บทที่ 47 พี่น้องตระกูลจิ้น

บทที่ 47 พี่น้องตระกูลจิ้น

กลับมาสวมบทบาท “คนงานเหมือง” อีกครั้ง

จดจ่ออยู่กับการขุดแร่

และแอบสอดส่ายสายตาหาเบาะแสของ “ผลึกพลังงาน” ไปด้วย

เดิมที ผลึกพลังงานระดับต่ำที่ได้มาสามหน่วย หนึ่งหน่วยถูกใช้ไปเมื่อระบบช่วยเหลือดูดกลืนสัญญาณจากมิติอื่น

ส่วนอีกสองหน่วยที่เหลือก็ถูกนำไปเสริมพลังระบบควบคุมคลื่นสมองควอนตัมพัวพัน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพเป็นสองเท่า

เรียกได้ว่าถูกใช้จนหมดเกลี้ยง

สิบกว่าชั่วโมงต่อมา หลังจากสแกนหาอย่างละเอียด หวังต้งก็ยังไม่ได้อะไรเพิ่ม

ผลึกพลังงานเป็นของหายาก ต่อให้ทุ่มเทแค่ไหน ก็ไม่มีอะไรการันตีว่าจะได้มา

เรื่องในโลกนี้ก็มักจะเป็นเช่นนั้น

หวังต้งเองก็คิดเสียว่า เป็นไปตามโชคชะตา ไม่ได้เร่งรีบอะไร

ต่างจากชีวิตก่อนที่เขาต้องถูกบังคับให้เผชิญหน้ากับพายุคลั่ง

ตอนนี้ เขาซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังได้อย่างแนบเนียน เวลาจึงมีเหลือเฟือ

ผลึกพลังงานระดับต่ำในเขตเหมืองแร่ของระบบดาว ยังพอมีหมุนเวียนให้เห็นบ้าง

ถ้าแค่หน่วยสองหน่วย หวังต้งจะหามาไว้ครอบครองก็ไม่เป็นที่น่าสงสัย

ใคร ๆ ก็มีของสะสมกันทั้งนั้น

ได้เวลาเดินทางกลับ

ส่งมอบแร่ที่ขุดได้

หวังต้งกลับบ้านเพื่อพักผ่อน

รุ่งขึ้น เขาก็มุ่งหน้าไปยัง “เหมยซูวังคา” อีกครั้ง

ชีวิตประจำวันของคนงานเหมืองอวกาศธรรมดาคนหนึ่ง

บทบาทของหวังต้งสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ขณะเดียวกัน บนยานรบของตระกูลจิ้น ที่ตามล่าเบาะแสของ “ขวานสงคราม” มาหลายวันแต่ไร้วี่แวว

“เจ้าสิบหก มาทำอะไรที่นี่?”

ซือหม่า เต๋อเฉา ผู้มีใบหน้าคมเข้ม ดวงตาแฝงรังสีเย็นชา จ้องภาพชายหนุ่มบนจอเสมือนอย่างดุดัน

“พี่สิบสาม ผมก็แค่กลัวว่าไอ้หมาจนตรอกหยวนซู่มันจะดิ้นเฮือกสุดท้าย แล้วลากพี่ลงเหวไปด้วยน่ะสิ”

ชายหนุ่มหน้าตาจัดว่าดูดี เพียงแต่ท่าทีตอนพูดจาเย้ยหยันไม่น้อย

ซือหม่า เต๋อเฉาหางตากระตุก ข่มความโกรธไว้ เอ่ยเสียงเย็น

“หยวนซู่ตกหลุมพรางของข้าแล้ว โดนโจมตีจนสาหัส ไม่มีปัญญาตอบโต้อะไรอีก

น้ำใจเจ้าข้ารับไว้ แต่ที่เหลือแค่ค้นหาเป้าหมาย ข้าทำเองได้ เจ้ากลับไปเถอะ”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่สิบสาม ถ้ามันง่ายอย่างที่พี่พูด พี่คงไม่ต้องมาทนทุกข์อยู่ในเขตเหมืองแร่กันดารไร้แม้แต่ขี้ไก่แบบนี้หรอก

กระต่ายจนตรอกยังกัดคนได้ แล้วขวานสงครามของหยวนซู่ก็อยู่ในรายชื่อประกาศจับของตระกูลมาหลายปี

ให้ผมช่วยอีกแรงจะเป็นไรไป”

ชายหนุ่มหาได้สนใจไฟโทสะของซือหม่า เต๋อเฉา ยังคงพูดอย่างสบายอารมณ์

“ซือหม่า เต๋อหลาง!

อย่าคิดว่าได้ขับเรือพิฆาตระดับ 12 แล้วจะมาทำกร่างกับพวกพี่ ๆ ได้

ขอบอก เจ้ายังอ่อนนัก!”

ซือหม่า เต๋อเฉาทนไม่ไหว ตะโกนใส่ด้วยความเดือดดาล

“จะมาเก็บผลงานคนอื่น ก็ต้องดูว่าตัวเองมีฝีมือพอหรือเปล่า การต่อสู้มันวัดกันที่ประสบการณ์ ไม่ใช่แค่ค่าประเมินพลังรบ!

กลับไปฝึกในสนามรบเสมือนอีกสักสิบปีก่อนเถอะ!”

“เป้าหมายประกาศจับของตระกูล คือขวานสงครามกับหยวนซู่ ไม่ว่าใครจะลงมือก่อน

ตราบใดที่ผมหาเจอ ผม ซือหม่า เต๋อหลาง ก็จะเอารางวัลนี้ไป!”

เสียงหัวเราะของซือหม่า เต๋อหลางเยาะเย้ยและดูแคลนอย่างยิ่ง

“ซือหม่า เต๋อเฉา ที่เรียกพี่เพราะให้เกียรติ ไม่ให้เกียรติก็แค่คนไร้ค่า

อาศัยเส้นสายแม่เลี้ยงถึงได้ติดกลุ่มสายตรง

อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญนักเลย

จะมาอ้างบุญคุณอะไรกับผม ขำว่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...”

ซือหม่า เต๋อเฉาขบกรามแน่น

เขาไม่เคยชอบหน้าญาติร่วมสาย “เต๋อ” อันดับสิบหกอย่างซือหม่า เต๋อหลาง

หลังจากบรรลุนิติภาวะ ตัวเลือกที่ตระกูลให้ซือหม่า เต๋อเฉาคือ

จะเอายานรบแห่งเปลวไฟต้นกำเนิดรุ่นสอง ระดับ 9 หรือยานรบไฟรุ่นแรก

ถ้ามีฐานะกับทรัพยากรพอ ยานรบไฟรุ่นแรกถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

แต่ก็นั่นแหละ ซือหม่า เต๋อหลางพูดถูก

ที่เขาได้เข้ากลุ่มสายตรงของตระกูลจิ้น ก็เพราะแม่แต่งงานใหม่

ดังนั้น ยานรบแห่งเปลวไฟต้นกำเนิดระดับ 9 ที่ทำให้ข้ามเวลาต้องดิ้นรนไปได้อีกหลายสิบปีก็กลายเป็นตัวเลือกเดียวที่สมเหตุสมผล

สิบกว่าปีที่ผ่านมา ซือหม่า เต๋อเฉาไขว่คว้าโอกาสทุกวิถีทาง

พัฒนาค่าพลังรบโดยรวมของยานประจำตัวจนถึงระดับ 11 ด้วยความยากลำบาก

แต่ซือหม่า เต๋อหลาง เป็นใครกัน

แค่ลูกหลานคุณหนูจอมเสเพล แต่เพราะมีฐานะดี พออายุครบก็ได้ยานรบแห่งเปลวไฟต้นกำเนิดรุ่นสองระดับ 12

ทั้งที่ยานลำนี้ยังเป็นแค่ “ยานเครื่องมือ” สำหรับฝึกปรือมือคนอื่นด้วยซ้ำ

แล้วยังจะให้ซือหม่า เต๋อเฉาอดทนไหวหรือ

อย่าดูถูกช่องว่างระหว่างระดับ 9 ถึง 12

นั่นหมายถึงระยะห่างหนึ่งพันแต้มพลังต้นกำเนิด ต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีถึงจะตามทัน

ยิ่งไปกว่านั้น ซือหม่า เต๋อหลางยังตามเขามาถึงระบบดาวเหมืองแร่ชายขอบนี้

ก็เพื่อมาเก็บผลงานคนอื่นอย่างชัดเจน

เรื่องแบบนี้ในตระกูลจิ้นมีให้เห็นทั่วไป ซือหม่า เต๋อเฉาเองก็เคยแย่งผลงานคนอื่น

แต่ที่รับไม่ได้คือ ซือหม่า เต๋อหลางมันไม่ขาดทรัพยากรเลย

ทั้งแต้มภารกิจประกาศจับ ทั้งทรัพยากรจริง ๆ

มันแค่อยากหาเรื่องเขาเท่านั้นเอง

ทำลายคนอื่นโดยตัวเองไม่ได้อะไร

ซือหม่า เต๋อเฉาไม่อาจข่มอารมณ์ขุ่นเคืองในใจได้อีกต่อไป