ตอนที่ 241: ความพลุ่งพล่านชั่ววูบ

ตอนที่ 241: ความพลุ่งพล่านชั่ววูบ

“แล้วผลสายฟ้าล่ะ? กินเข้าไปปุ๊บ ต่อให้ไม่มีพรสวรรค์อะไรเลย อย่างน้อยที่สุดเธอก็กลายเป็นยอดฝีมือระดับ A ได้ทันที… อ้อ ก็เก่งรองลงมาจากพลเรือเอกแค่นั้นเอง พอฟัดพอเหวี่ยงกับเนปจูนได้เลยนะ” โซระเอ่ยขึ้นมาดื้อ ๆ

“เอ๋? ไม่ไหวหรอกค่ะ!” โอโตฮิเมะส่ายหน้าดิก พอได้ยินสรรพคุณความเทพของผลสายฟ้า เธอยิ่งไม่กล้ารับเข้าไปใหญ่

ผลปีศาจที่ปั้นยอดฝีมือระดับท็อปได้ขนาดนั้น ขืนเอามาให้เธอใช้ ก็เสียของเปล่า ๆ

“ที่ชั้นจะถามคือ…” โอโตฮิเมะยังไม่ทันจะได้พูดจบ โซระก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

“นี่เป็นความตั้งใจของท่านเซนต์รอสนะ รู้มั้ย” โซระกุมมือโอโตฮิเมะอย่างสนิทสนม น้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวล “ไม่ว่าจะเป็นผลของชั้น หรือผลของกิออน… ทั้งหมดล้วนเป็นของขวัญจากเขาทั้งนั้น”

“เป็นแบบนี้นี่เอง…”

โอโตฮิเมะจะไม่เข้าใจได้อย่างไร? ใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที

พวกเธอทั้งสามคน ในทางพฤตินัยแล้ว ล้วนมีสถานะเป็นภรรยาของรอส

ตามธรรมเนียมแล้ว ชื่อเต็มของเธอตอนนี้ควรจะเป็น ‘เจย์การ์เซีย โอโตฮิเมะ’

เหมือนกับโซระ ที่ชื่อเต็มคือ ‘เจย์การ์เซีย โซระ’ เพราะบารมีของเซนต์แซทเทิร์น เธอจึงได้รับการจดทะเบียนในฐานะมังกรฟ้าเรียบร้อยแล้ว

ในโลกนี้ ธรรมเนียมการเปลี่ยนนามสกุลตามสามีไม่ได้แพร่หลายนัก มีเพียงประเทศพันธมิตรบางแห่งเท่านั้นที่ยังยึดถือ แต่โอโตฮิเมะรู้ดีว่าตระกูลของรอสยึดถือธรรมเนียมนี้มาตลอด

และผลปีศาจที่โซระพูดถึง ก็น่าจะเป็นสวัสดิการที่เธอได้รับหลังจากตกลงปลงใจเป็นภรรยาคนที่สามของรอส

ชัดเจนว่า… เธอยังไม่ได้มอบสิ่งตอบแทนใด ๆ ให้เขาเลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จู่ ๆ โอโตฮิเมะก็เกิดความรู้สึกพลุ่งพล่านบางอย่างขึ้นมา

ถึงแม้อายุเธอจะยังไม่ถึงสามสิบ แต่ความจริงแล้ว… มันก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

เธอเคยได้ยินจากนิอาว่า แม้จะยังไม่ถึงสามสิบ นางเงือกก็สามารถมีลูกกับมนุษย์ผู้ชายได้ แถมประสบการณ์นั้น… ยังยอดเยี่ยมกว่าสำหรับฝ่ายชายด้วยซ้ำ

‘บางที… ชั้นน่าจะเป็นฝ่ายรุกดูบ้าง’

แต่เรื่องนั้นเอาไว้คิดอีกทีในอีกสองสามวันข้างหน้า ตอนนี้เป็นช่วงเวลาสำคัญของเกาะเงือก เธอไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องพรรค์นั้นหรอก เธอแค่อยากจะทำงานตรงหน้าให้ดีที่สุด

อีกอย่าง ตอนนี้รอสก็ไม่ได้อยู่บนเกาะเงือกด้วย เขาเดินทางไปที่ศูนย์บัญชาการใหญ่กองทัพเรือแล้ว

คนที่คอยคุ้มกันพวกเธอที่เกาะเงือกตอนนี้คือเซเฟอร์และกิออน

“ชั้นรับผลสายฟ้าไว้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ” โอโตฮิเมะยังคงส่ายหน้ายืนยันคำเดิม เธอเข้าใจความรู้สึกของรอสและโซระ แต่ผลนี้มันล้ำค่าเกินไป

“งั้นเอาเป็น ‘ผลยามาอุบะ’ () นี่เป็นสายสัตว์มายา () เหมือนกัน กิออนเองก็กินสายสัตว์มายา ผลสมองของชั้นก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผลสายฟ้าหรอกนะ… ผลนี้เธอห้ามปฏิเสธเด็ดขาด” โซระยิ้ม

“ผลยามาอุบะมีความสามารถอะไรเหรอคะ?” โอโตฮิเมะสงสัย

แม้เธอจะเคยอ่านสารานุกรมผลปีศาจ แต่ฉบับที่เธออ่านมันเป็นฉบับพื้นฐาน

ข้อมูลระดับสายสัตว์มายาไม่มีทางปรากฏในฉบับพื้นฐานแน่ จะมีก็แต่ในฉบับพิเศษที่ครอบครองโดยมหาอำนาจอย่างรัฐบาลโลกเท่านั้น

ลำพังแค่สารานุกรมผลปีศาจ ก็เป็นสัญลักษณ์แสดงถึงขุมกำลังของมหาอำนาจได้แล้ว

ฉบับที่แพร่หลายในท้องทะเลแต่ละเล่มมีข้อมูลไม่เหมือนกัน แม้แต่ในประเทศพันธมิตรแต่ละแห่งก็มีเวอร์ชันที่ต่างกันออกไป

“ผลยามาอุบะ หรือเรียกอีกชื่อว่า ‘ผลเทพภูเขา’ ผู้ที่กินเข้าไปจะมีความสามารถในการ ‘สดับฟังเสียงภายในใจ’ ของผู้อื่น” โซระอธิบาย

“เอ๋? ฟังเสียงในใจ?” โอโตฮิเมะทำหน้าตกตะลึง และเข้าใจทันทีว่าทำไมผลนี้ถึงถูกแนะนำให้เธอ

“ถูกต้อง มันสามารถเสริมพลังร่วมกับความสามารถพิเศษของเธอ และยกระดับฮาคิสังเกตของเธอได้อย่างมหาศาล ดีไม่ดี… ต่อให้เจอกับยอดฝีมือระดับ A ที่กำลังระวังตัวอยู่ เธอก็อาจจะได้ยินเสียงในใจของพวกมันได้” โซระพยักหน้าสนับสนุน

ส่วนทำไมต้องเป็นระดับ A น่ะเหรอ… ก็เพราะระดับ S ทุกคนล้วนเป็นสัตว์ประหลาดกันทั้งนั้น

ระดับ A อาจจะยังมีจุดอ่อน บางคนอาจจะอ่อนเรื่องฮาคิสังเกต

แต่พอขึ้นระดับ S ร่างกายจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ ต่อให้ฮาคิสังเกตอ่อนด้อยแค่ไหน ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนระดับต่ำกว่าจะแอบฟังได้ง่าย ๆ

เว้นแต่จะเป็นพวกแบบบิ๊กมัมที่มีหัวใจพองโตเกินเหตุ ใช้ชีวิตแบบไม่ระวังตัว แบบนั้นก็อาจจะอ่านใจได้ง่ายหน่อย

แต่อีกนั่นแหละ สำหรับคนแข็งแกร่งระดับนั้น การได้ยินเสียงในใจก็ไร้ประโยชน์ เพราะอารมณ์ความรู้สึกมันเขียนแปะอยู่บนหน้าหมดแล้ว คนพวกนี้อารมณ์แปรปรวนจะตายชัก

“ความสามารถนี้ดีจริง ๆ ค่ะ” โอโตฮิเมะเริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว ลำพังแค่ช่วยเสริมความสามารถพิเศษของเธอก็ถือว่าช่วยได้มากโข

ตอนนี้ ด้วยฮาคิสังเกตของเธอ แค่โซระตั้งสมาธิระวังตัวนิดหน่อย เธอก็อ่านอะไรไม่ออกแล้ว

แต่ตามที่โซระบอก เสียงในใจก็คือความคิดที่สมองกลั่นกรองออกมา ในเมื่อโซระกินผลสมองและควบคุมความคิดได้ 100% เธอก็แทบจะเป็นคู่ปรับตัวฉกาจของความสามารถโอโตฮิเมะเลยทีเดียว

ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้ากินผลนี้เข้าไปแล้ว จะได้ยินความคิดของโซระบ้างไหมนะ?

“ยังมีความสามารถอื่นอีกนะ” โซระยิ้ม สายสัตว์มายาจะมีความสามารถแค่อย่างเดียวได้ยังไง “ผลยามาอุบะ ขึ้นชื่อว่าเป็นผลเทพภูเขา แน่นอนว่าต้องมอบพลังในการควบคุมหินและดินให้ด้วย ในภูมิประเทศที่เป็นภูเขา เธอจะเปรียบเสมือนปลาได้น้ำ สามารถเคลื่อนย้ายพริบตาไปมาระหว่างภูเขาได้เลย”

แม้จะมีข้อจำกัดเรื่องสภาพแวดล้อมและสร้างภูมิประเทศเองไม่ได้เหมือนผลทราย แต่ในแง่ของความสามารถ ผลยามาอุบะก็ถือว่าไม่เลวเลย

ที่สำคัญ สายสัตว์มายามักจะมาพร้อมกับการยกระดับสมรรถภาพทางกายพื้นฐานเสมอ

สำหรับโอโตฮิเมะที่ร่างกายอ่อนแอ การเพิ่มพลังกายถือเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด

อย่างน้อยที่สุด… ก็จะได้เลิกมีเหตุการณ์ประเภท ตบหน้าคนอื่นแต่แขนตัวเองหักซะที

โซระสาธยายข้อดีทั้งหมดให้โอโตฮิเมะฟัง

“งั้นชั้นเลือกผลนี้ค่ะ” โอโตฮิเมะพยักหน้าเบา ๆ ตอบตกลง และจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ในใจ

เธอรู้ดีว่าร่างกายตัวเองอ่อนแอเกินไป ด้วยสภาพตอนนี้ เธอรับมือกับงานหนักไม่ไหวจริง ๆ

สุดท้ายแล้ว… ก็ต้องมีการแลกเปลี่ยน

“แต่ว่า… ถึงแม้ที่ตั้งของอาณาจักรเงือกใหม่จะถูกเลือกไว้ที่ ‘พังค์ฮาซาร์ด’ แต่ธรรมชาติของมนุษย์เงือกและเงือกก็ยังชอบอยู่ใต้น้ำ ยังไงเราก็ต้องสร้างเมืองใต้น้ำ และชั้นก็ต้องลงไปในน้ำด้วย…”

ปัญหาเดียวที่โอโตฮิเมะนึกออกคือ ในอนาคตเธอต้องลงน้ำบ่อยแน่ ๆ และรอสคงไม่ได้อยู่ข้างกายเธอตลอดเวลา นี่จะเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงสำหรับเธอ

“เรื่องนั้นท่านเซนต์รอสเตรียมไว้ให้แล้ว”

โซระยิ้มแล้วเสริมว่า “ก่อนหน้านี้ หลังจากสังหารหัวหน้าหน่วยที่ 3 ของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว เขาได้ ‘ผลฟองสบู่’ () มาผลหนึ่ง ผลนี้ไม่เพียงช่วยในการก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างใต้น้ำ แต่ยังช่วยให้เธอเคลื่อนไหวในทะเลได้อย่างอิสระ ขึ้นอยู่กับว่า… ผู้ติดตามคนไหนของเธอจะเป็นคนกิน”

พูดจบ โซระก็หันไปมองสามพี่น้อง นิอา อิยา และซานย่า ที่ยืนอยู่ไม่ไกล

ในเมื่อเธอมาที่นี่ แน่นอนว่าสามพี่น้องก็ต้องถูกเรียกตัวมาด้วย

“ชั้นเอง!”

สามสาวแทบจะยกมือขึ้นพร้อมกัน เพื่อช่วยเหลือโอโตฮิเมะ พวกเธอยอมทำทุกอย่าง การเสียความสามารถในการว่ายน้ำเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก

“ให้ชั้นเถอะ ปกติชั้นก็ไม่ค่อยชอบว่ายน้ำอยู่แล้ว”

หลังจากถกเถียงกันสักพัก ซานย่าก็ได้สิทธิ์นั้นไป

เธอเป็นคนที่เงียบที่สุดในบรรดาสามพี่น้อง และเต็มใจที่จะอยู่เคียงข้างโอโตฮิเมะตลอดเวลา

‘ขอบคุณทุกคนนะ… และขอบคุณค่ะ ท่านเซนต์รอส…’ หัวใจของโอโตฮิเมะรู้สึกอบอุ่น

แม้เกาะเงือกจะดูเหมือนกำลังล่มสลาย แต่เธอกลับมองเห็นความหวังอันไร้ที่สิ้นสุด

‘อนาคตข้างหน้า… จะต้องดีกว่านี้แน่นอน’

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═