บทที่ 3 ฟุตบอลคือเกมสำหรับอัจฉริยะ

บทที่ 3 ฟุตบอลคือเกมสำหรับอัจฉริยะ

เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของรามอน เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาก็มีโอกาสได้ผ่อนคลายเสียที

ภาพตรงหน้าตัดเป็นสีดำ และเขาก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนสนามดังตุ้บ

เขาปล่อยให้เหงื่อไหลย้อยผ่านขมับ ความรู้สึกปวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ความเจ็บปวดชนิดนี้ มีเพียงคนที่เคยสัมผัสเท่านั้นถึงจะเข้าใจอย่างลึกซึ้ง มันไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทนไหว

แถมถ้ากล้ามเนื้อทำงานหนักเกินไป มันอาจส่งผลเสียต่อร่างกายได้เลยด้วยซ้ำ

“เดี๋ยวคงต้องไปหาหมอประจำทีมให้นวดคลายกล้ามเนื้อหน่อย ถ้าขืนซ้อมแบบนี้ต่อไป ร่างกายพังแน่!”

ขณะที่รามอนกำลังคิดในใจเงียบๆ เสียงของระบบก็ดังก้องขึ้นที่ข้างหู

“ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จและได้รับรางวัลแบบสุ่ม!”

“น้ำยาฟื้นฟู 1 ขวด”

“แต้มค่าพลัง +5”

“เชี่ย! แต้มค่าพลังตั้งห้าแต้ม! สุดยอด…”

“โอ๊ย!”

รามอนเด้งตัวลุกขึ้นมาทันที จนลืมไปว่าร่างกายกำลังล้าสุดขีด และเพียงแค่ขยับตัวนิดเดียว ความเจ็บปวดก็แล่นพล่านไปทั่ว

เขาตื่นเต้นเกินไปจริงๆ!

ต้องรู้ก่อนนะว่าภารกิจรายวันต้องทำติดต่อกันห้าวันถึงจะได้รางวัลระดับด่าน ซึ่งก็คือการ์ดสีทอง

และการ์ดสีทองให้รางวัลแค่สิบแต้ม แต่การทำภารกิจรายวันสำเร็จแค่วันเดียวกลับให้ตั้งห้าแต้ม!

นี่มันน่าตื่นเต้นเกินไปแล้ว!

ไม่รู้ว่าโชคดีเกินเหตุหรือระบบมันเทพเกินเบอร์ แต่ไม่ว่าจะยังไง รามอนก็อารมณ์ดีสุดๆ

ทว่าท่ามกลางความตื่นเต้น รามอนก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

“เอ๊ะ เดี๋ยว?”

“ไม่ถูกสิ เหมือนจะมีรางวัลอื่นนอกจาก 5 แต้มค่าพลังนี่ด้วย”

“น้ำยาฟื้นฟู?”

มันคืออะไรหว่า? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

รามอนขมวดคิ้ว มองกล่องรางวัลสองกล่องตรงหน้า แล้วเอื้อมมือไปแตะขวดสีเขียวขนาดเล็ก

“น้ำยาฟื้นฟู: หลังใช้งาน โฮสต์จะหายจากอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อที่เกิดจากการฝึกซ้อมทันที คลิกเพื่อใช้งานทันที”

รามอนฉีกยิ้มกว้าง ของโคตรดี

กำลังปวดเนื้อปวดตัวอยู่พอดี ได้เจ้านี่ไปขวดเดียว ทุกอย่างก็คงหายเป็นปลิดทิ้งไม่ใช่เหรอ?

ถ้าอย่างนั้น ต่อให้ต้องวิ่งกลับตัวอีกร้อยรอบก็ไม่มีปัญหาแล้วสิ!

“ใช้เลย! ต้องใช้!”

โดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง รามอนแตะนิ้วไปที่ขวดสีเขียวเพื่อกดใช้งาน

ทันใดนั้น กระแสลมสีเขียวก็พวยพุ่งขึ้นจากเท้าของรามอน พันเกลียวรอบขาและค่อยๆ หมุนวนขึ้นมาด้านบน

จนกระทั่งแสงสีเขียวปกคลุมร่างของรามอนจนมิด มันถึงค่อยๆ จางหายไปในอากาศหลังจากผ่านไปสองนาที

ใบหน้าของรามอนเปี่ยมไปด้วยความยินดี แบบนี้แปลว่าการฟื้นฟูเสร็จสมบูรณ์แล้วสินะ!

เขาจึงเตรียมยกขาขึ้นยืดเส้นยืดสาย

“ซี๊ด… โอ๊ย!”

“บัดซบ! ทำไมยังเจ็บขนาดนี้วะเนี่ย!”

ไอ้ของพรรค์นี้มันไร้ประโยชน์สิ้นดี!

เพื่อเป็นการตอบกลับ เสียงเย็นชาของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“คำใบ้: น้ำยาฟื้นฟูสามารถขจัดความเสียหายของกล้ามเนื้อที่เกิดจากการฝึกซ้อมหนักได้เท่านั้น ไม่ได้ทำให้ความเหนื่อยล้าหรือความเจ็บปวดหายไป”

พอได้ยินแบบนั้น รามอนแทบจะสบถออกมา

สรุปคือสภาพกล้ามเนื้อฟื้นตัวแล้ว แต่ความเจ็บปวดยังอยู่เนี่ยนะ!?

มองในอีกมุมหนึ่ง มันหมายความว่าแม้ความเจ็บปวดในร่างกายจะไม่ลดลงเลย แต่กล้ามเนื้อของเขากลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ที่สุดอย่างเงียบเชียบ

“ตั้งค่าได้งี่เง่าชะมัด พูดไม่ออกเลยว่ะ!”

รามอนบ่นพึมพำ ก่อนจะเตรียมจัดสรรแต้มค่าพลัง 5 แต้ม

ในเวลานี้ เขายังไม่ตระหนักว่าสรรพคุณของน้ำยาฟื้นฟูขวดนี้ หมายความว่าการฝึกซ้อมในอนาคตจะเป็นบททดสอบจิตใจระดับนรกแตก

ลองจินตนาการดูสิ ตราบใดที่คุณกัดฟันทนไหว ความทนทานของร่างกายก็พร้อมจะรองรับการฝึกซ้อมที่หนักหนากว่าคนทั่วไปเป็นร้อยเป็นพันเท่า!

ในสถานการณ์แบบนี้ คุณจะใจร้ายกับตัวเองได้แค่ไหน?

รามอนลูบคาง ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ชาวเน็ตพูด และดูเหมือนมันจะมีเหตุผลอยู่บ้าง

ในฐานะกองกลาง ถ้าการจ่ายบอลของเขาเจ๋งเป้งสุดๆ ด้านอื่นจะด้อยลงหน่อยก็คงไม่เป็นไรมั้ง

ตำหนิเพียงเล็กน้อยไม่อาจบดบังความเลอค่าได้!

ยังไงซะ การจ่ายบอลและการบัญชาเกมก็เป็นทักษะหลักของกองกลางอยู่แล้ว

“ช่วยเอาแต้มค่าพลัง 5 แต้มนั้น ไปลงที่การส่งบอลที”

เมื่อคิดได้ดังนั้น รามอนก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

“เพิ่มแต้มสำเร็จ!”

“การส่งบอลปัจจุบัน: 45!”

หลังจากอัปเกรดเสร็จ รามอนก็ลุกขึ้นยืนแล้วถอนหายใจยาวเหยียด

แต่เมื่อสายตากวาดมองไปทั่วสนาม เขาก็เหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

ปีกซ้าย ปีกขวา กองหน้าตัวเป้า กองกลางตัวรุก ฟูลแบ็ก… แม้กระทั่งตำแหน่งของผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม ทุกอย่างดูเหมือนจะก่อร่างเป็นโครงสร้างคร่าวๆ ในหัวของรามอน!

บนสนามซ้อมอันกว้างใหญ่นี้ สัมผัสเรื่องการยืนตำแหน่งของเขาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด!

นี่สินะความสุขของการอัปเกรด?!

รามอนยกมือปิดปาก แทบจะสำลักความสุข!

เทพเกินไปแล้ว ระบบทำได้จริงๆ ด้วย!

สามารถยกระดับไอคิวฟุตบอลให้สูงขึ้นขนาดนี้ได้ในเวลาสั้นๆ!

ดูเหมือนว่าการฟังคำแนะนำแล้วกินจนอิ่มจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดจริงๆ!

พอคิดถึงเรื่องกินจนอิ่ม ท้องของรามอนก็เหมือนจะรับรู้และส่งเสียงร้องประท้วง

รามอนปัดก้นอย่างอารมณ์ดี เดินไปข้างสนามเพื่อหยิบโทรศัพท์ กดปิดการบันทึกวิดีโอ แล้ววิ่งตรงไปที่โรงอาหารทันที

โรงอาหารอคาเดมี่

อาหารการกินที่นี่พิถีพิถันเรื่องส่วนผสมมาก

เพราะไม่เพียงต้องคำนึงถึงมาตรฐานพลังงานสำหรับนักกีฬาเท่านั้น แต่ยังต้องคำนึงถึงความต้องการทางโภชนาการสำหรับการเจริญเติบโตของร่างกายเด็กหนุ่มด้วย

รามอนเคี้ยวไข่ต้มในมือพลางตัดต่อวิดีโอที่เพิ่งถ่ายมาแบบลวกๆ

คำว่าตัดต่อของเขา ก็แค่เร่งความเร็ววิดีโอ บีบอัดให้เวลาสั้นลงพอประมาณ แล้วก็กดโพสต์

ทันทีที่คลิปถูกปล่อย คอมเมนต์ก็หลั่งไหลเข้ามาถล่มทลาย!

ก็แหงล่ะ 6 โมงเย็นที่สเปน คือ 4 ทุ่มที่จีนนี่นา!

ทุกคนกำลังนอนกลิ้งอยู่บนเตียง ไถโทรศัพท์ดูคลิปกันทั้งนั้น!

“เชี่ยเอ้ย เจ๋งว่ะ! นายทำได้จริงด้วย!”

“เปล่าประโยชน์น่า เหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว ต่อให้ทำแบบนี้ทุกวันมันก็สายไปแล้ว!”

“เหนื่อยฟรีเปล่าๆ รีบกลับจีนเถอะ! เอาชื่ออคาเดมี่เรอัล มาดริดไปหากินได้เงินเยอะกว่าเห็นๆ!”

“กลับไปรับทรัพย์ที่จีนแล้วกินปลิงทะเลไม่ดีกว่าเหรอ?”

รามอนเลื่อนลงมา แล้วก็เจอคอมเมนต์ที่ให้กำลังใจอยู่บ้าง

“สู้เขานะ รามอน!”

“ด้วยความมุ่งมั่นขนาดนี้ ต่อให้เล่นอาชีพไม่ได้ นายก็ยังสุดยอดอยู่ดี!”

“อย่าไปสนพวกปากหอยปากปูเลย!”

“ฉันแนะนำว่าซ้อมเสร็จแล้วก็พักบ้างเถอะ! พักสักวันสองวันจะได้ไม่เจ็บตัว”

“【ภารกิจระบบฟังคำแนะนำปรากฏ!】”

“【ภารกิจ: พักผ่อน 2 วัน】”

“อะไรวะเนี่ย?”

รามอนอึ้งไปครู่หนึ่ง การพักผ่อนก็นับเป็นภารกิจสำเร็จด้วยเหรอ ดีงามพระรามแปด!

แต่แล้ว เสียงของระบบก็เหมือนเอาน้ำเย็นมาราดหัวเขา

“【รางวัล: ไม่มี】”

“เฮ้อ… ไม่มีรางวัลซะงั้น”

แบบนี้เรียกว่าภารกิจได้ด้วยเหรอ?

ภารกิจที่ไม่มีรางวัล ให้หมาทำหมายังไม่ทำเลย!

เหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว เขาต้องเร่งฝีเท้าให้เก่งแบบก้าวกระโดดในช่วงนี้ จะมัวมาย่ำอยู่กับที่ไม่ได้เด็ดขาด!

เขาจึงเปิดกล้องหน้าแล้วอัดคลิปสั้นๆ

“สวัสดีครับทุกคน ผมรามอนจากอคาเดมี่เรอัล มาดริด เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนการประเมิน ผมเห็นคอมเมนต์ของแฟนๆ แล้ว ขอบคุณทุกคนสำหรับคำแนะนำและกำลังใจนะครับ คืนนี้ผมจะซ้อมพิเศษต่อและพยายามให้เต็มที่ครับ!”

“โพสต์!”

ผ่านหยาดเหงื่อและความพยายาม หล่อหลอมให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น รามอนได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง

ตอนนี้ คำด่าทอบนโลกออนไลน์ทำอะไรเขาไม่ได้อีกแล้ว

ทว่า สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ช่องคอมเมนต์ของเขาแทบระเบิดไปแล้ว… “เชี่ยเอ้ย นายมันบ้าไปแล้ว!”

“ซ้อมมาทั้งวัน ต่อด้วยอีกร้อยเซตยังไม่พอ แล้วนี่ยังจะซ้อมพิเศษต่ออีกเหรอ?”

“นายเป็นไอรอนแมนหรือไง?”

“พูดจริงนะ ไม่ได้ล้อเล่น ซ้อมแบบนี้ตายเอาได้นะ! หยุดเถอะ! ต้องรู้จักแบ่งเวลาพักผ่อนบ้าง!”

“ร่างกายจะรับไม่ไหวนะ! ไปพักซะ!”

“พี่ชาย นายแม่งดุดันว่ะ ทำเอาสนามหญ้าไฟลุกเลย!”

ในขณะเดียวกัน ที่โต๊ะข้างๆ รามอน ผู้เล่นทีมเยาวชนคนอื่นๆ กำลังจับกลุ่มคุยกัน

รามอนมาช้าเกินไป ยังไม่ทันจะได้หยิบช้อนส้อม คนอื่นก็ทานกันเสร็จเกือบหมดแล้ว

ทว่า ทันทีที่เห็นรามอนเดินเข้ามาในโรงอาหาร เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่บึกบึนที่โต๊ะข้างๆ ก็ปรายตามองรามอน แล้วโยนช้อนส้อมลงบนโต๊ะเสียงดังเคร้ง ก่อนจะคว้าชุดซ้อมลุกขึ้นเดินหนีไป

นั่นคือกองหลังตัวกลางของทีม กัปตันทีมเยาวชน และยังเป็นรูมเมตของรามอนอีกด้วย

เมื่อกัปตันลุกออกไป คนอื่นๆ ก็ทยอยลุกตาม พร้อมส่งสายตาเหยียดหยามมาที่รามอน

คนห่วยแตก ต่อให้ฝึกแทบตาย ก็ยังเป็นคนห่วยแตกอยู่วันยังค่ำ

พวกเขาแค่รังเกียจที่จะต้องร่วมงานกับคนระดับรามอน

เมื่อกี้พวกเขาก็เห็นรามอนที่สนามซ้อมเหมือนกัน

จริงอยู่ที่เขาขยันและทุ่มเทมาก

แต่ถ้าการซ้อมพิเศษมันได้ผล แล้วโลกนี้จะมีอัจฉริยะอย่างพวกเขาไว้ทำไม?

ไร้สาระสิ้นดี!!