บทที่ 31 จักระน้อยก็เหนื่อยหน่อยนะ

บทที่ 31 จักระน้อยก็เหนื่อยหน่อยนะ

จักระ สามารถกระตุ้นเซลล์ในร่างกาย เพิ่มความเร็วปฏิกิริยาของเส้นประสาท พลังระเบิดของกล้ามเนื้อ การป้องกันทางกายภาพ และอื่นๆ ทำให้นินจาสามารถแสดงพลังการต่อสู้เหนือมนุษย์ออกมาจากร่างกายธรรมดาๆ ได้

ในบรรดาจักระห้าธาตุ จักระธาตุสายฟ้า ให้ผลในการเสริมพลังทางกายภาพสูงสุด ยอดฝีมือแห่ง หมู่บ้านคุโมะงาคุระ (หมู่บ้านเมฆ) พัฒนาคุณสมบัตินี้ของจักระธาตุสายฟ้าจนถึงขีดสุด

เช่นเดียวกัน ฮาตาเกะ ซาคุโมะ ผู้สืบทอดวิชาประจำตระกูล ก็เชี่ยวชาญในศาสตร์นี้ไม่แพ้กัน

แม้จะไม่สมบูรณ์แบบเท่าวิชาลับ โหมดจักระสายฟ้า ของหมู่บ้านคุโมะ แต่ในแง่ของความเร็ว ปฏิกิริยาตอบสนอง และพลังโจมตี ก็ถือว่าอยู่ในระดับที่น่ากลัวมาก

โดยเฉพาะเมื่อผสานกับมีดสั้น เขี้ยวสีขาว  ที่ดูเหมือนของเล่นชิ้นเล็กๆ พลังโจมตีของซาคุโมะก็ยิ่งพุ่งทะยานไปอีกขั้น!

ในชั่วพริบตา ภายใต้การกระตุ้นของจักระธาตุสายฟ้า เซลล์ทั่วร่างของซาคุโมะตื่นตัวถึงขีดสุดเท่าที่เขาจะรับไหวและควบคุมได้

พร้อมกันนั้น จักระธาตุสายฟ้าในกายก็ไหลเวียนอย่างรวดเร็วผ่านเส้นลมปราณพิเศษ พุ่งทะลักออกจากจุดชีพจรที่ฝ่ามือ เข้าไปอาบไล้ใบมีดสั้นเขี้ยวสีขาว

วิ้ง!

มีดสั้นเขี้ยวสีขาวที่ยาวกว่ากริชเพียงเล็กน้อย พลันยืดขยายออก ด้านหลังคือใบมีดเขี้ยวสีขาว ส่วนด้านหน้าคือคมดาบที่ก่อตัวจากจักระธาตุสายฟ้าล้วนๆ ส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะและส่องแสงเจิดจ้า

ตูม

เท้าขวากระทืบพื้นจนเป็นหลุมลึก รอยร้าวแตกแขนงดุจใยแมงมุม ซาคุโมะพุ่งทะยานไปข้างหน้า

พร้อมกันนั้น ซาคุโมะเหวี่ยงแขนข้างเดียวอย่างรุนแรง มีดสั้นเขี้ยวสีขาวตวัดวาดเป็นลำแสง คมดาบสายฟ้าที่เกิดจากจักระพุ่งวาบราวกับแส้สายฟ้าฟาดฟัน ทำลายดง หนามพสุธา ที่สูงท่วมหัวตรงหน้าจนราบเป็นหน้ากลอง

การโจมตีที่รวดเร็ว งดงาม และรุนแรงเหลือเชื่อ สะกดสายตาทุกคู่ให้ตกตะลึง

ดาบนี้งดงามราวกับจันทร์เสี้ยวบนฟากฟ้า

"ช่างเป็นดาบที่งดงามอะไรเช่นนี้!"

ดวงตาของโทบิรามะเป็นประกาย เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานชม ตบที่วางแขนเก้าอี้ฉาดใหญ่จนแทบหัก

เช่นเดียวกับฮิรุเซ็นที่เผลอโน้มตัวไปข้างหน้า ตาเบิกกว้าง จ้องมองการแสดงของซาคุโมะอย่างตั้งใจ อยากจะเข้าไปดูใกล้ๆ กว่านี้ซะด้วยซ้ำ

"เป็นการโจมตีที่รุนแรงมากจริงๆ" อุจิวะ คางามิ เบิก เนตรวงแหวน อีกครั้ง แต่เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว เขาก็ปิดมันลง ส่ายหน้าด้วยความเสียดายเล็กน้อย "เพียงแต่ว่า... ซาคุโมะมีจักระน้อยไปหน่อย น่าเสียดาย..."

"ปริมาณจักระของฮาตาเกะ ซาคุโมะ อยู่ในระดับปานกลาง แต่นั่นก็ไม่ได้กลบจุดเด่นของเขา" ชิมูระ ดันโซ แทรกขึ้น "การฆ่าต้องการเพียงดาบเดียว ตราบใดที่ควบคุมการใช้จักระได้อย่างแม่นยำ ก็ไม่นับว่าเป็นข้อเสีย"

"แต่ซาคุโมะกำลังเจอกับเจ้าเด็กปีศาจ เซ็นจิมะ ชิฮะ" คางามิส่ายหน้า "ดาบเดียวของซาคุโมะกินจักระไปตั้ง 1 ใน 3 เพียงเพื่อเคลียร์ทางเข้าประชิดตัวชิฮะ"

"ถึงแม้ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ซาคุโมะจะทำสำเร็จ และถ้าเขาหาตัวจริงเจอแล้วฟันดาบที่สองได้ ชิฮะแพ้แน่"

"แต่เจ้าหนูชิฮะนั่นเจ้าเล่ห์เกินไป!" คางามิชี้ที่ตาตัวเอง "ขนาดชั้นยังแยกไม่ออกเลยว่าไหนร่างจริง ไหนร่างเงา และในสนามไม่ได้มีร่างเงาแค่สี่ตัวแน่ๆ"

สิ้นเสียงคางามิ ซาคุโมะก็ฝ่าดงหนามเข้าไปถึงตัวชิฮะแล้ว

เช่นเดียวกับคางามิ ซาคุโมะเองก็แยกไม่ออกว่าในสนามไหนคือร่างจริง ไหนคือร่างเงา

เขาทำได้แค่เดา!

แต่ชิฮะไม่ตื่นตระหนก เขาสามารถใช้จักระมหาศาลบดขยี้ซาคุโมะให้หมดแรงได้สบายๆ

แต่เงื่อนไขคือต้องไม่ให้ซาคุโมะจับตัวจริงได้

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ

พอเข้าประชิดตัว ซาคุโมะโชว์เพลงดาบขั้นเทพ ทำลายร่างเงาของชิฮะไปหนึ่งตัวด้วยการฟันเพียงสามครั้ง

แต่เขายังขมวดคิ้ว แล้วจู่ๆ ก็ม้วนตัวหลบลูกไฟที่พุ่งตรงมาจากด้านหลัง

ทันใดนั้นเอง!

จักระธาตุสายฟ้าที่พลุ่งพล่านกระตุ้นร่างซาคุโมะอีกครั้ง เขาเร่งความเร็วสูงสุด เลือกทิศทางหนึ่งแล้วพุ่งเข้าใส่

ไม่ถึงวินาที ซาคุโมะง้างดาบเตรียมฟันร่างเงาของชิฮะ แต่... "ชั้นคือร่างจริงนะ!"

จู่ๆ ร่างเงาก็พูดขึ้น ดาบของซาคุโมะชะงักกึก รังสีฆ่าฟันลดฮวบ

แต่ทว่า... คาถาไฟ: ลูกไฟนกฟีนิกซ์!

ร่างเงาถอยกรูด พ่นลูกไฟออกมาไม่กี่ลูก ก่อนจะโดนซาคุโมะที่ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธฟันจนกลายเป็นควัน

ร่างเงาก็นิสัยเสียเหมือนร่างต้นไม่มีผิด!

ข่มความโกรธไว้ ซาคุโมะหันขวับแล้วพุ่งไปอีกทาง

แต่ในช่วงเวลาที่เสียไปเล็กน้อย ชิฮะที่เหลืออีกสามคนก็เตรียมคาถาเสร็จแล้ว และเป็นคาถาเดิม

คาถาดิน: หนามพสุธา!

มีแค่วิชาไม่กี่อย่างวนไปวนมา แต่มันได้ผลชะมัด ทั้งจำกัดพื้นที่และลดความเร็วของซาคุโมะไปในตัว

วิชาดาบสายฟ้าฮาตาเกะ: เขี้ยวอัสนี!

ด้วยความจำใจ ซาคุโมะเร่งความเร็วพุ่งฝ่าไปอีกครั้ง ฟันดาบออกไปอีกรอบ

แสงดาบเจิดจ้าสร้างความตื่นตาตื่นใจให้ผู้ชมอีกครั้ง แต่มีเพียงซาคุโมะที่รู้ถึงความขมขื่นในใจ

จักระเขากำลังจะหมด... พอฝ่าเข้าไปถึงตัวชิฮะได้อีกครั้ง ซาคุโมะไม่สนแล้วว่าตัวจริงหรือตัวปลอม ฟันดะไปก่อน

ปัง

ควันพวยพุ่ง ร่างเงาของชิฮะระเบิดหายไปอีกตัว แต่จังหวะที่ซาคุโมะจะขยับต่อ จู่ๆ เขาก็ยกเท้าขวาขึ้นพร้อมก้มตัว แทงมีดเขี้ยวสีขาวลงพื้น

ปัง

เสียงแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง ร่างเงาที่ซ่อนอยู่ใต้ดินรอจังหวะลอบกัดสลายเป็นควัน ซาคุโมะล็อกเป้าหมายใหม่อีกครั้ง

"ไม่นะ ชั้นคือร่างจริง!"

ซาคุโมะเมินเสียงพล่ามของร่างเงา ฟันฉับสามทีส่งมันกลับบ้านเก่า ตอนนี้เหลือชิฮะที่มองเห็นได้แค่คนเดียวในสนาม!

แต่จะเป็นร่างจริงหรือร่างเงาล่ะ?

สมองซาคุโมะปั่นป่วน เขาทำได้แค่เปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าใส่ตามสัญชาตญาณ ไม่เปิดโอกาสให้ชิฮะใช้วิชานินจา

"ชั้นเป็นร่างเงา ไม่ใช่ร่างจริง!"

จังหวะที่ซาคุโมะง้างดาบ ชิฮะก็พูดขึ้นอีก แต่ซาคุโมะมีภูมิต้านทานแล้ว เขาฟันดาบต่อไปอย่างไม่ลังเล

ทว่า ข้อเท้าของซาคุโมะกลับถูกมือปริศนาที่โผล่มาจากดินคว้าหมับ อักขระสีดำของวิชาผนึกลามขึ้นมาที่น่องอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ขึ้นมาถึงต้นขา

ซาคุโมะไม่คิดหน้าคิดหลัง ก้มตัวแทงดาบลงพื้น แต่จังหวะที่ลงมือ... "อย่านะ นั่นร่างจริง!"

สับสน งงไปหมดแล้ว!

และมันน่ารำคาญที่สุด!

ตกลงตัวไหนจริง ตัวไหนปลอม? ต้องยั้งมือหรือไม่ยั้ง?

ถ้าเป็นการสู้ตาย... ซาคุโมะชะงัก หน้าแดงก่ำ ความเร็วในการฟันดาบอดช้าลงไม่ได้

แปะ

มือข้างหนึ่งทาบลงบนไหล่ขวาของซาคุโมะ อักขระสีดำลามไปทั่วอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมแขนขวาทั้งข้างในพริบตา

วิชาผนึก: ผนึกถ่วงสี่ทิศ!

"ยอมแพ้ไหม?" ร่างเงาของชิฮะเลิกคิ้วถาม

"เซ็นจิมะ ชิฮะ ตกลงตัวไหนคือร่างจริงของนายกันแน่?!" ซาคุโมะคำราม หน้าแดงด้วยความโกรธ

"ไม่มีสักตัว..."

สิ้นเสียง ควันสองกลุ่มจางหายไป ร่างจริงของชิฮะปรากฏตัวขึ้นกลางสนามรบ ตรงจุดที่ซาคุโมะยืนอยู่ก่อนจะฟันดาบแรกนั่นเอง

หาวหวอดๆ ชิฮะทำหน้าตากวนโอ๊ยน่าโดนตื้บ "แผนจุดบอดไง ง่ายจะตาย ไม่ใช่เหรอ?"

"ชั้น... ยอมแพ้!" ซาคุโมะก้มหน้า สิ้นหวังสุดขีด

แต่ในใจเขาอยากจะท้าชิฮะดวลเดี่ยวนอกรอบใจจะขาด!

แบบเดิมพันด้วยชีวิตเลยนะ!

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═