ตอนที่ 18 : การเปลี่ยนไปของคน !

ตอนที่ 18 : การเปลี่ยนไปของคน !

รถขับออกไปช้า ๆ หลี่เทียนเทียนมองไปที่ทุ่งหญ้าข้างทางที่มีแต่หญ้าตาย

นี่เป็นวันที่ 5 แล้ว พิษในต้นไม้นั้นได้แสดงความสามารถของมันออกมาเต็มที่

ไกลสุดลูกหูลูกตา ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าที่ร่วงโรย

“พี่หลี่ ฮานฮานจะอยู่บ้านคนเดียวได้หรือ ? ตอนนี้โลกเกิดความวุ่นวายขึ้นมา ฉันกลัวว่าจะมีคนเลวที่จับตาดูฟาร์มพี่อยู่ ฮานฮานจะไม่ตกอยู่ในอันตรายหรือ ?” เสี่ยวเทียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้นมาด้วยสีหน้ากังวล

“พี่หลี่ พี่ไม่มีอุปกรณ์ป้องกันตัวให้ฮานฮานหน่อยหรือ ?”

หลี่เทียนเทียนยิ้มออกมา

‘อันตราย ? ’

ตอนนี้ทั้งเมืองไม่มีที่ไหนปลอดภัยไปกว่าฟาร์มของเขาอีกแล้ว !

หากมีคนฝ่าเข้ามาในฟาร์ม เพื่อจะลงมือกับหลี่ฮาน เพียงแค่พวกหุ่นยนต์ตัวเดียว ก็สามารถจัดการทั้งกองกำลังของตำรวจในเมืองได้แล้ว !

แต่หลี่เทียนเทียนไม่คิดจะบอกเสี่ยวเทียนในเรื่องนี้ เขาแค่ยิ้มออกมาและพูดขึ้น

“บ้านฉันไม่ได้มีทองหรือเพชร ใครจะมาสนใจ ? นอกจากนี้แล้วฮานฮานก็อายุแค่ 7 ขวบ แม้ว่าจะให้อาวุธกับตัว แต่เธอคงใช้ไม่เป็น ! อีกอย่างแล้วยังมีเสี่ยวเฮยอยู่ที่ฟาร์มด้วย ไม่มีใครเข้ามาได้หรอก สบายใจได้ !”

“เฮ้อ...งั้นผมก็โล่งอกไปที” เสี่ยวเทียนยิ้มออกมาและพยักหน้า ก่อนจะก้มหน้าและล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความ

หลี่เทียนเทียนมองตามด้วยความสงสัย

เสี่ยวเทียนเหมือนจะรับรู้ถึงสายตาของเขา จึงก็รีบเก็บโทรศัพท์ ก่อนจะพูดขึ้นมา

“ผมกลัวว่าเงินจะไม่พอ เลยว่าจะยืมเงินจากเพื่อน”

หลี่เทียนเทียนเงียบไปสักพัก ก่อนจะล้วงเอาเงิน 500 หยวนออกมาส่งให้กับเสี่ยวเทียน

“ฉันมีเงินไม่มาก นี่..นายรับมันไว้ !”

เสี่ยวเทียนมองไปที่หลี่เทียนเทียนด้วยสีหน้าแปลกใจ เขาอึ้งไปสักพักก่อนจะรีบโบกมือ

“ไม่ ไม่ ไม่ ! พี่หลี่ พี่ช่วยครอบครัวผมเอาไว้มากแล้ว ผมจะรับเงินจากพี่อีกได้ยังไง ?”

“รับไว้ !” หลี่เทียนเทียนไม่รอให้เสี่ยวเทียนได้ปฏิเสธอีก เขายัดเงินเข้าใส่มืออีกฝ่ายทันที

เพราะตอนนี้เงินไม่มีความหมายกับหลี่เทียนเทียนอีกต่อไป

“นี่..” เสี่ยวเทียนมองเงินในมือด้วยสีหน้าซับซ้อน เขาลังเลสักพักก่อนจะกัดฟันแน่น

“พี่หลี่ ผมจะชดใช้ให้พี่ในอนาคต !”

หลี่เทียนเทียนไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ยื่นมือออกมาตบไหล่เสี่ยวเทียนแทน

ถนนที่ชานเมืองนั้นขรุขระ หลี่เทียนเทียนขับรถไปตามทางจนถึงทางแยก

ตอนที่เขากำลังจะเลี้ยวรถนั้น เสี่ยวเทียนก็เผยสีหน้าแน่วแน่ออกมา เขายื่นมือออกมาจับที่พวงมาลัยพร้อมแสดงท่าทีราวกับตัดสินใจบางอย่างที่ลำบากใจอยู่ “พี่หลี่ ทางขวาน่ะเหมือนถนนขาด พี่กลับไปทางซ้ายจะดีกว่า”

หลี่เทียนเทียนขมวดคิ้ว บอกได้ว่าถนนที่นี่หากไม่มีแผ่นดินไหวหรือดินถล่มแล้ว ถนนก็ไม่มีทางถล่มได้ แต่ทำไมเสี่ยวเทียนถึงบอกว่าถนนขาดกัน ?

หลี่เทียนเทียนมองไปที่เสี่ยวเทียน ตอนนั้นเองเสี่ยวเทียนกลับหน้าซีดเผือดพร้อมกับเหงื่อที่ผุดขึ้นมาทั้ง ๆที่อากาศเย็นขนาดนี้ !

แค่มองก็รู้แล้วว่ามันผิดปกติ !

หลี่เทียนเทียนอึ้งไปสักพัก เขารู้ทันทีว่ามันผิดปกติ เขาได้ถามขึ้นมา

“เสี่ยวเทียน ฉันเคยผ่านถนนเส้นนี้บ่อย ๆ ฉันไม่ได้ข่าวเรื่องถนนขาดเลย นายรู้ได้ยังไง ? นายเป็นอะไรไป ?”

“เอ่อ...เพื่อนผมบอกมา..” เสี่ยวเทียนอ้ำอึ้ง

“เพื่อนคนไหน ?” หลี่เทียนเทียนเหยียบเบรกกะทันหัน เขาเห็นว่าเรื่องนี้แปลกจริง ๆ เขาจึงจับไปที่ข้อมือของเสี่ยวเทียนและถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โทรหาเขา ฉันจะรอฟัง !”

“พี่หลี่ อย่าใจร้อน ! ผมไม่ทำร้ายพี่หรอก !” เสี่ยวเทียนได้ยินแบบนั้นก็แสดงสีหน้าแน่วแน่ออกมาอีกครั้ง

ทว่าเสียงของเขากลับดูร้อนใจอย่างมาก เขาพูดขึ้นราวกับกำลังอ้อนวอนอยู่ พร้อมกับชี้ไปที่ทางซ้ายและพูดขึ้นมา

“พี่หลี่ เลี้ยวซ้ายเลย ไม่งั้นมันจะสายเกินไป !”

“...” หลี่เทียนเทียนมองไปที่เสี่ยวเทียนพร้อมกับความคิดบางอย่างที่โผล่มาในหัว

มีหลุมอยู่แต่สุดท้ายรถก็ตกหลุมนั้นไป

ปัง ! หลี่เทียนเทียนรีบหักพวงมาลัยและเลี้ยวซ้ายไปทันที

ในขณะเดียวกันที่ทางเลี้ยวทางขวาห่างออกไปประมาณ 300 เมตร ก็มีรถเบนซ์จอดขวางถนนอยู่

ชายชุดดำซึ่งนั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับพร้อมกับผู้ชายอีก 3 คนที่ตัวสูงและกำยำ

ชายชุดดำถือแทปเล็ตในมือ มีจุดสีแดงเล็ก ๆ บนจอที่ค่อย ๆ เข้าใกล้ตำแหน่งของพวกเขา

ตอนนั้นเองจุดสีแดงกลับหยุด ก่อนจะเลี้ยวไปทางซ้ายแทนที่จะเลี้ยวมาหาพวกเขา !

“บ้าเอ้ย ! มีเรื่องผิดปกติ !” ชายคนนั้นสบถออกมา “ไอ้บ้านั่นกล้าหักหลังเรา !”

คนอื่น ๆ อีกสามคนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที พวกเขาพากันล้วงเอามีดออกมา

“ฮึ่ม โชคดีที่ฉันรอบคอบ !”  ชายคนนั้นพูดออกมา พร้อมกับกดไปที่หูฟังที่ใส่อยู่ที่หู

“เป้าหมายกำลังไปหานาย หยุดพวกเขาเอาไว้ ! คุณเหลียงบอกว่าให้จับเป็น !”

ไม่นานเสียงอีกฝั่งก็ตอบกลับมา “เข้าใจแล้ว !”

ชายคนนั้นถอดหูฟังออก และบอกกับคนอื่น ๆ ในรถ

“เลี้ยวกลับไปขวางเขาเอาไว้ ! ลองดูสิว่ามีคนขวางทั้งหน้าทั้งหลังแบบนี้ เขาจะหนีไปได้ไกลแค่ไหน !”

...

ทันใดนั้นรถกระบะก็ขับพุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้หลี่เทียนเทียนเหยียบคันเร่งแทบจะจม จนมีควันลอยออกมาจากการที่ยางเสียดสีกับพื้น

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ? บอกฉันมา !” สีหน้าของหลี่เทียนเทียนหม่นลง เขามองไปที่กระจกมองหลังและพบว่าห่างไปไม่ถึง 300 นั้นมีรถขับจี้เข้ามา !

เขาหงุดหงิดอย่างมาก เพราะเหมือนว่านี่เป็นกับดัก !

‘อีกฝ่ายเป็นใครกัน ? ’

‘ตำรวจ ? ’

‘ไม่ ! ไม่ใช่แน่ ! ’

หากเป็นตำรวจแล้วคงไม่มีทางใช้วิธีนี้ พวกตำรวจต้องไปที่ฟาร์ม และขอให้ความร่วมมือ เชิญเขาไปที่โรงพัก หรือว่าคนของซุนต้าหยูกับซงหลิงกัน ?

ไม่น่าจะใช่ ซุนต้าหยูเป็นแค่รองประธานของบริษัทเล็ก ๆ เงินเดือนเขาไม่ได้มากเท่าไหร่ อย่างมากก็แค่ไม่กี่แสน

แต่รถเบนซ์ที่ขับไล่ตามพวกเขามานั้น  ราคาอย่างน้อยก็ 3 ล้าน

หากซุนต้าหยูมีเพื่อนรวยแบบนี้ ทำไมต้องสนใจฟาร์มของเขาด้วย ?

“พี่หลี่...ผมขอโทษ ! ผมหักหลังพี่เอง ! ที่บ้านมีกล้องวงจรปิดอยู่ เมื่อผมตรวจสอบกล้องก็พบว่าเป็นพี่ที่ช่วยผมเอาไว้ ! ผมได้ยินว่าบริษัทเทียนหรุนตามหาเบาะแสสำหรับการรักษาการติดพิษอยู่ ผมเลยไปหาพวกนั้น...” เสี่ยวเทียนสารภาพออกมาทั้งน้ำตา

“ผมไม่มีทางเลือก ผมไม่มีเงินและไม่มีอาหาร ผมคงอดตายแน่ ๆ ผมต้องหาทางรอด ! พวกนั้นรับปากว่าจะให้เงินก้อนโตกับผม...”

“...” หลี่เทียนเทียนโกรธจัด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโกรธและถามขึ้นมา

“พวกนั้นมีแผนอะไร ?”

“พวกเขาขอให้ผมพาพี่ออกมาจากฟาร์ม” เสี่ยวเทียนตอบกลับด้วยเสียงที่สั่น

“พวกเขารู้ว่าพี่มียาที่รักษาพิษได้ พวกเขาจึงคิดจะจับตัวฮานฮานไป และบังคับให้พี่ทำตามพวกเขา !”

หลี่เทียนเทียนอึ้ง สีหน้าของเขาหม่นลง เขาหันกลับไปมองที่เสี่ยวเทียนและพูดขึ้น

“อย่างนั้น...ที่นายถามมาก่อนหน้านี้ก็เพื่อตรวจสอบว่าไม่มีคนอยู่ที่ฟาร์มงั้นสินะ ? ส่วนที่นายเล่นโทรศัพท์เมื่อครู่ก็เพื่อติดต่อกับพวกนั้นงั้นหรือ ?”

“ผมขอโทษ ! ผมขอโทษจริง ๆ พี่เทียน” เสี่ยวเทียนเอามือกุมหน้าและร้องไห้ออกมา

“ขอโทษแม่แกสิ !” หลี่เทียนเทียนด่าออกมา เขาโกรธจัด

“ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับฮานฮาน ครอบครัวแกกับแกต้องตาย !”