บทที่ 18 - ของอยู่ในมือ

บทที่ 18 - ของอยู่ในมือ

"คนรับของจากตระกูลเชียนเฮ่อสามคนนี้ สองคนเป็นยอดนักรบ อีกคนเป็นจอมเวทย์หยินหยาง..."

ข้อมูลที่ได้จากกระจกวิเศษผุดขึ้นในหัวซูหยวน

ยอดนักรบของประเทศฟูซาง เทียบเท่ากับปรมาจารย์พลังฮั่วของเซี่ยกั๋ว ส่วนจอมเวทย์หยินหยาง ก็เป็นตัวตนที่เข้าใกล้มหาจอมเวทย์หยินหยางมากที่สุด

จอมเวทย์หยินหยางมีร่างกายอ่อนแอ แต่พลังจิตแข็งแกร่ง มีวิชาอาคมพิสดาร

และเมื่อมีคนคุ้มกันที่ร่างกายแข็งแกร่งอย่างยอดนักรบถึงสองคน จอมเวทย์หยินหยางก็จะแสดงฝีมือได้เต็มร้อย หรือร้อยยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว

แน่นอนว่าไม่ว่าจะเป็นยอดนักรบหรือจอมเวทย์หยินหยาง ในประเทศฟูซางก็ถือว่าหาตัวจับยาก

ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่อย่างเชียนเฮ่อ ก็มีไม่เยอะนัก

ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะบัวหิมะเทียนซานมีความสำคัญต่ออาการบาดเจ็บของมหาจอมเวทย์หยินหยางในตระกูล ตระกูลเชียนเฮ่อคงไม่ทุ่มทุนสร้างขนาดนี้

"ตอนนี้พวกมันน่าจะเข้าห้อง 6006 ไปแล้ว"

ซูหยวนคิด

เนื่องจากห้อง 6009 ที่เขาอยู่ เป็นห้องมุมและเป็นห้องเดี่ยว จึงอยู่ห่างจากห้อง 6006 พอสมควร

การเรียงเลขห้องในโรงแรม ปกติจะเป็น 6001, 6002, 6003 ไล่ไปเรื่อยๆ แต่พอสุดทางเดิน ห้องถัดไปจะไปเริ่มที่ฝั่งตรงข้าม

ห้อง 6009 ก็เป็นแบบนั้น

"อีกยี่สิบนาที ชาวฟูซางที่หนีตายมาจะมาถึงโรงแรมหยวนอัน และทำตามรหัสลับที่นัดแนะกับคนรับของไว้ เข้าไปที่ห้อง 6006 เพื่อส่งมอบบัวหิมะเทียนซาน"

ซูหยวนคิดในใจ

มีกระจกวิเศษอยู่ แผนการของพวกฟูซางก็เหมือนแบไต๋ให้เขาดู

เก้านาทีต่อมา

ซูหยวนลุกขึ้น เปิดประตูห้อง 6009 ยกมือขึ้นหมุนเลข '9' ตัวสุดท้ายของป้ายหน้าห้องให้กลับหัว

เพียงเท่านี้ ห้อง 6009 เดิม ก็กลายเป็นห้อง 6006

ทำเสร็จแล้ว ซูหยวนก็กลับเข้าห้อง รอคอยอย่างเงียบงัน

30 วินาทีต่อมา

ซูหยวนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ของลิฟต์

สิบวินาทีต่อมา เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น

เสียงเคาะไม่ได้ต่อเนื่อง แต่เคาะสองถึงสามทีแล้วหยุดเว้นจังหวะ

เห็นดังนั้น ซูหยวนรีบขยับเข้าไปใกล้ประตู แล้วเคาะตอบจากด้านในเบาๆ

เสียงเคาะนี่ความจริงแล้วเป็นรหัสลับระหว่างคนรับของกับคนส่งของ

ต้องเคาะให้ตรงรหัส อีกฝ่ายถึงจะยอมเปิดประตู หรือยอมเข้ามา

ถ้ารหัสผิด หรือมีความลังเล ชาวฟูซางที่หนีตายมาจะหันหลังหนีทันทีโดยไม่ลังเล

และในยามจำเป็น มันจะทำลายบัวหิมะเทียนซานทิ้งด้วย

แกร๊ก

ประตูห้องเปิดออก

ซูหยวนมองไปที่หน้าประตู

คนที่ยืนอยู่หน้าประตู คือชายวัยกลางคน หน้าตาธรรมดา จืดชืดไม่มีจุดเด่น

แต่ซูหยวนรู้ดีว่า อีกฝ่ายก็เป็นยอดนักรบเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคงหนีการไล่ล่าของเซี่ยกั๋วจากเทือกเขาเทียนซานทางเหนือลงมาถึงโหมวตูไม่ได้

"คุณฉี เดินทางมาเหนื่อยหน่อยนะ"

ซูหยวนเชิญอีกฝ่ายเข้ามา แล้วพูดภาษาฟูซางได้อย่างคล่องแคล่ว

ในฐานะผู้ฝึกวิชาที่ครอบคลุมมิติปัญญาและความเข้าใจ ความสามารถในการเรียนรู้ของซูหยวนน่ากลัวมาก

ต่อให้เรียนภาษาฟูซางทั้งระบบไม่ทันในเวลาสั้นๆ แต่การจำประโยคเฉพาะกิจแค่นี้ ง่ายเหมือนปอกกล้วย

หลังจากเชิญชาวฟูซางเข้ามา แล้วพูดว่า 'คุณฉี เดินทางมาเหนื่อยหน่อยนะ' เป็นภาษาฟูซาง ก็เป็นหนึ่งในแผนที่กระจกวางไว้

ซูหยวนไม่ต้องไปเรียนภาษาฟูซางจริงๆ แค่พูดประโยคนี้ให้ถูกจังหวะก็พอ

"เพื่อเกียรติยศแห่งเชียนเฮ่อ!"

ชาวฟูซางหนีตายที่ชื่อคุณฉี ก็พูดภาษาฟูซางตอบกลับมา แววตาแฝงความคลั่งไคล้

จากนั้นเขาก็มองไปที่ซูหยวน

เพื่อรับประกันว่าบัวหิมะจะถูกส่งกลับฟูซางได้อย่างราบรื่น คุณฉีไม่รู้ข้อมูลใดๆ ของคนรับของเลย คนรับของเป็นใคร? มีกี่คน? เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้น

ไม่อย่างนั้น เกิดเขาโดนทางการเซี่ยกั๋วจับได้ ทนการสอบสวนพิเศษไม่ไหว จะพาลซัดทอดคนรับของไปด้วย

แม้คุณฉีจะมั่นใจว่าตัวเองภักดีต่อตระกูลอย่างที่สุด ต่อให้ตายก็ไม่ยอมคายความลับ แต่ตระกูลเชียนเฮ่อไม่ได้เชื่อใจขนาดนั้น

พูดง่ายๆ คือ ตระกูลเชียนเฮ่อเผื่อใจไว้แล้วว่าคุณฉีอาจจะโดนจับและทนการสอบสวนไม่ได้จนต้องสารภาพ

ดังนั้นจึงไม่บอกข้อมูลคนรับของให้รู้เลย

สิ่งเดียวที่คุณฉีรู้คือรหัสลับในการติดต่อ

"ท่านเชียนเฮ่อจะจดจำความดีความชอบของคุณ"

ซูหยวนพยักหน้า พูดออกไป

ท่านเชียนเฮ่อในที่นี้ หมายถึงมหาจอมเวทย์หยินหยาง เชียนเฮ่ออีเย่

จากนั้น

ทั้งสองก็คุยกันอีกพักหนึ่ง

คุยเรื่องบ้านเกิด คุยเรื่องตระกูล คุยเรื่องราวในเผ่า หรือแม้แต่เรื่องสัพเพเหระเล็กน้อย

ซูหยวนตอบโต้ได้อย่างถูกต้องแม่นยำทุกเรื่อง ไม่ทำให้คุณฉีสงสัยแม้แต่น้อย

"คุณชวนเฉิง หวังว่าเทศกาลซากุระครั้งหน้า เราจะได้ฉลองด้วยกันที่บ้านเกิดนะ"

คุณฉีพูดด้วยความจริงจัง ผ่านการพูดคุยสั้นๆ เขาพบว่า 'เชียนเฮ่อชวนเฉิง' ตรงหน้า มีนิสัยใจคอตรงกันมาก แทบจะเป็นสหายรู้ใจที่หาได้ยาก

ถ้าไม่ใช่เพราะมีภารกิจค้ำคอ เขาคงถามซูหยวนไปแล้วว่าเป็นทายาทรุ่นไหนของตระกูล

คุณฉีจากบ้านมานานเหลือเกิน

"คุณฉี ธุระสำคัญต้องมาก่อน ท่านเชียนเฮ่อยังรออยู่นะ!"

ซูหยวนตัดบท เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง

ในบทสนทนา ซูหยวนอุปโลกน์ชื่อให้ตัวเองมั่วๆ ว่า เชียนเฮ่อชวนเฉิง

"ใช่ ธุระสำคัญต้องมาก่อน"

คุณฉีพยักหน้า เข้าใจดีว่าถ้าจะรำลึกความหลัง ไว้ส่งบัวหิมะกลับไปเรียบร้อยแล้วค่อยว่ากัน

เมื่อตระหนักได้ดังนั้น คุณฉีก็เปิดกระเป๋ากีฬาใบสีดำที่สะพายมา หยิบเอากระเป๋าเอกสารโลหะใบหนึ่งออกมา

กระเป๋าเอกสารโลหะใบนี้เล็กกะทัดรัด กว้างยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตร ถูกคุณฉีเลื่อนมาตรงหน้าซูหยวนอย่างระมัดระวัง

"คุณชวนเฉิง บัวหิมะอยู่ในนี้ ทางตระกูลรู้รหัสผ่าน แค่ส่งกลับไปก็พอ"

คุณฉีแนะนำกระเป๋าใบนี้ให้ซูหยวนรู้จักคร่าวๆ

ภายในกระเป๋ามีกลไกทำลายตัวเอง ถ้าเปิดผิดวิธี บัวหิมะข้างในจะถูกทำลายทันที

นี่เป็นแผนสุดท้ายของตระกูลเชียนเฮ่อ ถ้าเอากลับไปไม่ได้ ก็ทำลายทิ้งซะ

"เข้าใจแล้ว"

ซูหยวนพยักหน้า รับกระเป๋าโลหะมา

คุณฉีเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ส่งบัวหิมะถึงมือคนรับของ ภารกิจของเขาก็ถือว่าเสร็จสิ้น

ตั้งแต่ต้นจนจบ คุณฉีไม่เคยสงสัยในตัวตนของซูหยวนเลย

เพราะตั้งก้าวเข้ามาในโรงแรมหยวนอัน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนเป๊ะๆ

เลขห้องถูกต้อง รหัสลับถูกต้อง การพูดคุยกับซูหยวนก็ไม่มีพิรุธ แม้แต่การลองเชิงด้วยคำพูด ก็ได้รับคำตอบที่สมบูรณ์แบบ

เรียกได้ว่า ตอนนี้ต่อให้มีคนกระโดดออกมาบอกว่าซูหยวนไม่ใช่คนรับของของตระกูล คุณฉีก็ไม่เชื่อ

ซูหยวนไม่ใช่คนรับของ แล้วใครจะเป็น?

"คุณฉี ระวังตัวด้วยนะ"

ซูหยวนกล่าว

"ครับผม"

คุณฉีลุกขึ้น หันหลังเดินออกจากห้องไป

พอคุณฉีจากไป ซูหยวนก็ปิดประตูห้อง

แล้วหิ้วกระเป๋าโลหะ เดินไปที่หน้าต่าง พลิกตัวกระโดดลงไป

หน้าต่างห้อง 6009 ตรงกับถนนสายหนึ่ง

ณ เวลานี้ ถนนสายนี้แทบไม่มีคน คนที่มีอยู่น้อยนิดก็ไม่ได้มองมาทางนี้

นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนที่กระจกวางไว้ การหนีทางหน้าต่าง

สองนาทีต่อมา

ซูหยวนอยู่ห่างจากโรงแรมหยวนอันมาไกลโข

"บัวหิมะเทียนซาน?"

ซูหยวนมองกระเป๋าโลหะในมือ

กระเป๋าใบนี้ประณีตมาก ทำจากโลหะผสมพิเศษ วิธีเปิดคือต้องใส่รหัสให้ถูก

นอกจากนี้ กระเป๋าจะไม่เปิดด้วยวิธีอื่น ถ้าใช้กำลังงัดแงะ จะไปกระตุ้นกลไกทำลายตัวเอง

"รหัสผ่าน..."

ซูหยวนมองกระเป๋าแล้วยิ้มออกมา

ถ้าเป็นวิธีเปิดแบบอื่น ซูหยวนอาจต้องออกแรงหน่อย

อย่างถ้าล็อกด้วยแม่กุญแจเหล็ก ซูหยวนยังต้องระวังกลัวจะกระทบกระเทือนบัวหิมะข้างใน

แต่รหัสผ่านเนี่ยนะ? อยู่ต่อหน้าซูหยวนก็เหมือนไม่มีนั่นแหละ

[จบแล้ว]