บทที่ 35 ความตกตะลึงของราอูล

บทที่ 35 ความตกตะลึงของราอูล

“อะไรนะ!?”

ม่านตาของ ราอูล หดเล็กลงด้วยความตกใจ

ชาบี?

แม้เขาจะย้ายไปค้าแข้งที่ นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา และไม่ได้เล่นในลีกหลัก ๆ ของยุโรปแล้ว

แต่เขาก็ยังจำชื่อของ ชาบี ได้อย่างแม่นยำ!

นั่นคือคู่แข่งเก่าของเขา และเป็นคู่แข่งที่น่าเคารพอย่างยิ่ง

สไตล์การเล่นในแดนกลางของชาบี แม้จะคนละสไตล์กับ ซีดาน แต่ในแง่ของทักษะและสถานะในหน้าประวัติศาสตร์ แทบจะอยู่ในระดับเดียวกันเลยทีเดียว!

เขาคือหนึ่งในกองกลางที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล!

เจ้าหนูนี่จะเป็น ชาบีแห่งเรอัลมาดริด ในอนาคตงั้นเหรอ?

ซีดาน ชมหนักขนาดนี้ พูดจริงหรือพูดเล่นกันแน่?

หรือแค่พูดไปเรื่อยเปื่อย?

“ชาบีเหรอ? นายล้อฉันเล่นหรือเปล่า?”

ราอูล มอง ซีดาน ด้วยสายตาเหลือเชื่อ ถ้าเก่งขนาดนั้นจริง ป่านนี้คงโดนสโมสรยักษ์ใหญ่ฉกตัวไปโด่งดังทั่วยุโรปแล้ว!

ซีดาน เห็นสีหน้าของ ราอูล ก็อดขำไม่ได้ เขาโบกมือแล้วพูดว่า “อย่ามองฉันด้วยสายตาจริงจังขนาดนั้นสิเพื่อนยาก”

“ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหน อย่างน้อยเขาก็มีความพยายามใช่ไหมล่ะ?”

ราอูล เหลือบมอง รามอน ที่อยู่นอกหน้าต่างอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้ คิ้วขมวดมุ่น

คำพูดของ ซีดาน ชักจะไปกันใหญ่

จะก้าวไปถึงระดับเดียวกับชาบี พรสวรรค์ย่อมเป็นปัจจัยสำคัญ

ถ้าเอาแต่พูดเรื่องความพยายามโดยไม่สนพรสวรรค์ ความสำเร็จมันจะดูง่ายเกินไปหน่อยไหม

ไม่งั้นจะมีคำว่าอัจฉริยะไว้ทำไม?

ซีดาน สังเกตเห็นความสับสนของ ราอูล จึงรีบแก้ต่าง “เอาน่า อย่าคิดมาก ฉันก็แค่เปรียบเปรยเฉย ๆ”

“รอบนี้นายจะอยู่ มาดริด นานแค่ไหน? ทางฝั่งนู้นมีโปรแกรมแข่งยุ่งไหม?”

ราอูล ตอบกลับเรียบ ๆ “ยังอยู่ในช่วงพักร้อนน่ะ”

“เยี่ยมเลย!” ซีดาน ยิ้มร่าทันที ลุกขึ้นเดินนำไปที่ประตู

“ฉันรู้จักร้านอาหารฝรั่งเศสใน มาดริด ร้านหนึ่ง รสชาติต้นตำรับสุด ๆ”

เมื่อเจอคำชวนอันอบอุ่นของเพื่อนเก่า ราอูล ก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ เขายังมีเรื่องกลุ้มใจอยู่เลยไม่มีอารมณ์จะไปสังสรรค์เท่าไหร่

“เรื่องกินเอาไว้ก่อนดีกว่ามั้ง”

ซีดาน ดูออกตั้งนานแล้วว่า ราอูล มีเรื่องกวนใจ และอยากจะช่วยให้เพื่อนผ่อนคลาย เขาจึงพูดดักคอ “นายคงไม่สงสัยในรสนิยมอาหารฝรั่งเศสของคนฝรั่งเศสหรอกนะ?”

“เอาเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวฉันให้คนไปจองโรงแรมให้ แล้วเราค่อยไปกินข้าวกัน”

“ตามมาเถอะน่า”

เพื่อนเก่าอุตส่าห์มาหาถึงที่ แน่นอนว่าต้องจัดโรงแรมที่ดีที่สุดให้!

เมื่อเห็นว่าปฏิเสธไม่ลง ราอูล ก็ยิ้มฝืน ๆ ลุกขึ้นเดินตาม ซีดาน ออกไป

หลังจากสั่งให้เจ้าหน้าที่จองโรงแรมเรียบร้อย ทั้งสองก็เดินผ่านสนามฝึกซ้อมอีกครั้ง ราอูล เงยหน้ามอง ในสนามอันกว้างใหญ่ มีเพียง รามอน ที่ยังคงวิ่งอยู่

เขากำลัง... ซ้อมวิ่งกลับตัว!

“เด็กคนนี้ขยันจริง ๆ แฮะ...”

เขาอดถอนหายใจไม่ได้อีกครั้ง ถ้าโค้ชมีนักเตะแบบนี้สักคน คงเบาใจไปได้เยอะ

ขณะนั้น รามอน สปีดเต็มฝีเท้าไปแตะจุดมาร์กเกอร์ ก้มตัวลงแตะ แล้ววิ่งสวนกลับมาอีกทางอย่างรวดเร็ว

“102, 103, 104…”

เนื้อตัวเขาชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เสื้อกั๊กเปียกชื้นแนบเนื้อ แต่เขาก็ยังคงซ้อมวิ่งกลับตัวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้น เพื่อสานฝันให้เป็นจริง เขาไม่มีวันยอมแพ้

เห็นความมุ่งมั่นนั้นแล้ว ราอูล ก็อดสนใจไม่ได้

ถ้าเขารักษาทัศนคติแบบนี้ไว้ได้ บวกกับมีพรสวรรค์ อนาคตไกลแน่นอน!

“ฟอร์มในสนามเขาเป็นไงบ้าง?”

ซีดาน เอามือล้วงกระเป๋า พอเห็น ราอูล หยุดเดิน เขาก็หยุดตาม มองออกไปไกล ๆ เห็นเงาร่างของ รามอน ที่กำลังวิ่งอยู่

“ไม่เลวเลย”

“ทำไม รู้สึกเสียดายพรสวรรค์เหรอ?”

“ทำไมนายไม่ลองไปแนะนำเขาสักหน่อยล่ะ?”

คำพูดของ ซีดาน ฟังดูเหมือนทีเล่นทีจริง แต่ ราอูล มองตาก็รู้ว่าเขาเอาจริง

มันก็จริงอย่างที่ว่า

ในวัยของ รามอน ประสบการณ์ทุกอย่างคือการสั่งสม

ยิ่งไปกว่านั้น ฝีเท้าของ ราอูล เป็นที่ประจักษ์อยู่แล้ว

แววตาของ ราอูล ฉายความเย้ยหยันตัวเองเล็กน้อย

“ช่างเถอะ”

“ฉันยังไม่เคยเห็นเขาเล่นจริง ๆ จัง ๆ ไม่รู้ระดับฝีเท้า ไม่รู้จุดเด่นทางเทคนิค หรือสไตล์การเล่นของเขา”

“ขืนไปสอนสุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวจะพาเด็กมันหลงทางเปล่า ๆ”

“ถ้าสอนผิด ๆ ไป มันจะไม่ดีเอา”

ยังไงซะ เขาก็เป็นเด็กที่ ซีดาน ปั้นมา เขาไม่อยากเข้าไปทำเสียของ

ซีดาน ก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน

ถ้าเป็นนักเตะคนอื่นคงไม่เท่าไหร่

แต่ รามอน พิเศษเกินไป ทักษะของเขาหนักไปทางใดทางหนึ่งอย่างสุดขั้ว แต่ก็เต็มไปด้วยพรสวรรค์ คนที่ไม่เข้าใจเขาจริง ๆ จะสอนไม่ได้เลย

ด้วยสไตล์แบบนี้ ถ้าเดินผิดทางนิดเดียวคือจบเห่

การทำลายอาชีพนักเตะ บางครั้งมันก็ขึ้นอยู่กับทิศทางของความพยายามนี่แหละ

ซีดาน เกิดปิ๊งไอเดียขึ้นมา จึงเอ่ยว่า “นัดต่อไป กาสตียา จะเจอกับ ราโย มาฆาดาออนดา  จากทางใต้”

“อีกไม่กี่วันก็จะแข่งแล้ว นายอยู่ มาดริด ต่อรอดูเกมนี้ก่อนค่อยกลับไหมล่ะ?”

การแข่งขัน เซกุนดาดิบิซิออน เบ แบ่งกลุ่มตามภูมิภาค ราโย มาฆาดาออนดา กับ กาสตียา อยู่ในกลุ่ม V เหมือนกัน

ในเกมนัดที่ 2 ของลีก ทั้งสองทีมจะโคจรมาเจอกันที่บ้านของ กาสตียา

ราอูล ยังอยู่ในช่วงพักร้อน ไม่ได้รีบร้อนไปไหน ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้รำลึกความหลังกับเพื่อนเก่า เขาจึงพยักหน้าตกลง

“บอกไว้ก่อนนะ นายต้องเป็นคนออกค่าตั๋วให้ฉันด้วย” อารมณ์ของ ราอูล ดีขึ้นมาก จนถึงขั้นหยอกล้อกับ ซีดาน ได้

ซีดาน สวนกลับ “งั้นเหรอ? ถ้างั้นฉันจะซื้อตั๋วปีให้นายเลย นายต้องมาดูทุกนัดนะ ฮ่าฮ่าฮ่า…”

ราอูล และ ซีดาน ต่างอารมณ์ดี รอยยิ้มประดับบนใบหน้าของสองตำนานแห่ง เรอัลมาดริด

ในขณะเดียวกัน บนสนามฝึกซ้อม รามอน ยังคงเหงื่อท่วมตัว กัดฟันสู้จนถึงขีดสุด

“149, 150!!”

“อ๊ากกก!”

ในที่สุดก็ครบเซต รามอน เทามือลงบนหัวเข่า ยืนหอบตัวโยน

ความเจ็บปวดในปอดทำเอาปากซีดขาว

วิ่งกลับตัว 150 เซตเล่นเอาแทบแย่!

ขาของเขาชาจนแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว

เสียงของระบบดังขึ้น:

【ภารกิจขั้นสูงสำเร็จ!】

【รางวัล: แต้มค่าพลังอิสระ +2】

รามอน รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อก่อนเขาซ้อมสองอย่างควบ แต่ต่อให้ทำอย่างละ 100 เซต ก็ได้แต้มแค่ 1 แต้ม

ตอนนี้พอเริ่มภารกิจขั้นสูง ทำเพิ่มอีกแค่ 50 เซต กลับได้แต้มถึง 2 แต้ม

คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

“การส่งบอล... ใส่ไปที่การส่งบอลให้หมด”

รามอน ยังคงเทแต้มไปที่ค่าการส่งบอล  ในหัวของเขาคือ ต้องการเก่งด้านใดด้านหนึ่งให้สุดไปเลยก่อน แล้วค่อยไปพิจารณาค่าพลังโดยรวมอื่น ๆ

เหตุผลที่เขาคิดแบบนี้ จริง ๆ แล้วสมเหตุสมผลมาก

ลองคิดดูสิ ถ้าตอนอยู่อคาเดมีเขาไม่ได้มีจุดเด่นอะไรเลย ไม่มีจุดอ่อนชัดเจน แต่ก็ธรรมดาไปซะทุกด้าน เขาจะถูก ซีดาน ดึงตัวขึ้นสู่ทีมชุดอาชีพเร็วขนาดนี้เหรอ?

ไม่มีทาง!

ต้องมีความสามารถที่โดดเด่นสุดขั้วเท่านั้น นักเตะถึงจะถูกจับตามอง

ถึงตอนนั้น ความสามารถด้านอื่น ๆ ก็ดูจะสำคัญน้อยลง

พอตำแหน่งในทีมมั่นคงแล้ว ค่อยไปลบจุดอ่อนทีหลังก็ยังไม่สาย

【เพิ่มค่าพลังสำเร็จ!】

【การส่งบอลปัจจุบัน: 89】

89!!

นี่มันระดับไหนกัน!?

รามอน เห็นตัวเลขแล้วยังตกใจเอง... การส่งบอล 89... ด้วยทักษะการจ่ายบอลระดับนี้ อย่าว่าแต่ระดับซูเปอร์สตาร์โลกเลย อย่างน้อย ๆ เป็นตัวจริงในลีกหลักได้สบาย ๆ!

ในลีก เซกุนดาดิบิซิออน เบ นี่มันเหมือนเอาผู้เล่นระดับเทพลงมาตบเด็กชัด ๆ เหนือชั้นเกินไปแล้ว!

เกมนัดที่ 2 ของลีกจะมีขึ้นในอีกไม่กี่วัน เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าโค้ชจะยังให้เขาลงสนามไหม!

รามอน ยิ้มด้วยความตื่นเต้น เขาเริ่มตั้งตารอคอยการแข่งขันนัดต่อไปเสียแล้ว