บทที่ 9 โดดเรียนไปกับซึนาเดะ

บทที่ 9 โดดเรียนไปกับซึนาเดะ

เหตุการณ์วุ่นวายเล็กๆ ก่อนเข้าเรียนไม่ได้สร้างแรงกระเพื่อมอะไรมาก มีแค่เด็กหนุ่มวัยรุ่นบางคนที่แววตาหม่นหมองลงไปบ้าง

นอกจากนี้ ยังมีสายตาร้ายกาจบางคู่จับจ้องมาที่ เซ็นจิมะ ชิฮะ แต่มันก็แทบไม่มีพลังทำลายล้างอะไรเลย

ชิฮะไม่กลัวหรอก เข้ามาเลยทุกคน ชักดาบออกมา!

แต่ก่อนที่ชิฮะกับกลุ่มเด็กชายผู้มีความแค้นฝังหุ่นจะได้เปิดศึกดวลเดี่ยวกันจริงๆ จังๆ ครูฝึกนินจา ทาเคซาวะ มาซาฮิโระ ก็เดินหนีบแผนการสอนก้าวฉับๆ ขึ้นมาบนโพเดียม

“เริ่มเรียนได้”

“สวัสดีครับอาจารย์มาซาฮิโระ!”

“สวัสดีนักเรียนทุกคน!” มาซาฮิโระกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างเป็นกันเอง “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป วิชาทฤษฎี วิชาคาถานินจา วิชากระบวนท่า และวิชาการต่อสู้จริง ครูจะเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด”

“และวันนี้ ครูจะสอนวิธีสกัด จักระ อย่างละเอียดให้พวกเธอฟัง ตั้งใจฟังให้ดีล่ะ”

มาซาฮิโระไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าเรื่องทันที นักเรียนนินจาที่เคยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเมื่อครู่เงียบกริบ นั่งตัวตรงตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

ชิฮะก็เช่นกัน เขาหยุดคุยกับ ซึนาเดะ เพื่อนร่วมโต๊ะ และทุ่มสมาธิทั้งหมดไปที่มาซาฮิโระ

เขาจำเป็นต้องตั้งใจฟัง

ด้วยความที่เกิดเป็นสามัญชนและเป็นเด็กกำพร้า ชิฮะไม่เคยได้เรียนรู้วิชานินจาอย่างเป็นระบบมาก่อน เขาทำได้แค่เรียนรู้ทักษะต่างๆ ผ่าน โรงเรียนนินจา เท่านั้น

อีกอย่าง การเดตกับซึนาเดะไม่ใช่เรื่องปลอดภัยเลยสักนิด

ถ้าวันไหนเธอเกิดดวงดีตอนเล่นพนันขึ้นมา คนที่จะซวยจนตัวตายก็คงเป็นชิฮะเนี่ยแหละ

ชิฮะทำได้แค่เปลี่ยน 【พรสวรรค์ด้านนินจาของซึนาเดะ】 และ 【กายภาพของซึนาเดะ】 ที่ได้จากกล่องสมบัติให้กลายเป็นความแข็งแกร่ง ไม่อย่างนั้นอนาคตคงแขวนอยู่บนเส้นด้ายจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ทักษะต่างๆ ที่สอนในโรงเรียนนินจาก็ยังตื้นเขินเกินไป ถ้าอยากพัฒนาฝีมือให้ก้าวกระโดดแซงไทม์ไลน์ ชิฮะคงต้องรบกวนซึนาเดะมากกว่านี้อีกเยอะ

“ซึนาเดะ เลิกเรียนแล้วไปฝึกด้วยกันไหม?”

จังหวะที่มาซาฮิโระจิบน้ำพัก ชิฮะก็โน้มตัวไปชวนซึนาเดะใกล้ๆ

“ก็ได้ แต่ชั้นต้องกลับบ้านไปทำธุระก่อนนะ” ซึนาเดะตอบตกลง แต่ก็มีเงื่อนไข

แน่นอนว่าชิฮะไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธคำขอเล็กๆ น้อยๆ นี้ เพราะเขาเป็นฝ่ายขอร้องเธอก่อน

“ได้สิ ห้ามเบี้ยวนะ”

“นายคิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นเหมือนนายรึไง ชิฮะ?” ซึนาเดะทำปากยื่น นึกถึงเรื่องที่ชิฮะทำเมื่อวาน “นายบอกจะเลี้ยงข้าวชั้น แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจกะทันหัน ทำเอาชั้น...”

“ซึนาเดะ วันนี้คุยแต่เรื่องพรุ่งนี้ ไม่พูดเรื่องเมื่อวาน” ชิฮะย้ำคำเดิม

“เชอะ”

ซึนาเดะพ่นลมหายใจเบาๆ สะบัดหน้าหนี ไม่สนใจชิฮะอีก

“ชิฮะ ตอบคำถามข้อนี้หน่อยซิ”

ซึนาเดะเมินชิฮะ แต่มาซาฮิโระสังเกตเห็นชิฮะกระซิบกระซาบกับซึนาเดะ เลยเรียกเขาตอบคำถามทันที

ชิฮะลุกขึ้นยืนอย่างไม่สะทกสะท้าน ตอบคำถามได้อย่างรวดเร็ว แล้วส่งยิ้มให้มาซาฮิโระ

“ตอบได้ดีมาก นั่งลงได้”

มาซาฮิโระไม่ได้พูดอะไรมาก แต่แววตาฉายแววพึงพอใจ ชิฮะยังคงเป็นเด็กอัจฉริยะอยู่ อย่างน้อยก็ในตอนนี้

ตราบใดที่ชิฮะกับซึนาเดะไม่ทำลายระเบียบในห้องเรียน มาซาฮิโระก็เลิกสนใจชิฮะ แล้วหันไปโฟกัสกับเด็กๆ คนอื่นที่ยังไม่เข้าใจบทเรียนแทน

เพื่อให้ทันกับนักเรียนนินจาทั้งห้อง มาซาฮิโระเลยสอนแค่วิธีสกัดจักระในตอนเช้า และเป็นแค่ทฤษฎีเท่านั้น ยังไม่ได้เริ่มขั้นตอนปฏิบัติจริง

ชิฮะรู้สึกว่ากระบวนการทั้งหมดน่าเบื่อหน่าย และซึนาเดะก็รู้สึกแบบเดียวกัน

ตอนบ่ายเป็นวิชาสามัญ มาซาฮิโระสอนเด็กๆ อ่านเขียนตัวอักษร ไม่เยอะหรอก ไม่ถึงสิบตัวด้วยซ้ำ

บอกตามตรง วิชาแบบนี้มันทรมานสำหรับชิฮะชัดๆ และสำหรับซึนาเดะก็ด้วย

ชิฮะไม่ต้องพูดถึง วิญญาณผู้ใหญ่อยู่ในร่างเด็ก ความเข้าใจและการเรียนรู้อยู่ในระดับสูงสุด เรียนรู้ได้ไวปานวอก

ยิ่งได้รางวัลจากกล่องสมบัติมาช่วย ความเร็วในการเรียนรู้ของชิฮะยิ่งเวอร์วังเข้าไปใหญ่

ไม่ถึงกับจำได้ทุกอย่างในพริบตา แต่ถ้ามาซาฮิโระสอนเร็วกว่านี้สักนิด ชิฮะคงเริ่มสกัดจักระได้ภายในไม่ถึงชั่วโมงแล้ว

ส่วนซึนาเดะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ในฐานะเจ้าหญิงแห่งตระกูล เซ็นจู การศึกษาวัยเด็กของเธอล้ำหน้าเพื่อนรุ่นเดียวกันไปไกลโข ซึนาเดะรู้เรื่องพวกนี้มาตั้งนานแล้ว...

“อาจารย์มาซาฮิโระครับ ผมปวดท้อง!”

ชิฮะยกมือขึ้นพูด เรียกเสียงหัวเราะครืนจากเพื่อนๆ ในห้อง มาซาฮิโระมองชิฮะด้วยสีหน้าอ่อนใจ

“จริงเหรอ?”

“จริงครับ!”

“งั้นก็ไป แต่อย่านานนักล่ะ”

“ขอบคุณครับอาจารย์!”

ชิฮะลุกขึ้นยืน ก่อนไปก็ไม่ลืมส่งสายตาและทำมือบอกใบ้ให้ซึนาเดะ

หวังว่าซึนาเดะจะเข้าใจนะ

ชิฮะเดินออกไป ทันทีที่เขาพ้นประตู ซึนาเดะก็ยกมือขึ้นบ้าง

“อาจารย์มาซาฮิโระคะ หนูขออนุญาตไปทำธุระแป๊บนึงค่ะ”

“...”

มาซาฮิโระอ้าปากค้าง เข้าใจสถานการณ์ทันที แต่ก็ปฏิเสธไม่ลง

เขาพยักหน้าเบาๆ เป็นเชิงอนุญาต

“ขอบคุณค่ะอาจารย์”

ซึนาเดะก้มหัวขอบคุณ รีบเก็บของบนโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องตามไปติดๆ

ทันทีที่เธอออกไป เสียงซุบซิบก็ดังอื้ออึงทั่วห้อง เด็กวัยรุ่นใจร้อนบางคนเริ่มยกมือทำท่าอยากจะออกไปบ้าง

“เงียบ!” มาซาฮิโระหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “ใครอยากออกไปก็เชิญ แต่ใครที่ออกมาระลึกชาติเขียนตัวอักษรนี้ได้ แล้วก็ตอบคำถามครูถูก ครูถึงจะอนุญาต”

“ถ้าทำไม่ได้ ก็นั่งฟังบรรยายไปเงียบๆ ถ้าวันนี้เรียนไม่รู้เรื่อง พรุ่งนี้พวกเธอโดนแน่!”

นอกห้องเรียน ชิฮะเดินตรงเข้าไปหาซึนาเดะ ปากฉีกยิ้มแทบถึงใบหู

“ซึนาเดะ เธอนี่หัวไวชะมัด ที่ขยิบตาบอกใบ้ไปไม่เสียเปล่าจริงๆ”

หน้าเล็กๆ ของซึนาเดะแดงระเรื่อ ไม่ใช่เพราะเขินชิฮะ แต่เพราะความตื่นเต้นที่ได้โดดเรียนเป็นครั้งแรก

แต่ถึงยังไง การโดดเรียนก็ไม่ใช่เรื่องดี และซึนาเดะก็ต้องรักษาภาพพจน์ตัวเองด้วย

“รีบไปกันเถอะ อย่าให้อาจารย์มาซาฮิโระเห็นเชียว”

พยักหน้ารับ ชิฮะคว้ามือมือนุ่มๆ ของซึนาเดะอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วจูงมือเธอวิ่งเหยาะๆ ออกจากประตูโรงเรียน

ไม่มีใครขัดขวางตลอดทาง ซึ่งถือเป็นข่าวดีอีกเรื่อง

“เราจะไปไหนกัน?”

“ที่เดิมเมื่อวานไหม?” ชิฮะเสนอ

“แต่...” ซึนาเดะลังเล “มันใกล้บ้านชั้นไปหน่อย กลัวคนเห็นเข้า”

“งั้นไปทางตรงกันข้ามไหม?”

“อื้ม เอาสิ!” ซึนาเดะพยักหน้าเห็นด้วย แล้วแววตาก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์นิดๆ “ชิฮะ นายเอาลูกอมพวกนั้นมาด้วยหรือเปล่า?”

“เอามาสิ!” ชิฮะหัวเราะ ตบกระเป๋าตุงๆ “อยู่นี่หมดแล้ว ไปกันเลยไหม?”

“ไปเลย!”

ซึนาเดะพยักหน้าตาเป็นประกาย เป็นฝ่ายดึงมือชิฮะให้วิ่งตาม “ชั้นรู้จักร้านขายขนมร้านนึง น่าจะรับซื้อนะ”

ชิฮะไม่พูดอะไร ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความรู้สึกที่ถูกซึนาเดะจูงมือวิ่ง

มองดูหางม้าของซึนาเดะที่แกว่งไปมาด้านหลังศีรษะ ชิฮะก็เผลอใจลอยไปชั่วขณะ

จู่ๆ เขาก็นึกถึงท่าทางบางอย่างขึ้นมาได้ แต่แค่จับหางม้าอย่างเดียวมันคงยังไม่สมบูรณ์แบบ ถ้าจะให้ครบสูตร คงต้องรออีกสักสิบกว่าปี...

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold maya ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═