บทที่ 61 ความเยาว์วัยคือต้นทุน

บทที่ 61 ความเยาว์วัยคือต้นทุน

วันที่ 16 สิงหาคม อุจิวะ ฟุงากุ ลูกชายของ อุจิวะ ฮิระ ถือกำเนิดขึ้น

เดิมทีนี่ควรเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับตระกูลอุจิวะ แต่เพราะการมาเยือนของ เซ็นจิมะ ชิฮะ บรรยากาศจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

แม้ชิฮะจะไม่ได้ใช้นามสกุล เซ็นจู แต่คนที่รู้ตื้นลึกหนาบางย่อมรู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างชิฮะกับตระกูลเซ็นจู

การที่ชิฮะไปเยือนตระกูลอุจิวะเพื่อแสดงความยินดี จะมองว่าเป็นการกระทำส่วนตัวก็ได้ หรือจะตีความว่าเป็นท่าทีของตระกูลเซ็นจูก็ได้เช่นกัน

แต่ตราบใดที่ตระกูลเซ็นจูไม่พูด ชิฮะไม่พูด และตระกูลอุจิวะไม่พูด คนนอกก็ได้แต่เดาไปต่างๆ นานา

ทว่า หลังจาก ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ได้รับข่าวนี้ หัวใจของเขาก็ไม่สงบสุขเลย สองตระกูลผู้ก่อตั้งโคโนฮะกำลังจะกลับมารวมกันอีกครั้งแล้วหรือ?

แต่น่าขันที่ตัวกลางเชื่อมสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย กลับเป็นเด็กเปรตวัย 9 ขวบอย่างชิฮะ

แม้จะดูเหลือเชื่อ แต่ชิฮะได้กลายเป็น เป้าหมายสำคัญ  ที่ฮิรุเซ็นและคนอื่นๆ จับตามอง ถึงขนาดโยงไปถึงจดหมายที่ เซ็นจู โทบิรามะ ทิ้งไว้ให้ชิฮะโดยเฉพาะ

"ฮิรุเซ็น นายไม่น่า..."

ฮิรุเซ็นส่ายหน้าขัดจังหวะ ชิมูระ ดันโซ "ดันโซ นั่นเป็นสิ่งที่อาจารย์ฝากฝังไว้ ชั้นจะปิดบังได้ยังไง?

อีกอย่าง ชิฮะก็แค่เด็กคนหนึ่ง เขาแค่ไปแสดงความยินดีที่บ้านอุจิวะ ไม่เห็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้น"

"ฮิรุเซ็น เลิกหลอกตัวเองสักที!" แววตาดันโซคมกริบ "นายก็น่าจะรู้ว่าชิฮะมันแก่แดดเกินวัย"

"ดันโซ บางทีแกล้งโง่บ้างก็ดีนะ" ฮิรุเซ็นส่ายหน้า หันไปตบไหล่ดันโซ "เลิกคิดมากเรื่องพวกนี้ แล้วไปโฟกัสงานราชการดีกว่า ช่วงนี้ชั้นเหนื่อยแทบขาดใจ"

"เหอะ นายเหนื่อยแล้วเกี่ยวอะไรกับชั้น? ชั้นไม่ใช่โฮคาเงะสักหน่อย" ดันโซเลิกคิ้ว "ถ้าไม่ไหว ให้ชั้นรับช่วงต่อก็ได้นะ"

"ฮ่า ฝันไปเถอะ!" ฮิรุเซ็นหัวเราะ "รอก่อนเถอะ รอชั้นแก่จนขยับไม่ไหว นายค่อยมาหวัง"

"หึ ใครจะไปรู้ วันดีคืนดีนายอาจจะตายก็ได้..."

ดันโซกับฮิรุเซ็นแขวะกันพอหอมปากหอมคอ แล้วก็ปล่อยผ่านเรื่องชิฮะไปเยือนอุจิวะไป

ไม่ใช่ไม่อยากยุ่ง แต่ยุ่งไม่ได้ และไม่มีต้นทุนพอจะไปยุ่ง

ดังนั้น พอดันโซกลับไป ฮิรุเซ็นก็เริ่มมีความคิดบางอย่าง

แม้ยังต้องเกรงใจ อุซึมากิ มิโตะ อยู่บ้าง แต่เขายังหนุ่มยังแน่น มีเวลาเหลือเฟือที่จะรอ

และช่วงเวลาที่รอนี้ จะเป็นช่วงเวลาที่ฮิรุเซ็นสะสมขุมกำลัง

เช่นเดียวกับดันโซที่มีความคิดตรงกับฮิรุเซ็น เลิกทำอะไรบุ่มบ่าม และเลือกที่จะกบดานอย่างฉลาด

"ถึงเวลาทำตามอย่างอาจารย์ รับลูกศิษย์สักสามคนแล้วสินะ..."

ฮิรุเซ็นพิงขอบหน้าต่าง มองผ่านกระจกไปยัง โรงเรียนนินจา "ชิฮะกับพวกนั้นก็น่าจะใกล้จบการศึกษาแล้ว"

แววตาไหววูบ ฮิรุเซ็นเรียก หน่วยลับ  ให้ไปตามตัว ทาเคซาวะ มาซาฮิโระ ที่โรงเรียนนินจามาพบ

"ท่านโฮคาเงะ!" มาซาฮิโระโค้งคำนับ

"มาซาฮิโระ มาแล้วเหรอ นั่งสิ!"

"ขอบคุณครับ ท่านโฮคาเงะ"

หลังจากมาซาฮิโระนั่งลง ฮิรุเซ็นก็ชวนคุยสัพเพเหระอยู่พักใหญ่ ก่อนจะวนเข้าเรื่องชิฮะและคนอื่นๆ

"มาซาฮิโระ ชิฮะ, ซึนาเดะ, ซาคุโมะ, จิไรยะ, และ โอโรจิมารุ ไม่ได้เข้าเรียนที่โรงเรียนนินจานานแค่ไหนแล้ว?"

"ทำไมจู่ๆ ท่านโฮคาเงะถึงถามถึงพวกเขาครับ...?" มาซาฮิโระหน้าเจื่อน "เป็นความผิดของผมเองที่คุมพวกเขาไม่อยู่ เป็นความบกพร่องในหน้าที่ของผม ผม..."

"มาซาฮิโระ ชั้นไม่ได้ไม่พอใจงานของนาย และไม่ได้เรียกมาตำหนิ ชั้นแค่อยากถามว่าชิฮะและคนอื่นๆ พร้อมจะจบการศึกษาจากโรงเรียนนินจารึยัง?"

คำพูดของฮิรุเซ็นทำให้มาซาฮิโระโล่งอก ตราบใดที่ไม่โดนด่าเรื่องสอนห่วยหรือคุมเด็กไม่ได้ ก็โอเคแล้ว

"ท่านโฮคาเงะก็ทราบดีว่าหลักสูตรของโรงเรียนนินจามันยากสำหรับนินจาชาวบ้านทั่วไป แต่สำหรับชิฮะและซึนาเดะ การให้พวกเขาเรียนอยู่ที่นั่นมันเป็นการเสียของเปล่าๆ ครับ"

มาซาฮิโระถอนหายใจด้วยความรู้สึกหลากหลาย "เมื่อปีก่อน ชิฮะ, ซึนาเดะ และซาคุโมะ ก็มีความแข็งแกร่งระดับ จูนิน แล้วครับ

อย่าว่าแต่จบการศึกษาเลย ให้มาเป็นครูสอนแทนผมยังได้สบายๆ"

"มาซาฮิโระ อย่าดูถูกตัวเองสิ โรงเรียนนินจายังต้องการนายนะ" ฮิรุเซ็นปลอบ แล้วถามต่อ "แล้วจิไรยะกับโอโรจิมารุล่ะ เป็นไงบ้าง?"

"สองคนนั้นตอนแรกก็ถูกมองข้ามครับ..." มาซาฮิโระหน้าแดงด้วยความอาย "ตอนเข้าเรียนใหม่ๆ พวกเขาเก่งกว่านักเรียนคนอื่นแค่นิดหน่อย แต่พอชิฮะติวเข้มให้ พวกเขา... พวกเขาก็ฉายแววพรสวรรค์นินจาที่โดดเด่นออกมาเลยครับ"

"หืม? ชิฮะอีกแล้วเหรอ?" น้ำเสียงฮิรุเซ็นสูงขึ้นเล็กน้อย "เขาทำอะไรเยอะแยะไปหมดในโรงเรียนนินจาเลยนะเนี่ย..."

มาซาฮิโระไม่ทันสังเกตน้ำเสียงที่แปลกไปของฮิรุเซ็น นึกว่ากำลังชมชิฮะอยู่

แถมมาซาฮิโระก็ชอบชิฮะมากอยู่แล้ว เลยรีบเสริม "ชิฮะเป็นเด็กที่มีความคิดรอบคอบมากครับ ช่วยแก้ปัญหาให้ผมและครูคนอื่นๆ ได้ตั้งหลายเรื่อง"

"ชิฮะมีความคิดรอบคอบจริงๆ อาจารย์ก็เคยชมเขาบ่อยๆ" ฮิรุเซ็นพยักหน้า "แล้วชิฮะช่วยเรื่องอะไรบ้างล่ะ?"

"เรื่องตำราเรียน, การจัดตารางสอน, แล้วก็ความรู้เรื่องการสอนบางอย่างครับ"

มาซาฮิโระเล่าหมดเปลือก "เพราะเรื่องพวกนี้แหละครับ พวกเราเลยทำงานง่ายขึ้นเยอะ และคุณภาพการสอนก็ดีขึ้นมาก"

"งั้นเหรอ...?" ฮิรุเซ็นครุ่นคิด แล้วยิ้ม "พรุ่งนี้ชั้นจะแวะไปดูสิ่งที่ชิฮะช่วยพวกนายทำที่โรงเรียนนินจาหน่อย"

มาซาฮิโระยิ้มแก้มปริ พยักหน้าเห็นด้วย

ฮิรุเซ็นวกกลับมาเรื่องเดิม "มาซาฮิโระ ชั้นวางแผนจะให้ชิฮะ, ซึนาเดะ, ซาคุโมะ, รวมทั้งจิไรยะและโอโรจิมารุ จบการศึกษาก่อนกำหนด นายคิดว่าไง?"

"เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ" มาซาฮิโระสนับสนุนเต็มที่ "ด้วยพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของพวกเขา ควรจบออกไปเป็นนินจาเต็มตัว ทำประโยชน์ให้หมู่บ้านได้แล้วครับ"

"ฮ่าฮ่า เยี่ยม" ฮิรุเซ็นหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ส่งให้มาซาฮิโระ "งั้นรบกวนนายหน่อยนะ มาซาฮิโระ"

"ไม่รบกวนเลยครับ" มาซาฮิโระรับเอกสารด้วยสองมือ โค้งคำนับเตรียมตัวกลับ "ท่านโฮคาเงะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวครับ"

"อืม ไปจัดการให้เรียบร้อยนะ"

มองมาซาฮิโระเดินจากไป สีหน้าของฮิรุเซ็นค่อยๆ สงบนิ่งดุจน้ำ แต่ในใจเริ่มรู้สึกถึงวิกฤตบางอย่าง

"เจ้าเด็กชิฮะนี่ ไม่ธรรมดาจริงๆ..."

ถอนหายใจ ฮิรุเซ็นพอจะเดาแผนการของชิฮะได้บ้างแล้ว และไม่คิดจะปล่อยเวลาให้ผ่านไปเฉยๆ

การศึกษาเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ฮิรุเซ็นต้องกุมมันไว้ในมือให้มั่น

"ติดอยู่แค่ว่า ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะจดหมายที่อาจารย์ทิ้งไว้สั่งให้ชิฮะทำ หรือท่านมิโตะเป็นคนเสี้ยมให้ทำ..."

ฮิรุเซ็นก้มหน้าครุ่นคิด ตัดสินใจว่าจะหาเวลาไปลองเชิงชิฮะด้วยตัวเอง

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═