บทที่ 9 หา? เพิ่มความเข้มข้นอีกเหรอ?

บทที่ 9 หา? เพิ่มความเข้มข้นอีกเหรอ?

เข้าแล้ว!

เป็นลูกยิงที่สวยงามจนแทบหยุดหายใจ!

และมันเป็นประตูระดับโลกที่ลากเลื้อยมาจากแดนหลัง หลบกองหลังสี่ห้าคนเข้าไปยิง!

แม้ประตูนี้จะเกิดขึ้นในแมตช์ซ้อมของทีมเยาวชน แต่ในโลกฟุตบอลปัจจุบัน นี่เป็นลูกยิงที่หาดูได้ยากและน่าตื่นตาตื่นใจสุดๆ!

หากมันเกิดขึ้นในการแข่งขันลีกอาชีพ ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันจะติดท็อปเทนประตูยอดเยี่ยมแห่งปี และเผลอๆ อาจติดหนึ่งในสามด้วยซ้ำ!

ท่ามกลางเสียงฮือฮา ชายสวมเสื้อฮู้ดที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของอัฒจันทร์ก็ขยับตัวขึ้นมาทันที

สายตาคมกริบฉายวาบออกมาจากความมืด

จากนั้นชายคนนั้นก็ลุกขึ้น และในขณะที่ทุกคนยังคงตกตะลึงกับประตูของรามอน เขาก็ฉวยโอกาสนี้เดินออกไปเงียบๆ

ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา

ด้านหลังอัฒจันทร์ของสนามอัลเฟรโด ดิ สเตฟาโน มีบันไดที่ทอดลงไปสู่ทางเดินโดยตรง

ชายคนนั้นเดินเข้าไปในทางเดินเพียงลำพัง ก่อนจะดึงฮู้ดลงอย่างสบายๆ

หากใครได้เห็นเขาคงต้องอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ… หัวโล้นอันเป็นเอกลักษณ์นั้นคือ ซีเนดีน ซีดาน!

ในฐานะ เฮดโค้ช ของ เรอัล มาดริด ชุดสอง กัสติยา เขายังคงต้องคุมทีมกัสติยาต่อในฤดูกาลใหม่ และเขาได้ข่าวมาว่างบประมาณทำทีมจะถูกตัดลดลงพอสมควร

ดังนั้นการมาเยือนของซีเนดีน ซีดานในครั้งนี้ก็เพื่อมาสเกาท์ดูฟอร์มทีมเยาวชน

เพื่อดูว่ามีเพชรเม็ดงามที่น่าปั้นบ้างหรือไม่

วิธีนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยประหยัดงบค่าตัวและค่าเหนื่อย แต่ยังเป็นการเพิ่มจำนวนนักเตะอคาเดมี่ให้กับทีมในแมตช์ต่อๆ ไปด้วย

เมื่อเขาเห็นการเลี้ยงเดี่ยวและประตูระดับโลกของรามอน ซีเนดีน ซีดานก็รู้สึกประทับใจอย่างสุดซึ้ง

เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเขาเองในอดีตซ้อนทับอยู่ในตัวเด็กคนนั้น… สไตล์การเล่นและวิธีการครองบอลช่างเหมือนกับตัวเขาในวัยหนุ่มไม่มีผิดเพี้ยน!

เพียงแต่ยังขาดประสบการณ์และความเก๋าเกมอยู่มาก

แม้ว่าหนุ่มหน้าตี๋คนนั้นจะแทบไม่ได้แตะบอลเลยตลอดเก้านาทีที่อยู่ในสนาม

แต่การโชว์ของเพียงครั้งเดียวนี้ ก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ความพิเศษของเขา

เป้าหมายของซีเนดีน ซีดานบรรลุผลแล้ว เขาเจอคนที่ตามหาแล้ว

ไม่จำเป็นต้องดูการแข่งขันต่อจนจบ

ซีเนดีน ซีดานก้มมองชื่อของรามอนที่จดไว้ในสมุดโน้ต แล้วเร่งฝีเท้าเดินตรงไปยังห้องทำงานของเขา

ในขณะนี้ บนสนามหญ้า

เกือบทุกคนขนลุกซู่และพูดไม่ออก จ้องมองผลงานของรามอนตาค้าง

แม้แต่ผู้ตัดสินยังยืนคาบนกหวีดนิ่งค้าง ทำอะไรไม่ถูก

โค้ชเองก็ยืนกอดอก เหงื่อกาฬไหลหยด

เหล่าผู้เล่นเยาวชนที่เคยดูถูกรามอน หรือแม้แต่จงใจไม่ส่งบอลให้เขา ตอนนี้ต่างมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เป็นสายตาแห่งความเคารพยำเกรง

ทันใดนั้น โค้ชก็ตะโกนบอกผู้ตัดสิน “เปลี่ยนตัว!”

ผู้ตัดสินได้สติและเป่านกหวีดทันที

“รามอน ออกมาพัก!”

รามอนยืดคอซ้ายขวา แล้วค่อยๆ วิ่งเหยาะๆ ออกจากสนาม โค้ชตบหลังเขาเบาๆ พร้อมพยักหน้าพูดว่า “เล่นได้ดีมาก”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แม้คำพูดสี่คำนี้จะไม่ได้พิเศษอะไร แต่นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่โค้ชเอ่ยปากชมเขา… ริมฝีปากของรามอนจึงโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม และตอบกลับเสียงเบา “ขอบคุณครับโค้ช”

จากนั้นเขาก็เดินไปที่ม้านั่งสำรอง เห็นที่นั่งแถวหนึ่ง และผู้เล่นทุกคนต่างยื่นมือออกมา รอแปะมือกับรามอน

ความภาคภูมิใจเอ่อล้นขึ้นในอก!

ความรู้สึกนี้มันช่างมีความสุขจนบรรยายไม่ถูก!

ที่แท้การได้รับการยอมรับมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง!

รามอนไม่ปฏิเสธไมตรี แปะมือกับทุกคนทีละคน

“เยี่ยมมาก รามอน”

“พระเจ้าช่วย นายทำได้ยังไงเนี่ย?”

“ยินดีด้วย! ลูกยิงเมื่อกี้นายสุดยอดจริงๆ!”

ท้ายที่สุด บางคนถึงกับลุกขึ้นและเว้นที่ว่างให้รามอนนั่ง!

จริงๆ แล้วรามอนรู้ดีว่าด้วยสายตาคนดูมากมายขนาดนี้ คนพวกนี้ก็แค่รักษาหน้าให้เขา ลึกๆ แล้วในใจพวกเขาก็ยังคงดูถูกเขาอยู่

แต่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน นี่มันคนละเรื่องราวฟ้ากับเหว!

อย่างน้อยเขาก็ได้รับความเคารพผ่านฝีเท้าและผลงานในสนาม!

นี่คือเสน่ห์ของกีฬาการแข่งขัน ความสามารถคือเครื่องพิสูจน์ทุกสิ่ง

เมื่อคุณพิชิตทุกคนด้วยความแข็งแกร่ง คุณก็จะได้รับความเคารพและการชื่นชมที่คุณควรได้รับโดยธรรมชาติ!

ไม่นานนัก เสียงนกหวีดจบเกมก็ดังขึ้น

ในแมตช์นี้ ทีมบีแพ้ทีมเอไปด้วยสกอร์ 1-4 แต่ประตูของรามอนทิ้งความประทับใจไว้อย่างลึกซึ้งให้กับทุกคน

แน่นอนว่าทัศนคติของหลายคนที่มีต่อรามอนก็ยิ่งเต็มไปด้วยความหมั่นไส้ยิ่งกว่าเดิม

พูดง่ายๆ ก็คือ อิจฉา!

คนส่วนใหญ่เหล่านี้เป็นคนเอเชีย พวกเขาเคยห่วยแตกพอๆ กัน ทำไมอยู่ดีๆ หมอนี่ถึงเฉิดฉายขึ้นมาได้?

“ดูมันทำท่าทำทางเข้าสิ ก็แค่ลูกฟลุ๊คไม่ใช่เหรอ? มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา?”

“นั่นสิ ก็แค่แมตช์ซ้อม จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เหอๆ รอดูก็แล้วกัน ปลาเน่าอย่างมันก็พึ่งได้แค่ดวงนั่นแหละ!”

“อีกเดือนนึงมันต้องไม่ผ่านการประเมินแน่!”

“ยิงลูกฟลุ๊คได้แล้วมีประโยชน์อะไร? สุดท้ายก็ต้องโดนไล่ให้เก็บกระเป๋ากลับบ้านอยู่ดี”

นักเตะเยาวชนยืนเข้าแถวสองแถว โค้ชเรียกชื่อทีละคนเพื่อประเมินผลงาน โดยเฉพาะการเอ่ยชมเชยรามอน ซึ่งทำให้เกิดบรรยากาศที่แตกแยกในทีม

บางคนชื่นชมรามอนมาก ในขณะที่อีกหลายคนเบะปากใส่เขา

อย่างไรก็ตาม หลังจบแมตช์ซ้อม การฝึกซ้อมก็ดำเนินต่อไปตามปกติ

และหลังเลิกซ้อม รามอนก็ยังคงซ้อมพิเศษตามกิจวัตรเดิม

หลังจากพยายามมาหลายวัน ปริมาณการฝึก 200 เซต ก็ไม่ใช่เรื่องยากเข็ญสำหรับเขาอีกต่อไป

มันเป็นแค่ความท้าทายด้านความอึดเล็กน้อยเท่านั้น

แต่สิ่งที่ทำให้รามอนรู้สึกหงุดหงิดสุดๆ คือเมื่อเขาทำสปีดต้นครบ 100 เซต…

【ภารกิจรายวันสำเร็จ รางวัล: +1 แต้มค่าพลัง!】

ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย!?

บวกหนึ่ง?

เขาจำได้ว่าครั้งแรกที่ทำภารกิจรายวันสำเร็จ เขาได้ตั้ง 5 แต้มรวด!

ต่อมาเหลือ 2 แต้ม และตอนนี้ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เหลือแค่ 1 แต้ม!

สองภารกิจรวมกันได้แค่ 2 แต้มเอง!

รามอนตบลงบนพื้นหญ้า จนเศษดินกระเด็น

เขาระบายอารมณ์ลงกับพื้นอย่างจนปัญญา แต่มันก็ไร้ประโยชน์!

ไม่ได้การ! ต่อให้แค่แต้มเดียวก็ต้องทำ!

ยังไงซะ ถ้าทำต่อเนื่องครบ 5 วัน เขาก็จะมีสิทธิ์สุ่มการ์ดทอง และของรางวัลในนั้นก็คุ้มค่ามาก!

ผ่านไปแล้วสามวัน เหลืออีกแค่สองวัน จะมายอมแพ้กลางคันก็เสียดายแย่

แต่ตอนนี้ รางวัลอันน้อยนิดจากภารกิจรายวันมันไม่เพียงพอที่จะไล่ตามอัตราการเติบโตที่เขาต้องการได้เลย

รามอนจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาและเปิดแอป Doule Video (โต่วเล่อ) อีกครั้ง!

มีปัญหาให้ถามผู้รู้ รับภารกิจแม่มเลย!

ณ จุดนี้ เขาทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากชาวเน็ตผู้กว้างขวาง

“พี่น้องครับ มีคำแนะนำดีๆ บ้างไหม! ความเข้มข้นในการฝึกระดับนี้มันไม่พอสำหรับผมแล้ว!”

นกฮูกยามวิกาลในจีนที่ยังไม่หลับไม่นอนเห็นคลิปของรามอน ต่างแสดงความตกตะลึงเป็นเสียงเดียวกัน!

“เชี่ยไรเนี่ย?”

“พี่ชาย พี่คิดว่าซ้อมขนาดนี้มันยังน้อยไปอีกเหรอ?”

“ถ้านี่เป็นคนปกติ เขาซ้อมจนตายห่านไปแล้วมั้งพ่อคุณ!”