บทที่ 26 ความรักและความขัดแย้ง

บทที่ 26 ความรักและความขัดแย้ง

เซ็นจิมะ ชิฮะ ไม่อยากวิจารณ์ลูกศิษย์ทั้งสามของ เซ็นจู โทบิรามะ มากนัก

อุจิวะ คางามิ ไม่ต้องพูดถึง เขาเป็นพวกอุดมคติที่ตายอย่างโง่เขลาด้วยน้ำมือของ ชิมูระ ดันโซ ซึ่งเป็นการหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งหายนะให้ตระกูล อุจิวะ ในอนาคต

ส่วน ชิมูระ ดันโซ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตาแก่จอมวางแผนที่ใครๆ ก็รังเกียจ

และสำหรับ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ชีวิตของเขามีทั้งคำสรรเสริญและเสียงวิจารณ์ ตอนหนุ่มเกรียงไกรแค่ไหน ตอนแก่ก็น่าสมเพชแค่นั้น

หันไปมอง ซึนาเดะ ที่นั่งข้างๆ ชิฮะยังคงรู้สึกว่าการให้ซึนาเดะเป็น โฮคาเงะรุ่นที่ 4 ของ โคโนฮะ น่าจะเหมาะสมกว่า

ส่วน นามิคาเสะ มินาโตะ อะไรนั่น ช่างมันเถอะ ต่อให้ได้ขึ้นเป็นโฮคาเงะ ก็เป็นแค่หุ่นเชิดของฮิรุเซ็นอยู่ดี สู้ไม่เป็นโฮคาเงะเลยจะดีกว่า

ส่วนตัวเขาเอง แค่ได้เป็นผู้ชายของโฮคาเงะก็พอแล้ว อย่างอื่นเขาไม่เรื่องมากหรอก

"นั่นใช่เซ็นจิมะ ชิฮะหรือเปล่า?"

ในขณะที่ชิฮะกำลังสังเกตลูกศิษย์ทั้งสามของโทบิรามะ ฮิรุเซ็น ดันโซ และคางามิ ก็กำลังสังเกตชิฮะเช่นกัน

ทั้งสามคนเคยได้ยินชื่อเสียงของชิฮะมาบ้าง แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวจริง

"น่าจะใช่นะ หล่อเหลาและดูน่าเอ็นดูเชียว" ดันโซพูดเสริม

ในเวลานี้ ดันโซยังไม่มีแผลเป็นรูปกากบาทที่คาง หน้าตาดูสดใส และนิสัยก็คงยังไม่เลวร้ายเหมือนตอนแก่

"ดูน่าเอ็นดูจริงๆ และพรสวรรค์ก็น่าจะสูงมากด้วย" คางามิยิ้มบางๆ "นักเรียนนินจาปีนี้น่าทึ่งจริงๆ รุ่นกลางมี ฮาตาเกะ ซาคุโมะ รุ่นเล็กมีซึนาเดะกับชิฮะ การสอบต่อสู้วันนี้ต้องสนุกแน่ๆ"

"ว่าแต่ ฮิรุเซ็น นายเชียร์ใคร?"

"พูดยากแฮะ" ฮิรุเซ็นครุ่นคิด "บอกได้แค่ว่าแต่ละคนมีดีคนละแบบ ถ้าไม่สู้กันจริงๆ ก็เดาผลยาก"

คางามิยิ้มและพยักหน้าให้กับคำตอบแบ่งรับแบ่งสู้ของฮิรุเซ็น ไม่เซ้าซี้ต่อ

ทั้งสามคนคุยเล่นหัวเราะร่า นั่งลงด้านหลังโทบิรามะที่ทำหน้าเคร่งขรึม

ในเวลานี้ เหล่าอาจารย์โรงเรียนนินจาก็มากันครบแล้ว ยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ รอคำสั่งจากโทบิรามะ

"เริ่มได้"

โทบิรามะเอ่ยปาก อาจารย์นินจาก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ไม่นานกลุ่มนักเรียนนินจาก็ถูกเรียกรวมตัว

แน่นอนว่ายังไม่ใช่คู่เอก แต่เป็นการต่อสู้แบบ 'ไก่จิกกัน' ที่น่าเบื่อและยาวนาน

มีเพียงไม่กี่คนที่ฝ่าฟันจนถึงรอบสุดท้ายเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วมการต่อสู้เปลี่ยนชะตาชีวิต ภายใต้สายตาของเหล่านินจาระดับสูงของโคโนฮะ

โทบิรามะไม่ได้มานั่งให้เต็มเก้าอี้หรือมาดูโชว์ แต่เขามาคัดเลือกเมล็ดพันธุ์ชั้นดีที่ควรค่าแก่การบ่มเพาะ

แม้โทบิรามะจะไม่รับลูกศิษย์เพิ่มแล้ว แต่ฮิรุเซ็น ดันโซ และคางามิ ยังรับได้

ถ้าเข้าตาคนใดคนหนึ่งในสามคนนี้ ไม่ต้องพูดถึงอนาคต แค่ชีวิตปัจจุบันก็นับว่าก้าวกระโดดครั้งใหญ่แล้ว

"มองเด็กพวกนี้แล้ว จู่ๆ ก็นึกถึงตอนเราเรียนโรงเรียนนินจาแฮะ" ฮิรุเซ็นเปิดประเด็นแก้เบื่อ "จำได้ว่าตอนนั้นคางามิเป็นที่หนึ่งแบบไร้ข้อกังขาเลยนะ!"

"ฮิรุเซ็น นายลืมตัวเองกับดันโซไปแล้วเหรอ?" คางามิยิ้มเฝื่อนๆ ส่ายหน้า "ชั้นก็เคยแพ้นายเหมือนกันนะ"

"เชอะ ก็แค่ครั้งเดียว แถมตอนนั้นนายออมมือด้วย" ดันโซหน้าบึ้ง ความอิจฉาที่ควบคุมไม่อยู่พวยพุ่งในใจ "สายเลือดอุจิวะนี่น่าอิจฉาจริงๆ!"

"อะแฮ่ม" ฮิรุเซ็นกระแอมเบาๆ เตือนสติดันโซ "นั่นก็เพราะความพยายามของคางามิด้วย ไม่เกี่ยวกับสายเลือดอย่างเดียวหรอก"

ดันโซรู้ตัว แอบชำเลืองมองโทบิรามะ พอเห็นว่าอาจารย์ไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็ขอโทษคางามิเสียงอ่อย "คางามิ โทษที ชั้นปากไวไปหน่อย"

"ไม่เป็นไรน่า ดันโซ ชั้นไม่คิดมากหรอก"

คางามิโบกมือ เขาใจกว้าง แต่ดันโซกลับรู้สึกเหมือนมีหนามตำใจ ทำให้อึดอัด

มองฮิรุเซ็นที มองคางามิที แล้วมองตัวเอง ดันโซเงียบกริบ ได้แต่กำหมัดแน่นที่ซ่อนอยู่ข้างตัว... "ชนะรวดสิบสามตา!"

ชิฮะเดินเข้าไปหาซึนาเดะแล้วโม้ผลงาน "เห็นทำหน้าดุๆ กัน พอลงสนามจริงก็ล้มในหมัดเดียว"

"จ้าๆ เก่งจังเลยพ่อคุณ" ซึนาเดะชี้ไปทางหนึ่ง "เห็นเด็กผมขาวคนนั้นไหม นั่นฮาตาเกะ ซาคุโมะ เขาชนะรวด 20 ตาแล้ว และการันตีที่หนึ่งของรุ่นเขาไปเรียบร้อย"

"เก่งขนาดนั้นเชียว?" ชิฮะมองไปทางซาคุโมะ "ชักอยากสู้ด้วยแล้วสิ"

"ชั้นก็เหมือนกัน!"

ซึนาเดะเองก็ไฟลุกโชน แต่แล้วสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไป "แต่เดี๋ยวชั้นต้องเจอนายก่อนนี่สิ ลำบากใจชะมัด"

ชิฮะพยักหน้า ไม่พูดว่าจะออมมือ แต่ชนหมัดกับซึนาเดะ "งั้นเธอต้องพยายามหน่อยนะ ซึนาเดะ ชั้นไม่ออมมือให้หรอก"

"หึ ชั้นก็สู้สุดตัวอยู่แล้ว นายอย่าแพ้ซะก่อนล่ะ" ซึนาเดะประกาศกร้าว ไม่ยอมลงให้

"ฮะ งั้นคนแพ้ต้องเป็นเธอแน่ๆ"

"ไม่ นายต่างหาก!"

แค่ไม่กี่ประโยค บรรยากาศระหว่างชิฮะกับซึนาเดะก็เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน ไม่เหลือความมุ้งมิ้งเมื่อครู่

"เดี๋ยวก็รู้!" x2

หลังจากสาดคำท้าใส่กัน ทั้งสองก็เดินแยกไปคนละทาง แต่พอกลับหลังหัน รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่

นานๆ ทีได้เป็นคู่แข่งกันก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ...

"คู่สุดท้ายของรุ่นเล็ก: เซ็นจิมะ ชิฮะ ปะทะ ซึนาเดะ!"

เสียงของ ทาเคซาวะ มาซาฮิโระ ดังฟังชัดและเปี่ยมไปด้วยอารมณ์

ต้องดังเข้าไว้ ก็ชิฮะกับซึนาเดะเป็นนักเรียนในความดูแลของเขา แม้จะสอนได้แค่วันครึ่ง แต่ใครจะเถียงได้ว่าเขาไม่ใช่ครู?

ประกาศเสร็จ มาซาฮิโระก็กลับไปโม้ในวงอาจารย์นินจาต่อ

"ซึนาเดะ ขอคำชี้แนะด้วย"

"ชิฮะ ขอคำชี้แนะด้วย"

ก้าวเข้าสู่สนามประลอง ทั้งสองประสานอิน ทักทาย  พร้อมกล่าวทักทาย และถอยห่างจากกันในจังหวะพร้อมเพรียง

ไม่มีใครเปิดฉากโจมตีก่อน ต่างฝ่ายต่างเดินวนดูเชิง หาช่องโหว่ของอีกฝ่าย

ชิฮะและซึนาเดะรู้จักกันดีเกินไป ตลอดหกเดือนที่ผ่านมาพวกเขาสู้กันมานับครั้งไม่ถ้วน ผลแพ้ชนะผลัดกันครึ่งต่อครึ่ง

แต่ครั้งนี้ ต้องมีผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียว!

"อาจารย์ครับ ซึนาเดะกับชิฮะดูระมัดระวังตัวกันมากเลยนะครับ" ฮิรุเซ็นยิ้มให้โทบิรามะจากด้านล่างเวที

ริมฝีปากของโทบิรามะผู้เคร่งขรึมยกยิ้มเล็กน้อย แม้จะจางๆ แต่ก็ดูออกว่าเขากำลังอารมณ์ดี

"ไม่เลว"

คำสั้นๆ ง่ายๆ ตามสไตล์โทบิรามะ

ฮิรุเซ็นชินแล้ว และรับลูกต่ออย่างเป็นธรรมชาติ "อาจารย์ครับ ถ้าสองคนนี้แค่ 'ไม่เลว' คนอื่นคง 'ดูไม่ได้' แล้วล่ะครับ..."

รอยยิ้มของโทบิรามะกว้างขึ้นอีกนิด "พวกนั้นด้อยกว่าซึนาเดะกับชิฮะหน่อยนึง แต่ก็ไม่ถึงกับดูไม่ได้หรอก"

ได้ยินแบบนี้ ฮิรุเซ็นยิ่งได้ใจ เยินยอซึนาเดะและชิฮะยกใหญ่

แม้โทบิรามะจะชอบใจที่ฮิรุเซ็นชมหลานๆ ของเขา แต่สุดท้ายเขาก็ชี้ไปที่เวที "จะเริ่มแล้ว"

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═