บทที่ 35 เซ็นจิมะ ชิฮะ ชั้นจะสู้ตายกับแก!

บทที่ 35 เซ็นจิมะ ชิฮะ ชั้นจะสู้ตายกับแก!

ฐานลับ ของ เซ็นจิมะ ชิฮะ และ ซึนาเดะ

มันถูกทิ้งร้างมานานกว่าครึ่งปี แต่วันนี้ในที่สุดก็ได้กลับมาใช้งานอีกครั้ง

ชิฮะใช้งาน ซาคุโมะ เยี่ยงแรงงานทาส สั่งให้เขาช่วยเปลี่ยนสถานที่รกร้างแห่งนี้ให้กลายเป็นลานฝึกซ้อมแบบหยาบๆ

ซึนาเดะนั่งเสวยสุข คอยมองดูทั้งสองคนทำงานเงียบๆ นานๆ ทีจะออกความเห็นบ้างเพื่อให้รู้สึกว่ามีส่วนร่วม

ซาคุโมะไม่พูดอะไร แต่ในใจรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ...เขากับชิฮะทำงานด้วยกัน แถมเขาทำเยอะกว่าด้วยซ้ำ แต่ความสนใจของซึนาเดะกลับจดจ่ออยู่ที่ชิฮะคนเดียว

ไม่ใช่ว่าซาคุโมะมีใจให้ซึนาเดะ แต่เขาแค่รู้สึกไม่ยุติธรรมเฉยๆ

หลังจากลงแรงไปสองชั่วโมง สถานที่ก็ดูสะอาดสะอ้าน เป้าซ้อมและหุ่นไม้ถูกติดตั้งเรียบร้อย

"เสร็จเรียบร้อย!" ชิฮะปรบมือแล้วโอบไหล่ซาคุโมะ "น้องเล็กซาคุโมะ ขอบใจที่เหนื่อยนะ อีกเดี๋ยวลูกพี่จะสอนกระบวนท่าลับสุดยอดให้!"

ตอนแรกซาคุโมะก็ต่อต้านอยู่หรอก แต่พอได้ยินคำว่า "กระบวนท่าลับ" เขาก็ยอมโอนอ่อนผ่อนตาม...ทั้งที่สัญชาตญาณร้องเตือน

ซึนาเดะลุกขึ้น เดินสำรวจลานฝึกซ้อมใหม่ หันซ้ายแลขวา ชัดเจนว่าเธอรอไม่ไหวแล้ว

"ซึนาเดะ เธอทำความคุ้นเคยกับสถานที่ไปก่อนนะ เดี๋ยวชั้นกับซาคุโมะมา"

ว่าแล้ว ชิฮะก็กอดคอซาคุโมะเดินออกไป มองจากไกลๆ เหมือนเพื่อนรักกันไม่มีผิด

แต่ซึนาเดะไม่ใช่เด็กว่าง่ายขนาดนั้น เธอรู้ว่าชิฮะกำลังคิดไม่ซื่อ แต่เดาไม่ออกว่าคืออะไร เลยแอบสะกดรอยตามไปอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ตรงนี้แหละ"

ชิฮะหยุดเดิน ปล่อยมือจากไหล่ซาคุโมะอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วตีหน้าเคร่งขรึม

"ซาคุโมะ ท่าไม้ตายนี้คือกระบวนท่าสังหารที่ชั้นพัฒนาขึ้นโดยได้รับความช่วยเหลือจากปู่โทบิรามะ ปกติชั้นไม่สอนให้ใครง่ายๆ หรอกนะ"

"แต่นายไม่เหมือนคนอื่น...ชั้นยอมรับในตัวนาย! ต่อให้สอนได้แค่ครึ่งเดียว ชั้นก็จะพยายามสอนเทคนิคสังหารขั้นสุดยอดนี้ให้นายอย่างเต็มที่"

ซาคุโมะพยักหน้า แล้วเกิดความสงสัย "ทำไมถึงแค่ครึ่งเดียวล่ะ?"

"อีกครึ่งหนึ่ง ขึ้นอยู่กับผลงานของนายหลังจากฝึกสำเร็จวิชา กระบวนท่าลับ: จิ้มทะลวงข้ามสหัสวรรษ  แล้ว"

ชิฮะถอยห่างออกมาจากซาคุโมะ "เข้าเรื่องกันเลย...การจะเรียนวิชาจิ้มทะลวงข้ามสหัสวรรษ มีเงื่อนไขเบื้องต้นอยู่"

"เงื่อนไขอะไร?" ซาคุโมะตั้งใจฟังและถามกลับทันที "ชั้นมีคุณสมบัติไหม?"

"คาถาแยกเงาพันร่าง ...นายทำเป็นไหม?"

"ไม่เป็น" ซาคุโมะส่ายหน้า "วิชาที่ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 2 คิดค้นขึ้น ไม่ใช่อะไรที่ชั้นจะมีสิทธิ์เรียนรู้ได้ในตอนนี้"

"ชั้นสอนคาถาแยกเงาให้นายได้" ชิฮะยื่นข้อเสนอ ปูทางไปสู่แผนการขั้นต่อไป "แต่มีข้อแม้ข้อเดียว: หลังจากนายเรียนรู้ทั้งคาถาแยกเงาและท่าจิ้มทะลวงฯ แล้ว นายต้องสาบานว่าจะไม่ใช้ท่าสังหารนั้นกับชั้นเด็ดขาด"

ได้ยินดังนั้น ซาคุโมะรีบส่ายหน้าปฏิเสธ "กระบวนท่าลับที่เรียนมาจากนาย...ชั้นจะกล้าเอาไปใช้ย้อนรอยนายได้ยังไง?"

"ค่อยโล่งอกหน่อย งั้นเริ่มกันเลย...ชั้นจะสอนคาถาแยกเงาให้ก่อน"

ซึนาเดะที่แอบซุ่มดูอยู่ใกล้ๆ เห็นชิฮะสอนด้วยท่าทีจริงจังขนาดนั้น ก็อดพึมพำกับตัวเองไม่ได้

"บ้าน่า... ชิฮะเคยทำตัวดีๆ ซะที่ไหน? ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่!"

ความสงสัยวาบขึ้นมาเพียงชั่วครู่ ก่อนที่ซึนาเดะจะกดมันลงไป บังคับตัวเองให้เฝ้าดูต่อไปอย่างอดทน

ชิฮะต้องเผยหางออกมาไม่ช้าก็เร็ว และคงอีกไม่นานหรอก

และก็เป็นไปตามคาด ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ซาคุโมะก็จับเคล็ดลับการประสานอินและการไหลเวียนจักระของคาถาแยกเงาได้หมด

สมกับเป็นอัจฉริยะ แม้จะเชี่ยวชาญเพลงดาบประจำตระกูล แต่พรสวรรค์ด้านนินจุทสึและการควบคุมจักระของเขาก็หาตัวจับยากในรุ่นเดียวกัน

ลองทำเพียงแค่สองครั้ง เขาก็สร้างร่างเงาออกมาได้สำเร็จ...แม้ยัไม่สมบูรณ์แบบ แต่ความเร็วในการเรียนรู้นั้นน่าทึ่งมาก

"สมกับเป็นอัจฉริยะ สมัยชั้นเรียนคาถาแยกเงา ชั้นก็ทำสำเร็จในครั้งที่สองเหมือนกัน"

ซาคุโมะเหลือบมองชิฮะ สุดท้ายก็อดกลอกตาไม่ได้

นี่นายชมความอัจฉริยะของชั้น หรือกำลังอวยตัวเองกันแน่?

พรูด

จู่ๆ เสียงกลั้นหัวเราะก็ดังเล็ดลอดออกมา ชิฮะตอบสนองทันควัน ชี้หน้าซาคุโมะแล้วตะโกนลั่น

"นายตดแตก!"

"ชิฮะ นายนั่นแหละตด!" ซึนาเดะพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ แววตาฉายแววอันตราย "นายเสร็จแน่!"

เธอตะปบใส่ชิฮะราวกับแม่เสือ แยกเขี้ยวขาววับขณะระดมทุบหลังเขาไม่ยั้ง

หลังจากเล่นกันจนพอใจ ทั้งสองก็สงบลง ถึงเพิ่งสังเกตเห็นซาคุโมะยืนหน้ามืดครึ้มอยู่ข้างๆ

เป็นกขค.นี่มัน... "อะแฮ่ม" ชิฮะกระแอมไอ "ซาคุโมะ ต่อไปชั้นจะสอน กระบวนท่าลับ: จิ้มทะลวงข้ามสหัสวรรษ ที่ชั้นคิดค้นขึ้นเอง!"

เขาตั้งท่าเตรียมพร้อม ซาคุโมะเองก็ทำหน้าจริงจังตาม แม้ซึนาเดะที่ยืนอยู่ข้างๆ จะอดฉีกยิ้มกว้างเหมือนรู้ทันไม่ได้

"ซึนาเดะ ถอยไปไกลๆ หน่อย...วิชานี้อันตรายและโหดเหี้ยมมาก เธอไม่ควรดู"

"อื้อ"

ซึนาเดะพยักหน้าอย่างว่าง่าย ถอยหลังไป แล้วยกมือขึ้นปิดหน้า...แต่ช่องว่างระหว่างนิ้วกว้างไปหน่อย ปิดหน้าได้มิดชิดแต่เว้นดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยไว้มองเหตุการณ์ชัดแจ๋ว

เมินรายละเอียดเล็กน้อยนั่น ชิฮะถาม "พร้อมนะ ซาคุโมะ?"

"พร้อม"

"ชั้นจะสาธิตให้ดูแค่รอบเดียว...ดูให้ดี"

ชิฮะสร้างร่างเงาออกมาพลางอธิบาย "ใช้ควันขาวจากร่างเงาเพื่อพรางตาและทำให้ศัตรูตาบอดชั่วขณะ ในจังหวะนั้นเราจะใช้วิชาคาถาดินระดับต่ำมาก: วิชาแทรกซึมดิน "

"แน่นอน ถ้านายใช้วิชาดินนั่นไม่ได้ จะใช้วิชา พรานล่าหัว  หรือวิธีอื่นแทนก็ได้"

ขณะพูด ร่างจริงของชิฮะก็ใช้วิชาแทรกซึมดิน มุดลงไปใต้เท้าของซาคุโมะ

ร่างเงายังคงบรรยายต่อ "สรุปง่ายๆ คือ อ้อมไปข้างหลังศัตรู แล้วโจมตีโดยไม่ให้ตั้งตัว..."

กระบวนท่าลับ: จิ้มทะลวงข้ามสหัสวรรษ!

"อ๊ากกกก!!!"

ตาของซาคุโมะถลนออกมา ขมิบก้นโดยสัญชาตญาณ กระโดดลอยตัวขึ้นสูงสามฟุต ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดสุดขีด

(｀ω)

ซึนาเดะยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาบันทึกภาพเหตุการณ์ที่ชาตินี้คงไม่มีวันลืม

ท่าทางเจ็บน่าดู...

"พรูด... คิก ก๊าก ฮ่าฮ่าฮ่า..." ซึนาเดะพยายามกลั้นขำ แต่ดวงตาของซาคุโมะแดงก่ำไปหมดแล้ว

เคร้ง!

มีดสั้นเขี้ยวสีขาว ถูกชักออกจากหลัง ฝืนทนความเจ็บปวด เขาบิดตัวกลางอากาศด้วยพลังแกนกลางลำตัว จักระสายฟ้าพุ่งพล่าน แล้วพุ่งเข้าใส่ชิฮะเต็มแรง!

"เซ็นจิมะ ชิฮะ! ชั้นจะสู้ตายกับแก!"