ตอนที่ 1 : เหลือเวลา 5 ชั่วโมง 59 นาที ก่อนที่หายนะจะมาเยือน

ตอนที่ 1 : เหลือเวลา 5 ชั่วโมง 59 นาที ก่อนที่หายนะจะมาเยือน

**ข้าวผัดอะไรสักอย่าง

[ ความอิ่ม : +3 ]

[ แรงกาย : +3]

[ มีโอกาส 10% ตกสู่ภาวะจุกเสียด ]

เมืองทางใต้  ณ ฟาร์มแห่งหนึ่ง

หลี่เทียนเทียนมองไปยังข้อมูลที่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเก็บจานข้าวผัดที่อยู่ตรงหน้าของเขาออกไป

ซึ่งตรงกันข้ามเขามีผู้หญิงนั่งอยู่ “ผมผัดไว้นาน มันอาจจะเย็นแล้ว เดี๋ยวผมไปผัดให้คุณใหม่ดีกว่า”

“ฉันไม่อยากกินอยู่แล้ว” หญิงสาวคนนี้ลักษณะเป็นลูกผู้ดี เธอแต่งตัวสวยและดูไม่เข้ากันกับที่นี่ พร้อมทั้งคิ้วขมวดเล็กน้อยตอนที่พูดขึ้นมา

“หลี่เทียนเทียน ฉันทนมามากพอแล้ว ! ถ้านายยังเอาแต่ทำสวนโกโรโกโสและไม่คิดจะย้ายไปอยู่ที่อื่น ฉันคงต้องเลิกกับนายจริง ๆ แล้วละ”

หลี่เทียนเทียนที่กำลังจะเอาจานข้าวผัดไปเก็บก็ชะงักไปชั่วครู่ และมองไปที่แฟนสาวของตนเอง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย “ก่อนอื่นคุณต้องเข้าใจว่าที่นี่ไม่ใช่สวนโกโรโกโส แต่มันเป็นฟาร์มที่มีการปลูกพืชผล เลี้ยงปลา และเลี้ยงสัตว์ !”

“นอกจากนี้ค่าใช้จ่ายที่คุณใช้ไปทั้งปี ผมก็ได้มาจากการทำสวนโกโรโกโสที่คุณด่านี่แหละ รวมไปถึงชาแนลที่อยู่บนตัวของคุณด้วย”

หลี่เทียนเทียน ชายหนุ่มวัย 26 ปี อยู่ในสถานะว่างงาน จึงหันมาทำฟาร์มจากที่ดินซึ่งเป็นมรดกที่ตกทอดกันมาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ

ส่วนหญิงสาวตรงหน้าเขาคือ ซงหลิง เธอเป็นแฟนสาวของเขา ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่หากจะพูดให้ถูกคงต้องบอกว่าเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากกว่า

“หลี่เทียนเทียน ฉันไม่ได้พูดเล่น ! เพื่อนร่วมงานในบริษัทหัวเราะเยาะฉันที่มีแฟนเป็นชาวสวน ถ้านายไม่คิดจะออกไปหางานทำ นอกจากการทำสวนแล้วละก็ เราคงไม่ได้แต่งงานกัน” ซงหลิงพูดเน้นขึ้นมาทีละคำ  ด้วยใบหน้าจริงจัง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เทียนเทียนก็ถึงกับคิ้วขมวดแน่น

เพราะหลังจากนี้อีก 3 เดือนจะถึงวันแต่งงานของพวกเขา

จากนั้นเขาจึงเงยหน้ามองฟาร์มผ่านหน้าต่างพร้อมกับรู้สึกร้อนใจขึ้นมา

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีข้อมูลโผล่มาตรงหน้าของเขา

[ ดินที่ดูแลได้ไม่ดี มีพื้นที่ 30 เอเคอร์ สามารถใช้ทำบ่อตกปลา เพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ และก่อสร้าง ]

[ ผลกำไร – ขาดทุน ]

……

ย้อนเวลากลับไปเมื่อ 7 วันก่อน

ร่างกายของหลี่เทียนเทียนเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา ทว่าอยู่ดี ๆ ก็มีข้อมูลเหล่านี้โผล่มาตรงหน้าเขา

หลังจากที่ทดสอบดูแล้ว  ก็พบว่าความสามารถนี้ไม่ได้มีอะไรพิเศษ นอกจากการตรวจสอบ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสามารถนี้ใช้ได้แค่ในพื้นที่นี้เท่านั้น หากออกจากที่นี่ไปแล้ว เขาก็ไม่ต่างอะไรจากคนทั่วไปเลย !

สิ่งนี้อาจจะเรียกว่า ‘ดาวนำโชค’ แต่ก็โชคร้าย ที่ดาวนำโชคนี้ไม่ได้ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปเลย และก็ไม่ได้ทำให้เขารวยขึ้นมาในชั่วข้ามคืนด้วย

แม้แต่ตอนนี้เขายังถูกแฟนของเขาขู่จะเลิก

หลังจากที่เงียบไปสักพัก  หลี่เทียนเทียนก็ถอนหายใจออกมาและพูดขึ้น

“ก็ได้ ฉันจะออกไปหางานทำ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซงหลิงก็ยิ้มออกมาราวกับว่าเธอเป็นคนชนะ

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมาในหูของหลี่เทียนเทียน “วันหายนะโหลดเสร็จสิ้น รอสักครู่...”

หลี่เทียนเทียนถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ เพราะเขาคิดว่าตนเองหูฝาดไป

จากนั้นเขาได้ถามซงหลิงขึ้นมาว่า “ซงหลิง เธอได้ยินอะไรไหม ?”

“อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง !” ซงหลิงพูดขึ้นพลางเอามือเท้าสะเอว เพราะคิดว่าหลี่เทียนเทียนกำลังคิดตุกติก

ดังนั้นเธอจึงต้องอาศัยโอกาสนี้จี้เขาต่อและจัดการเขาให้อยู่หมัด เธอจึงพูดขึ้นอีกว่า “ถ้านายอยากจะแต่งงานกับฉัน ฉันก็มีเงื่อนไขเพิ่มอีกอย่าง นั่นก็คือ...นายต้องไล่เจ้าเด็กนั่นไปซะ”

หลี่เทียนเทียนชะงักไปทันที สีหน้าของเขาแข็งทื่อไป และถามขึ้นมาพร้อมคิ้วที่ขมวดแน่น

“เธอพูดถึงเรื่องอะไร ?”

“ฉันบอกนายว่า นายต้องส่งหลี่ฮานไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพราะเธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับนายทางสายเลือดด้วยซ้ำ...”

ตอนนั้นเองก็มีเสียงจานแตกดังขึ้นมา เพราะจานในมือของหลี่เทียนเทียนได้ร่วงลงมาตรงหน้าซงหลิงและแตกเป็นเสี่ยง ๆ ข้าวอุ่น ๆ กระเด็นไปถูกหน้าซงหลินจนทำให้ผ้าพันคอชาแนลของเธอเปื้อน !

“หลี่เทียนเทียน นายทำบ้าอะไร ! ?” ซงหลิงกรีดร้องออกมา

ทว่าหลี่เทียนเทียนที่มีสีหน้าเฉยเมยนั้นได้ชี้ไปที่ประตูแล้วพูดขึ้นมาว่า

“ออกไปซะ อย่าบังคับให้ฉันต้องใช้กำลังกับเธอ”

“นายมันบ้าไปแล้ว !” ซงหลิงตวาดขึ้นมา และเธอพูดขึ้นด้วยสีหน้าโกรธแค้น

“อย่าคิดว่าฉันจะไม่มีคนอื่นมาคอยเอาใจ ! ที่จริงแล้วรองประธานก็ตามจีบฉันมานาน ตราบใดที่ฉันตกลงคบกับเขา ฉันก็จะมีชีวิตที่ดีกว่านี้เป็นร้อยเท่า !”

“เชิญ !”

ปัง !

ประตูบ้านถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรง พร้อมซงหลิงที่เดินออกมาด้วยความโกรธและหงุดหงิด

หลี่เทียนเทียนยืนเอามือล้วงกระเป๋ามองออกไปนอกหน้าต่างและพูดกับตัวเอง

“รองประธานแล้วยังไง ! หวังว่าเธอจะไม่รู้สึกผิดกับการตัดสินใจของตัวเองในครั้งนี้นะ”

ในตอนนั้นเองก็มีร่างสองร่างโผล่มาที่หน้าประตู จะพูดให้ถูกก็คือร่างของเด็กผู้หญิง..และสุนัขคู่ใจของเธอนั่นเอง

เด็กผู้หญิงคนนี้เธอมีใบหน้าที่งดงาม ผิวขาว ผมสีฟางข้าวสั้นเท่าติ่งหู ใบหน้าอวบจ้ำม่ำ

ข้างกายเธอก็คือสุนัขสีดำซึ่งกำลังมองมาที่หลี่เทียนเทียนพร้อมกับส่ายหางไปมา แต่หากมองให้ดีจะพบว่ามันกลับมองไปที่น่องไก่บนโต๊ะอาหารอย่างไม่ละสายตาไปไหน ทว่าหูทั้งสองข้างของมันถูกเด็กผู้หญิงกำเอาไว้แน่น ทำให้มันได้แต่ส่งเสียงร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน่าสงสาร

เมื่อหลี่เทียนเทียนมองไปที่เด็กผู้หญิงพร้อมข้อมูลที่โผล่ขึ้นมา

**หลี่ฮาน

[ สถานะ : มนุษย์เด็กผู้หญิง ]

[ อายุ 7 ปี ]

[ แรง : +1 ]

[ ความฉลาด : +3 ]

[ ความเร็ว : +1 ]

[ จิตวิญญาณ : +9 ]

[ ความหิว : +99 ]

[ เรตติ้ง : เด็กน้อยอ่อนแอน่าสงสาร แต่มีจิตใจที่แข็งแกร่งโดยเฉพาะเรื่องกิน ]

“พี่เทียน หนูเห็นพี่ซงรีบออกไป ทะเลาะกันหรือคะ ?” หลี่ฮานถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“...” หลี่เทียนเทียนพยักหน้าโดยที่ไม่ตอบอะไรกลับ

“เพราะหนูหรือเปล่าคะ ?” หลี่ฮานลังเลอยู่สักพัก แล้วถามขึ้นมา

ถ้าคิดตามหลักเหตุผลแล้ว ซงหลินคงเลิกกับหลี่เทียนเทียนเพราะเธอ...

แม้ว่าเธอจะอายุแค่ 7 ปี แต่ก็ยังพอเข้าใจบางเรื่องได้

สายตาของหลี่เทียนเทียนอ่อนโยนลง เขาขยี้หัวเด็กหญิงและพูดขึ้น “เธอไม่คู่ควรจะมาเทียบกับหนูได้หรอก ! พี่สาวคนนี้ไม่ดีเท่าไหร่ อีกไม่นานพี่จะหาพี่สะใภ้ที่สวยกว่าและดีกว่านี้มาให้ !”

“อื้ม !” หลี่ฮานพยักหน้า จากนั้นเธอก็กุมท้องและพูดขึ้นมา “พี่เทียน หนูหิวอีกแล้ว...”

หลี่เทียนเทียนหัวเราะออกมา

การเลิกกับคนรักนั้นไม่ได้ทำให้เขาสลด เพราะตราบใดที่เขาเห็นเจ้าตัวน้อยตรงหน้า เขาก็จะอารมณ์ดีขึ้นมาทันที

แม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่ทั้งสองก็คิดว่าชีวิตนี้คงไม่อาจจะแยกจากกันได้

สายเลือดบางทีอาจจะไม่สำคัญ

“งั้นพี่จะผัดข้าวผัดให้” หลี่เทียนเทียนเก็บเศษจานที่พื้นและใส่ผ้ากันเปื้อน

ทว่าก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในครัวนั้น ก็มองไปที่สุนัขที่อยู่ข้าง ๆ หลี่ฮาน ซึ่งถูกหลี่ฮานกดลงกับพื้นเพราะมันคิดจะขโมยของกินของเธอ

**เสี่ยวเฮย

[ สถานะ : สุนัขล่าเนื้อ ]

[ อายุ  3 ปี ]

[ แรง : +5 ]

[ ความฉลาด : +2 ]

[ ความเร็ว : +12 (มนุษย์ผู้ใหญ่ความเร็วมาตรฐานอยู่ที่ +10) ]

[ จิตวิญญาณ : +5 ]

[ ความหิว : +35 ]

[ เรตติ้ง : สุนัขล่าเนื้อที่ภักดี ซึ่งจะแสดงด้านอ่อนโยนให้เห็นแค่คนที่มันไว้ใจ ! ]

[ ย้ำ : อย่าคิดทำร้ายเพื่อนของมัน หากเห็นมันแยกเขี้ยวและส่งเสียงขู่ออกมาก็ให้รีบวิ่งซะ ! ]

ทว่าหลี่เทียนเทียนกลับพูดอะไรไม่ออก เขาทำได้เพียงยิ้มที่มุมปาก แล้วเดินเข้าห้องครัวไป

เอาจริงแล้ว ข้อมูลตรงหน้าของเขามันทำอะไรได้ เอาไว้ตรวจสอบร่างกายต่าง ๆ อย่างนั้นรึ ?

ทว่าตอนนี้เอง เขาก็นึกถึงเสียงที่ดังขึ้นมาในหู ตอนที่เขาเถียงกับซงหลิงเมื่อครู่

วันหายนะ...

พูดไปแล้วไม่นานมานี้ก็มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้น คือเกิดการเปลี่ยนแปลงในเดือนมิถุนายน ทำให้มีหิมะตกและเกิดการตายของแกะจำนวนมาก โดยไร้เหตุผลมาอธิบาย

หลี่เทียนเทียนเกาหัวอย่างสับสน ก่อนจะเทข้าวลงในชาม แล้วนำมันไปล้าง

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงจากระบบดังขึ้นอีกรอบ

[ ติ๊ง โหลดสำเร็จ ผูกมัดที่หลบภัยเสร็จสิ้น ]

[ เปิดร้านค้าพร้อมกับส่งรางวัลเสร็จสิ้น ! ]

[ ผู้เล่นโปรดตรวจสอบตัวเอง ! ]

เสียงผู้หญิงนี้ทำให้หลี่เทียนเทียนต้องตกใจ

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัวก็รู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ขึ้นมาในหัว

ในพริบตาเขาก็รู้สึกว่า เขาได้เชื่อมต่อกับคลังข้อมูลขนาดใหญ่ ซึ่งมีข้อความนับไม่ถ้วนไหลเข้ามา

ผ่านไปสักพัก เขาถึงได้ลืมตาขึ้นพร้อมหอบหายใจ ทว่าเขาต้องตกใจเมื่อพบกับหน้าต่างข้อความใหม่โผล่มาตรงหน้าของเขา !

**เกมวันหายนะ

[ ผู้เล่น : หลี่เทียนเทียน ]

[ ที่หลบภัย : ที่ดินผืนเก่า (lv.1) ]

[ รางวัลที่หลับภัย lv.1 : ดวงตาแห่งความจริง (จะทำให้เห็นข้อมูลสิ่งของและสิ่งมีชีวิต) ]

[ ภารกิจ : โอมสเตย์ ! (ต้องอัพเกรดให้ถึง 8,000,000 คะแนน ! ]

[ พื้นที่ : 30 เอเคอร์ ]

[พื้นที่ใช้งาน : ปลูกผัก เลี้ยงปลา ก่อสร้าง เลี้ยงสัตว์]

ในตอนนั้นเอง ที่สายตาของเขาก็เห็นพื้นที่ในฟาร์มถูกแบ่งออก โดยเส้นแสงบางอย่าง ซึ่งถูกแบ่งเป็น 7- 8 ส่วน !

[ พื้นที่โดนแสง : เหมาะสำหรับการเพาะปลูก เร่งอัตราการเติบโต ! ]

[ ทุ่งหญ้า : แกะและแพะสามารถมากินหญ้าที่นี่ได้ ! ]

[ พื้นที่ขรุขระ : สามารถสร้างป้อมปราการขึ้นมาได้ ! ]

หลี่เทียนเทียนอ้าปากค้าง จากนั้นเขาก็เห็นตัวหนังสือสีแดงที่มุมขวาของหน้าจอ

“จุดจบของโลก ที่หลบภัยคือป้อมปราการอย่างเดียวที่คุณพึ่งพาได้ คว้าความหวังและสร้างสังคมขึ้นมาใหม่ในยุคหายนะ !”

[ ภารกิจ : เอาชีวิตรอดในยุคหายนะและสร้างที่หลบภัยที่แกร่งที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ ! ]

[ มีเวลาเหลือ 5 ชั่วโมง 59 นาที ก่อนที่จะเริ่มยุคหายนะ ! ]