บทที่ 28 ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นอยากรับศิษย์

บทที่ 28 ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นอยากรับศิษย์

แม้ เซ็นจิมะ ชิฮะ จะมีร่างกายและพรสวรรค์เหมือนกับ ซึนาเดะ แต่จุดโฟกัสของทั้งคู่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

อาจจะเป็นเพราะนิสัยส่วนตัว ซึนาเดะชอบการต่อสู้ระยะประชิด หลงใหลในสไตล์การต่อสู้แบบ "หมัดแลกหมัด เนื้อแลกเนื้อ" ที่รุนแรงดุดัน

ดังนั้น ซึนาเดะจึงใช้พรสวรรค์และความได้เปรียบทางร่างกายไปกับ กระบวนท่า  เป็นหลัก โดยมี คาถานินจา  เป็นส่วนเสริม

ในทางกลับกัน ชิฮะมุ่งเน้นไปที่การเปลี่ยนพรสวรรค์และความได้เปรียบทางร่างกายที่ได้จากซึนาเดะ ให้กลายเป็น คาถานินจา หลากหลายรูปแบบ โดยมีกระบวนท่าเป็นส่วนเสริม

ทางเลือกที่แตกต่างกันย่อมนำไปสู่สไตล์การต่อสู้ที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับส่งเสริมซึ่งกันและกันได้อย่างยอดเยี่ยม

ทว่าเมื่อทั้งสองต้องมาสู้กันเองบนเวที จุดแข็งของพวกเขาก็ไม่สามารถผสานกันได้ ยิ่งไปกว่านั้น ชิฮะที่เอาจุดอ่อนของตัวเองไปปะทะกับจุดแข็งของคู่ต่อสู้ ก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างรวดเร็ว

ซึนาเดะยิ่งสู้ยิ่งมันส์ จักระในตัวพลุ่งพล่าน ส่งผลให้พลังหมัดและลูกเตะหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ชิฮะรับการโจมตีของซึนาเดะ เขาถึงกับหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด

รุนแรงเกินไปแล้ว!

"ซึนาเดะ พอได้แล้ว..."

ชิฮะปวดหัวตึบ อยากจะถอยฉากเพื่อตั้งหลัก แต่ซึนาเดะกัดไม่ปล่อย ไม่เปิดช่องว่างให้เขาหนีแม้แต่น้อย การโจมตีต่อเนื่องอย่างบ้าคลั่งทำให้ชิฮะไม่มีจังหวะประสานอินเพื่อใช้คาถานินจาเลยด้วยซ้ำ

ซึนาเดะไม่พูดไม่จา แต่เร่งความเร็วและความรุนแรงของหมัดและเท้าขึ้นไปอีก แววตาลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้ ตั้งใจจะปิดเกมด้วยวิธีนี้

เห็นซึนาเดะไม่ฟัง ชิฮะก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องงัด วิชาผนึก ออกมาใช้

ขณะที่ปัดป้องหมัดและเท้าที่รวดเร็วของซึนาเดะ ชิฮะก็แยกประสาทสัมผัสทำสองอย่างพร้อมกัน รวบรวมจักระในร่างกายไปที่ฝ่ามือ สร้างสูตรผนึกที่ซับซ้อนและแปลกประหลาดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตาต่อมา วิชาผนึกก็ก่อตัวขึ้น ชิฮะเปลี่ยนจากรับเป็นรุก คลายกำปั้นเป็นฝ่ามือ แล้วตบสวนหมัดตรงของซึนาเดะทันที

วิชาผนึก: ผนึกถ่วงสี่ทิศ!

ทันทีที่ฝ่ามือปะทะกำปั้น อักขระสีดำสนิทของวิชาผนึกก็ลามจากกำปั้นของซึนาเดะ ขึ้นไปที่ข้อมืออย่างรวดเร็ว และหยุดลงเมื่อครอบคลุมแขนขวาทั้งข้างของเธอ

"วิชาผนึก?!"

ซึนาเดะอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เธอโพล่งออกมาเมื่อรู้สึกว่าแขนขวาหนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยเหล็กพันชั่ง ยกไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะโจมตีชิฮะต่อเลย

แต่ประกายความไม่ยอมแพ้วาบผ่านดวงตา ซึนาเดะงัดแขนซ้ายขึ้นมาทันควัน เหวี่ยงหมัดใส่หน้าชิฮะเต็มแรง

ชิฮะยิ้มแห้งๆ ยกมือขึ้นรับหมัดซ้ายของซึนาเดะ แล้วทำแบบเดิมซ้ำอีกรอบ

วินาทีถัดมา เมื่ออักขระสีดำลามไปทั่วแขนซ้าย แขนทั้งสองข้างของซึนาเดะก็ทิ้งตัวลงข้างลำตัวอย่างหมดสภาพ ไร้ซึ่งพลังอำนาจเหมือนเมื่อครู่

"ยอมแพ้ซะ"

"ไม่ยอม!"

ใบหน้าตึงเครียดของซึนาเดะเต็มไปด้วยความดื้อรั้น จู่ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้นแล้วเตะสวนเข้าที่ท้องน้อยของชิฮะ

แน่นอนว่าชิฮะเตรียมตัวมาดี เขาใช้แขนช้อนรับขาเรียวสวยของซึนาเดะไว้ แล้วพูดเกลี้ยกล่อมต่อด้วยสีหน้าอ่อนใจ "ยอมเถอะน่า เธอไม่..."

"ฝันไปเถอะ!"

ซึนาเดะกัดฟันกรอด เกร็งกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว ยกขาซ้ายขึ้น บิดตัวกลางอากาศ แล้วใช้เท้าซ้ายถีบยอดอกชิฮะเต็มแรง

ชิฮะโดนเข้าไปเต็มๆ รู้สึกจุกแน่นหน้าอก แรงถีบมหาศาลทำให้เลือดลมตีกลับ ต้องใช้เวลาสองสามวินาทีกว่าจะตั้งสติได้

แต่ซึนาเดะเองก็เจ็บตัวไม่น้อย แขนทั้งสองข้างที่ถูกผนึกทำให้เธอทรงตัวไม่ได้ ร่วงหล่นจากกลางอากาศกระแทกพื้นดังตุ้บ

ชิฮะเห็นแล้วก็ใจหายแวบ ไม่สนขาที่ยังดีดดิ้นไปมาของซึนาเดะ เขารีบเข้าไปประคองศีรษะเธอให้ลุกขึ้น

"ทำไมต้องดื้อขนาดนี้ด้วย? ถ้ายอมแพ้ดีๆ ก็ไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้แล้ว"

"ไม่เกี่ยวกับนาย!"

ซึนาเดะเหมือนแม่สิงโตน้อยที่บาดเจ็บ จ้องชิฮะเขม็ง แล้วพูดคำยอมแพ้ด้วยน้ำเสียงดุเดือดที่สุด "ครั้งนี้ยอมให้ก่อน ครั้งหน้าชั้นเอาคืนแน่"

"ถ้าชั้นไม่ออมมือให้ เธอก็เอาชนะชั้นไม่ได้หรอก"

"ห้ามออมมือนะ!" ซึนาเดะพิงอกชิฮะ ส่ายหัวดิก "ถ้านายกล้าออมมือ ชั้นจะไม่คุยกับนายอีกเลย!"

...

ชิฮะอ่อนใจกับความดื้อรั้นอยากเอาชนะของซึนาเดะ แต่ก็ไม่ได้คิดจะดัดนิสัยนี้

ก็นี่แหละเสน่ห์ของซึนาเดะไม่ใช่เหรอ?

เขายกมือขึ้นคลายวิชาผนึกที่แขนซึนาเดะ ให้เธอขยับได้อิสระ เธอทำปากยื่นอย่างขัดใจขณะคลานออกจากอ้อมกอดชิฮะ

แต่พอยืนขึ้นได้ ยิ่งคิดซึนาเดะก็ยิ่งโมโห เธอหันกลับมา ง้างมือชกอกชิฮะดังปึก

ไม่หนักไม่เบา แรงกำลังดี

"เชอะ ค่อยหายหงุดหงิดหน่อย"

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ซึนาเดะสะบัดหางม้าเดินหนีไป ปล่อยให้ชิฮะยืนลูบอกป้อยๆ พร้อมรอยยิ้มแหยๆ

ตอนนั้นเอง ทาเคซาวะ มาซาฮิโระ ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในสนาม ประกาศเสียงดังลั่นว่าเซ็นจิมะ ชิฮะคือผู้ชนะในการสอบภาคปฏิบัตินี้

"เด็กรุ่นใหม่นี่ร้ายกาจจริงๆ!"

มองตามหลังชิฮะไป ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น อดอุทานไม่ได้ "ชิฮะปีนี้อายุแค่เจ็ดขวบเองใช่ไหมครับ?"

"หกขวบครึ่ง ถ้าจะเอาให้เป๊ะ" เซ็นจู โทบิรามะ แทรกขึ้นมา นานๆ ทีจะเห็นเขาพูดแก้ "เขาอายุเท่าซึนาเดะ"

"เหลือเชื่อ..." ฮิรุเซ็นยิ้มเฝื่อน "ตอนเราอายุเท่านี้ ผมว่าเรายังไม่มีฝีมือขนาดนี้เลยมั้ง"

"ก็ไม่แน่เสมอไป ตอนนั้นคางามิน่าจะเก่งกว่าซึนาเดะกับชิฮะอีกนะ" ชิมูระ ดันโซ เหล่ตามอง อุจิวะ คางามิ ที่อยู่ข้างๆ "จริงไหม คางามิ?"

"ตอนชั้นอายุเท่าเซ็นจิมะ ชิฮะ ชั้นยังใช้วิชาผนึกไม่เป็นเลย จนถึงตอนนี้ก็ยังใช้ไม่ได้"

คางามิทำเป็นไม่สนใจคำเหน็บแนมของดันโซ แล้วพูดต่อ "ในบรรดารุ่นใหม่ของหมู่บ้าน เซ็นจิมะ ชิฮะ น่าจะเป็นเสาหลักได้"

"ไม่แน่เสมอไป"

โทบิรามะส่ายหน้า "ซาคุโมะที่โตกว่าชิฮะปีนึง ก็เก่งไม่แพ้กัน ยากจะบอกว่าใครจะเหนือกว่าใครจนกว่าจะถึงที่สุด"

"อาจารย์ครับ เด็กคนนั้น ฮาตาเกะ ซาคุโมะ เก่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" ฮิรุเซ็นยังลังเล "ฝีมือของชิฮะสมดุลรอบด้านเกินไป หาคนรุ่นเดียวกันมาต่อกรยากนะครับ"

"สมดุลรอบด้านน่ะดี แต่มันก็มีข้อเสีย" โทบิรามะส่ายหน้า "การพัฒนาแบบรอบด้านต้องการพรสวรรค์ตามธรรมชาติสูงที่สุด พลาดนิดเดียวก็กลายเป็นเป็ด ทำอะไรไม่เก่งสักอย่าง อนาคตไม่แน่นอน"

"ในขณะที่เจ้าหนูซาคุโมะมุ่งเน้นไปทางเดียว แม้จะดูจำกัด แต่ในการต่อสู้ตัวต่อตัวแบบเอาชีวิตรอด เขาถือไพ่เหนือกว่าชัดเจน"

"ต่อให้การพัฒนาขั้นสุดของเขาจะไม่พลิกแพลงได้หลากหลายเท่านินจาสายรอบด้าน แต่ตราบใดที่ซาคุโมะยังไม่เจอทางตันจริงๆ เขาจะหาคู่ต่อกรในระดับเดียวกันได้ยากมาก"

"อาจารย์ครับ อาจารย์ประเมินซาคุโมะสูงเกินไปรึเปล่าครับ?" ฮิรุเซ็นอึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินโทบิรามะชมใครขนาดนี้

"ชั้นไม่คิดงั้นนะ" โทบิรามะส่ายหน้า "ฮิรุเซ็น เดี๋ยวรอดูฝีมือซาคุโมะ แล้วนายจะเข้าใจว่าที่ชั้นพูดเป็นเรื่องจริง"

"แต่ผมก็ยังคิดว่าชิฮะจะชนะอยู่ดี" ฮิรุเซ็นเชียร์ชิฮะสุดใจและเอ็นดูเขาจากใจจริง "และต่อให้เขาแพ้ ผมก็ยังอยากรับชิฮะเป็นศิษย์อยู่ดี"

"โฮ่? คิดจะรับศิษย์แล้วรึ?"

โทบิรามะมองฮิรุเซ็นแล้วพูดตรงๆ "ชั้นวางแผนอื่นให้ชิฮะไว้แล้ว เจ้าลิงน้อย อย่าแม้แต่จะคิดเชียว"

"หือ?" ฮิรุเซ็นงงเป็นไก่ตาแตก รีบถาม "ทำไมล่ะครับอาจารย์?"

"เพราะเจ้าหนูชิฮะมีพรสวรรค์ตามธรรมชาติสำหรับการพัฒนาแบบรอบด้าน และอนาคตของเขาก็สดใสยิ่งกว่าซาคุโมะซะอีก"

"นี่มัน..." ฮิรุเซ็นยิ่งงงหนัก "อาจารย์ครับ เมื่อกี้อาจารย์ไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา อาจารย์เพิ่งชมฮาตาเกะ ซาคุโมะไปหยกๆ"

"ชั้นก็แค่ชมเขาและพูดความจริง แต่ชั้นไม่เคยพูดสักคำว่าชิฮะอ่อนกว่าซาคุโมะ"

พูดจบ โทบิรามะก็เมินฮิรุเซ็นที่หน้าเหวอ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชิฮะ ซึ่งกำลังนั่งหยอกล้อกับซึนาเดะหลานสาวของเขาอย่างเร่าร้อน แววตาของโทบิรามะฉายแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═