เข้าไปเช็ก ส่วนใหญ่ถ้าเบื่อๆ ก็จะดูคลิปตลก เพราะตั้งแต่ทะลุมิติมา แต่ละวันของเธอก็ยุ่งวุ่นวายจนแทบไม่มีเวลาว่าง

ได้ยินแบบนั้น เวินซูก็เปิดแอปฯ โซเชียลมีเดียขึ้นมาอย่างไม่อยากเชื่อ

"ก่อนผมนอน มันอยู่อันดับสิบ หัวข้อ 'นางมารร้าย' อะไรนั่นแหละ" เฉินหยวนซีช่วยเตือนความจำ

ตอนนี้มันพุ่งขึ้นมาอยู่อันดับห้าแล้ว

เวินซูกดเข้าไปดูเงียบๆ เห็นบัญชีทางการของ 'หมิงโหลว' ก็เข้าใจทันที แต่รูปของเธอ... มันดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ดีขนาดติดฮอตเสิร์ชเลยเนี่ยนะ!

เวินซูเลื่อนดูรูปไปสองสามรูป แล้ววางโทรศัพท์ลง

อืม... ก็ดูดีจริงๆ นั่นแหละ!

ขณะที่เวินซูกำลังหลงใหลในความงามของตัวเองจนถอนตัวไม่ขึ้น เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อกภารกิจเช็กอินแบบสุ่ม เพียงแค่ไปเช็กอินและถ่ายรูป ณ สถานที่ที่ระบบกำหนด ก็จะได้รับชิ้นส่วนทักษะแบบสุ่มหนึ่งชิ้น]

[ภารกิจเช็กอินไม่ใช่ภารกิจบังคับ โฮสต์สามารถเลือกทำได้ตามความสะดวก]

[พิกัดเช็กอินปัจจุบัน: เลขที่ 165 ถนนหมิงซิง เมืองจิงเฉิง]

[ระยะเวลา: 2 ชั่วโมง]

เวินซูสะดุ้ง ปลายนิ้วชะงัก เธอมองเฉินหยวนซีที่กำลังรินน้ำแก้วที่สอง แล้วถามในใจ [เจ้าขี้แย]

[มาแล้วจ้า~] 007 กระโดดออกมาจากมิติว่างเปล่า แล้วเอาหัวมาถูไถขาของเวินซูอย่างออดอ้อน

[ภารกิจเช็กอินนี่มันโผล่มาได้ยังไง?] เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ เวินซูถามพลางเปิดแผนที่ในมือถือ พิมพ์ที่อยู่ตามพิกัดลงไป

มันคือย่านเมืองเก่า เลขที่ 165 เป็นร้านบาร์บีคิว ข้างๆ มีร้านชานม ร้านหม้อไฟ และร้านอื่นๆ เรียงราย พูดง่ายๆ ก็คือย่านสตรีทฟู้ดธรรมดาๆ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย

[ความนิยมไง!] ตั้งแต่ผูกมัดกันมา 007 ก็ตั้งหน้าตั้งตาศึกษาข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง หึหึ ในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์สักที!

เจ้าแมวน้อยกระดิกหางอย่างภูมิใจ

[ครั้งที่แล้วโฮสต์ติดฮอตเสิร์ชเพราะเรื่องเปย์หนัก และครั้งนี้ก็ติดอีก ถึงชาวเน็ตจะไม่รู้จักชื่อโฮสต์ แต่โฮสต์ก็กลายเป็นที่ฮือฮา ทำให้ค่าความนิยมพุ่งสูงจนถึงเกณฑ์ที่กำหนด ภารกิจนี้เลยถูกปลดล็อกออกมา]

อาจเป็นเพราะการผูกพันทางจิต เวินซูสัมผัสได้ชัดเจนว่า 007 กำลังรอคำชม เธอจึงยกมือขึ้นเกาคางมันเบาๆ

เจ้าแมวน้อยครางในลำคออย่างพอใจ

[ถ้าความนิยมฉันพุ่งขึ้นอีก จะมีภารกิจอื่นโผล่มาอีกไหม?] เวินซูถามต่อ

[ไม่แล้ว แต่ตามคู่มือระบบ ยิ่งความนิยมสูง รางวัลภารกิจก็จะยิ่งดีขึ้น]

[โอเค เข้าใจแล้ว]

เวินซูลูบขน 007 แววตาครุ่นคิดฉายชัดในดวงตาที่หลุบต่ำ

สักพัก เวินซูก็กดออกจากหน้าฮอตเสิร์ช ขณะกำลังจะหาคลิปตลกดู สายตาก็เหลือบไปเห็นหัวข้อหนึ่งที่ติดอยู่ท้ายตาราง—#หมิงโหลวเอาความมั่นใจมาจากไหน?#

พอกดเข้าไปดู ก็เห็นภาพตัดแปะเก้าช่องที่เพจปั่นกระแสทำขึ้น แต่ละภาพโชว์ราคาเสื้อผ้าของหมิงโหลว ตั้งแต่หลักหมื่นไปจนถึงแสน ดูเหมือนรูปจะแอบถ่ายมาจากในร้าน และบางรูปก็แคปมาจากโพสต์เก่าๆ ของทางแบรนด์

แคปชันสั้นๆ ได้ใจความ: สวยไหม? เงินซื้อมาทั้งนั้น (หน้ายิ้ม)(หน้ายิ้ม)(หน้ายิ้ม)

คอมเมนต์ด้านล่างไหลไปในทางเดียวกัน

"ฉันจะไม่หลงทาง: ตอนแรกกะว่าจะสอยสักตัว แต่พอเห็นราคาแล้ว... ขอโทษที ลาก่อน!"

"ขี้เกียจจะสน: เสื้อผ้าสวยก็จริง แต่ราคามันไม่น่าจะแพงขนาดนี้ไหม? นี่มันเกือบจะเท่าแบรนด์หรูระดับโลกแล้วนะ"

"พี่กระต่ายสายเผือก: ขอแชร์สถิตินิดนึง บ้านฉันแถวนี้ตารางเมตรละห้าร้อยเองนะคุณพระ เสื้อตัวเดียวซื้อบ้านได้ทั้งหลัง!"

"วันนี้คุณชายเย่โปรดปรานฉันหรือยัง??: เชี่ย เมนต์บน อยู่ที่ไหนเนี่ย? ในหัวเซี่ยยังมีบ้านราคาตารางเมตรละห้าร้อยอยู่อีกเหรอ?! (ตกใจ)"

แน่นอนว่ายังมีชาวเน็ตบางส่วนที่มองว่าราคารับได้ เพราะดูจากรูปแล้วดีเทลงานละเอียดมาก

โชคดีที่ป่านนี้หว่านอวี้ชิงคงหลับไปแล้ว ไม่งั้นถ้าเห็นฮอตเสิร์ชนี้คงได้โกรธจนควันออกหูแน่

เวินซูไล่อ่านคอมเมนต์ไปสักพัก ก็โล่งใจที่ชาวเน็ตส่วนใหญ่ยังคงมีเหตุผล บางคนถึงกับออกมาปกป้องหมิงโหลวด้วยซ้ำ ภาพรวมถือว่ากระแสตอบรับเป็นไปในทางบวกมากกว่าลบ

เฉินหยวนซีดื่มน้ำไปสองแก้วแล้วยังไม่กลับขึ้นห้อง เขามองเวินซูที่กำลังใจลอย แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนบีนแบ็กข้างๆ สายตาชำเลืองมองไปทางห้องครัว... เขาเองก็เริ่มหิวเหมือนกัน

ไม่นาน กลิ่นหอมของข้าวต้มก็ลอยออกมาจากห้องครัว

พ่อบ้านหุ่นยนต์ยกชามโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับมาเสิร์ฟให้เวินซู พร้อมกับเครื่องเคียงรสเปรี้ยวเผ็ดอีกสองอย่าง

"ขอบใจนะ เจ้าหุ่นยนต์"

"ยินดีครับเจ้านาย"

เฉินหยวนซีชะโงกหน้ามาดูแล้วเผลอกลืนน้ำลาย "หัวหน้าหุ่นยนต์ ขอผมสักชามได้ไหม!"

เจ้าหุ่นยนต์ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เฉินหยวนซี: ...ก็ได้! เขาบริการตัวเองก็ได้วะ

เฉินหยวนซีลุกขึ้นเดินดุ่มๆ เข้าไปในครัว

หลังจากซัดโจ๊กไปหนึ่งชาม เหงื่อเม็ดเล็กๆ ก็ผุดขึ้นตามไรผมของเวินซู กลางฤดูร้อนแบบนี้ จู่ๆ เธอก็นึกอยากกินอะไรเย็นๆ ขึ้นมา

เวินซูหันไปมองเฉินหยวนซีที่ฟาดโจ๊กไปสามชามรวด "ไปกินบาร์บีคิวกันไหม?"

เฉินหยวนซีที่กำลังจะลุกไปตักชามที่สี่ชะงักกึก เขาลูบท้องที่เริ่มตึง แล้วมองเวินซูด้วยสายตาตัดพ้อ

"ทำไมคุณไม่บอกให้เร็วกว่านี้?"