ตอนที่ 772 สิ้นสุด! [จบโลกมาร์เวล + ชี้แจ้ง] [ฟรี]

ตอนที่ 772

สิ้นสุด! [จบโลกมาร์เวล]

[ชี้แจ้ง : หลังจากจบโลกมาร์เวลในตอนนี้ผมจะขอหยุดลงเรื่องนี้ชั่วคราว และไปลงเรื่องใหม่ที่ชื่อว่า 'ผมเป็นหลานชายของฟิล โคลสัน' ที่กำลังจะนำลงกับทางเว็บครับ]

การสร้างจักรวาลขึ้นมาใหม่เป็นอย่างไร? มันเหมือนกับการวาดภาพบนกระดาษสีขาว หรือการเริ่มตั้งค่าต่าง ๆ ในโปรแกรม มันซับซ้อน น่าเบื่อ และมีรายละเอียดมากมาย สมองของซูไป๋จะต้องทำงานอย่างบ้าคลั่ง และความคิดที่ถูกแบ่งออกเป็นความคิดเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน เริ่มต้นตั้งแต่การสร้างดาวเคราะห์ กาแล็คซี จักรวาล … ซึ่งมันสามารถจินตนาการได้เลยว่ามันซับซ้อนและยากเพียงใด

ซูไป๋รวบรวมพลังทั้งหมดของหัวใจแห่งจักรวาล อินฟินิตี้สโตน และอื่น ๆ ทั้งหมดทำให้ภาระที่ร่างกายต้องแบกรับมันรุนแรงมาก และต้องใช้สมาธิมากขึ้นทวีคูณ

ความว่างเปล่าและความโกลาหลเริ่มค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับดาวเคราะห์มากมายที่เริ่มปรากฏขึ้น จากนั้นมันก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าจักรวาลมันใหญ่ขนาดไหน เพราะจักรวาลที่กำลังถือกำเนิดขึ้นมาใหม่นี้ขึ้นอยู่กับความคิดของซูไป๋ และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตัดสินด้วยตรรกะตามทั่วไป

เมื่อเอกภพเริ่มก่อตัวขึ้นมาใหม่พลังงานและกฎพื้นฐานของเอกภพก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในใจของซูไป๋

กาแล็กซีแต่ละแห่งเริ่มกำเนิดขึ้น

ตั้งแต่ที่กระบวนการทั้งหมดนี้เริ่มต้นขึ้นซูไป๋ยังคงสร้างสิ่งต่าง ๆ ด้วยความพึงพอใจอย่างสุดจะพรรณนา

นี่ไม่ใช่การรีเซ็ตจักรวาลใหม่ แต่เป็นการสร้างมันขึ้นมาใหม่ตั้งแต่ต้น

ความพึงพอใจนี้ทำให้เขาหมกมุ่นอยู่กับอย่างสมบูรณ์โดยไม่รู้ตัว ไม่สนใจเวลา เหนื่อยล้า และพลังงานภายในร่างกายที่ถูกดึงออกมาใช้กับการสร้างสิ่งต่าง ๆ มากมายอย่างต่อเนื่อง

ซูไป๋ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหนตอนนี้จักรวาลเริ่มถือกำเนิดสิ่งมีชีวิตและดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตามการถือกำเนิดของดาวเคราะห์สีน้ำเงินนี้ไม่ได้อนุญาตให้มีสิ่งมีชีวิตดังเดิมอาศัยอยู่ ซูไป๋ได้ปล่อยให้จักรวาลพัฒนาไปตามธรรมชาติและวิวัฒนาการอีกครั้งแทนที่จะทำสิ่งมีชีวิตภายในจักรวาลก่อนหน้านี้ย้อนกลับไปสู่ช่วงเวลาก่อนที่จักรวาลจะล่มสลายหรือที่พวกเขาหายไป

ซูไป๋ไม่อยากเป็นพระเจ้า เขาเฝ้าดูทุกสรรพสิ่งที่กำลังวิวัฒนาการขึ้นมาใหม่อย่างช้า ๆ ซึ่งสิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้ก็คือชีวิตดั้งเดิมของเขาและทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาคุ้นเคย

ในเมื่อตอนนี้จักรวาลได้ฟื้นขึ้นมาใหม่แล้วดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วมันย่อมมีเรื่องความตายเข้ามาเกี่ยวข้อง

เซเลสเชียลและธานอสพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่สำคัญ

แต่สำหรับเอนทิตี้ อินฟินิตี้ เดธ และกาแล็คตัส สิ่งเหล่านี้เป็นตัวแทนสมดุลและกฎของจักรวาลและไม่มีใครสามารถถูกแทนที่ได้

ตุลาการสวมหัวเป็นเพียงผู้ควบคุมและดูแลกฎเพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อจักรวาล

แต่สำหรับเทพเจ้าทั้งห้านั้นแตกต่างออกไป เวลา อวกาศ ความตาย และความสมดุล … สิ่งเหล่านี้เป็นกฎพื้นฐาน ถ้าหากไม่มีมันจักรวาลจะไม่มีทางสมบูรณ์!

ความคิดของซูไป๋หยุดชะงักเล็กน้อย

เขาไม่ต้องการฟื้นคืนชีพคนพวกนี้ขึ้นมา ดังนั้นเขาจะต้องหาทางอื่นใช่หรือไม่?

คอสมิคคิวบ์ อินฟินิตี้สโตน?!

เจ้าสองสิ่งนี้มันสามารถเพิกเฉยต่อตรรกะที่ไร้เหตุผลทั้งหมดได้และสามารถใช้พวกมันเพื่อแก้ไขอะไรก็ได้ในจักรวาลนี้

แต่เจ้าพวกนี้มันก็เป็นสิ่งที่พลังงานมีวันหมดลง

ถ้าหากจะสร้างสิ่งที่ทรงพลังระดับจักรวาลขึ้นมาถึงแม้ว่ามันจะสำเร็จ แต่อินฟินิตี้สโตน และคอสมิคคิวบ์ก็อาจจะถูกทำลายลง

ซูไป๋ไม่เคยคิดว่าหัวใจแห่งจักรวาลเป็นของเขาเองอยู่แล้ว เพราะมันยังมีใครบางคนที่สามารถพรากมันไปจากเขาได้ตลอดเวลา ส่วนคอสมิคคิวบ์เขาก็ค่อนข้างชอบมัน และอินฟินิตี้สโตนถ้ามันหากถูกทำลายลงไปมันก็คงน่าเสียดายน่าดู แต่ถ้าหากมันทำให้ตัวตนพวกนั้นมันหายไปตลอดกาลได้จริง ๆ มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากไม่มีคอสมิคคิวบ์และอินฟินิตี้สโตน? จักรวาลทั้งหมดสามารถดำรงต่อไปได้และด้วยพลังฟีนิกซ์ที่เขายังมีอยู่มันสามารถทำให้เขาสามารถฆ่าผู้คนและสนุกไปกับการท่องจักรวาลได้อย่างแท้จริง

สนุกกับการใช้ชีวิต!

หลังจากผ่านไปไม่นานซูไป๋ก็ตัดสินใจได้

ซูไป๋สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ และกระตุ้นพลังของคอสมิคคิวบ์และอินฟินิตี้สโตนเริ่มใช้พลังเหล่านี้เพื่อแทนที่กฎของจักรวาล พลังมหาศาลกระแทกออกไปกลายเป็นคลื่นครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมกับกฎที่กำลังขึ้นมาทีละตัว

ความคิดของเขาถูกต้อง!

ซูไป๋รู้สึกตื่นเต้นอยู่ภายในใจ และกระตุ้นพลังออกมาอย่างต่อเนื่อง

ตูม!!

อินฟินิตี้เริ่มถูกทำลายลง

หลังจากสร้างกฎของอวกาศขึ้นมา สเปซสโตนก็พังทลายลง

ตูม!!

หลังจากสร้างกฎแห่งกาลเวลา ไทม์สโตนก็พังทลายลง

ตูม!!

ในขณะเดียวกันโซลสโตนก็พังทลายลงแทนที่กฎแห่งความตาย

ตูม!! ตูม!!

หลังจากนั้นพาวเวอร์สโตน และมายด์สโตนก็พังทลายลงตามมาติด ๆ

ในขณะที่อินฟินิตี้สโตนทั้งสองเม็ดนี้พังทลายลงเรียลลิตี้สโตนก็พังทลายลงอย่างเงียบ ๆ

ตอนนี้อินฟินิตี้สโตนทั้งหมดได้หายไปกลายเป็นหน้าหนึ่งในประวัติศาสตร์นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป

หลังจากสร้างกฎเหล่านี้ขึ้นมาซูไป๋ก็ไม่มีเวลาที่จะคอยสนใจพวกมันมากนัก เพราะการสร้างจักรวาลตอนนี้ยังไม่สมบูรณ์ หรือจะพูดง่าย ๆ ก็คือ กฎเหล่านี้มีอยู่ในจักรวาลเท่านั้นและยังไม่ได้รวมเข้ากับจักรวาลอย่างสมบูรณ์ หลังจากที่หลอมรวมเข้ากับจักรวาลเสร็จสิ้นจะถือว่าจักรวาลได้ถือกำเนิดขึ้นมาอย่างแท้จริง

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มองไปที่คอสมิคคิวบ์ แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าพลังงานของคอสมิคคิวบ์มันใกล้จะหมดลงแล้ว

"เหลือแค่อีกก้าวเดียว ก้าวสุดท้าย …"

"ตราบใดที่ทำสำเร็จ อันตรายที่ซ่อนอยู่และคนที่สามารถส่งผลกระทบต่อข้าได้จะไม่มีอีกต่อไป ข้าจะสามารถสนุกไปกับชีวิตได้อย่างมั่นคงในอนาคต!"

ซูไป๋คิดกับตัวเองก่อนที่จะกัดฟันเพื่อระเบิดพลังงานทั้งหมดของตัวเองออกมา กระตุ้นพลังของคอสมิคคิวบ์และหัวใจแห่งจักรวาลอย่างต่อเนื่อง

พลังอันแข็งแกร่งสองสายปะทุขึ้นมาพร้อมกัน พลังภายในร่างกายทั้งหมดถูกดึงออกมาจนสุด

ภายในภวังค์ซูไป๋ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกำลังแตกหัก

คอสมิคคิวบ์!

หลังจากผ่านไปไม่นานพลังทั้งหมดก็เริ่มหายไป จักรวาลทั้งหมดเริ่มนิ่งสงบ

"หืม?"

มองไม่เห็นและไม่สามารถสัมผัสได้ แต่ถึงอย่างนั้นซูไป๋ก็มีความสึกบางอย่างที่บอกว่าวันออล์อะเบาท์กำลังจ้องมองเขาอยู่

สิ่งนี้ทำให้วูไป๋ประหม่าอยู่ครู่หนึ่งอีกฝ่ายจะไม่หยุดเขาใช่ไหม?

โชคดีที่ความกังวลนี้เกิดขึ้นเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นก่อนที่วันออล์อะเบาท์จะหายไป ซึ่งการหายไปของเขาก็เป็นสิ่งที่แสดงความตั้งใจของเขาออกมาได้เป็นอย่างดี

อีกฝ่ายจะไม่หยุดเขาและปล่อยให้เขาเปลี่ยนแปลงจักรวาลได้ตามใจ

สิ่งนี้ทำให้ซูไป๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่เรียลแรงทั้งหมดจะเริ่มหมดลง

ตูม!!

กฎแห่งจักรวาลถือกำเนิดขึ้นมาอีกครั้ง

"สำเร็จ!"

ซูไป๋ถอนหายใจด้วยความตื่นเต้น แม้ว่าจะต้องเสียอินฟินิตี้สโตน คอสมิคคิวบ์ และพลังงานของหัวใจแห่งจักรวาลไป แต่การประสบความสำเร็จในครั้งนี้มันก็คือคุ้มค่าและทำให้จักรวาลกลับมาสมดุลอีกครั้ง ตอนนี้ซูไป๋รู้สึกได้ถึงอาการอ่อนเพลียของร่างกายรู้สึกอย่างจะหลับตาลงพักผ่อนใจจะขาด

"ข้าต้องนอนพักผ่อน หลังจากที่ตื่นมา … ข้าก็สามารถเพลิดเพลินไปกับโลกของข้าได้สักที …" ในขณะที่คิดแบบนี้สติของเขาก็ค่อย ๆ พร่ามัวและดับลง

ทันใดนั้นเองมันก็มีกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างกายของซูไป๋ที่ถูกดูดเข้าไปในกระแสน้ำวนอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานกระแสน้ำวันก็สลายหายไปและสภาพแวดล้อมก็กลับสู่ความสงบอีกครั้ง!

โปรดติดตามตอนต่อไป …