บทที่ 1 การเริ่มต้นใหม่

บทที่ 1 การเริ่มต้นใหม่

ฤดูหนาวผ่านพ้น ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน

กาลเวลาเปรียบเสมือนมือที่มองไม่เห็น คอยนำพาทุกคนมุ่งหน้าสู่อนาคต

ลมหนาวถอยร่นไปอย่างเงียบเชียบ ต้อนรับความมีชีวิตชีวาของฤดูใบไม้ผลิ

สายลมอ่อนพัดพา ดอกซากุระพลิ้วไหวบนกิ่งก้าน ร่วงหล่นลงมากลีบแล้วกลีบเล่า

ในป่าทางตะวันออกของญี่ปุ่น อาคารทรงโบราณตั้งตระหง่าน

ที่นี่เปรียบเสมือนสรวงสวรรค์ ให้ความรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต

แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าสิ่งปลูกสร้างเหล่านี้ได้ผสมผสานกลิ่นอายความทันสมัยลงไปอย่างลงตัว

ทำให้สถาปัตยกรรมโดยรวมดูวิจิตรตระการตาและยิ่งใหญ่

ที่นี่คือ โรงเรียนโทโคว

โรงเรียนโทโควเป็นสถาบันการศึกษาขั้นสูงที่ค่อนข้างพิเศษ

ต่างจากโรงเรียนอื่น นอกจากวิชาบังคับแล้ว ที่นี่ยังเน้นสอนวัฒนธรรมเต๋าและความรู้โบราณ

คล้ายกับโรงเรียนมัธยมปลายโยเซ็นที่เป็นโรงเรียนแนวศาสนา

โซยะยืนอยู่ตีนเขา จ้องมองโรงเรียนอย่างตกตะลึง

ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเป็นโรงเรียน เขาคงนึกว่าเป็นวัดลัทธิเต๋าที่ไหนสักแห่ง

เพราะรายล้อมไปด้วยพืชพรรณไม้นานาพันธุ์ ทำให้โรงเรียนมีกลิ่นอายลึกลับ

แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้น

นี่เป็นเพียงโรงเรียนที่สร้างขึ้นในป่า มีถนนคอนกรีตตัดตรงเชื่อมต่อกับโลกภายนอก ซึ่งใช้เวลาเดินเท้าอย่างมากก็แค่ 15 นาที

อย่างไรก็ตาม โซยะรู้สึกคุ้นเคยกับสไตล์นี้อย่างบอกไม่ถูก

มองดูประตูโรงเรียนอันโอ่อ่า มีตัวอักษร"โรงเรียนโทโคว"สลักอยู่

โซยะเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทันทีที่ก้าวเข้าไป โซยะก็ได้สัมผัสกับความกระตือรือร้นของรุ่นพี่

รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งถือดาบไม้ ดึงแขนเขาแล้วพูดว่า

"ว้าว! รุ่นน้องสุดหล่อ! สนใจเข้าชมรมเคนโด้ไหม?!"

ยังไม่ทันที่โซยะจะสลัดหลุด มือเรียวขาวของอีกคนก็คว้าแขนอีกข้างของเขาไว้

"โธ่ รุ่นน้อง ชมรมเคนโด้มีดีอะไร? มาเข้าชมรมร้องเพลงของเราดีกว่า! หล่อขนาดนี้ นายต้องได้เป็นซูเปอร์สตาร์แน่ๆ"

หน้าของโซยะเริ่มมืดครึ้ม

แต่มันยังไม่จบแค่นั้น

ไม่นานก็มีอีกสามคนเข้ามา

"รุ่นน้อง ลูกผู้ชายอย่างเราต้องทำอะไรแมนๆ สิ เคนโด้กับร้องเพลงมันไม่มีอนาคตหรอก มาเข้าชมรมเทควันโดดีกว่า! พี่ว่านายมีแววรุ่งนะ ถ้าพี่สอน นายต้องเป็นปรมาจารย์ได้แน่"

"รุ่นน้องครับ ตีรันฟันแทงมันไม่ดีหรอก มาเข้าชมรมเราดีกว่า แค่อ่านหนังสือทุกวัน ไม่เหนื่อยด้วย"

ฟังคนพวกนี้พูดแล้ว โซยะรู้สึกเหมือนมาผิดโรงเรียน

'เด็กใหม่มีตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่ไปหาพวกเขา? ทำไมต้องมาเจาะจงที่ฉันด้วย? แล้วไอ้ชมรมคนไม่ปกตินั่นมันอะไร? ฉันไม่ได้บ้านะ'

หลังจากใช้ความพยายามอย่างมาก ในที่สุดโซยะก็สลัดหลุดจากวงล้อมของรุ่นพี่พวกนี้ได้สำเร็จ

เฮ้อ...

เขาถอนหายใจยาว เดินมายังที่ที่คนพลุกพล่านน้อยหน่อย

ทันใดนั้น คารุบินก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ

โซยะมองคารุบินแล้วพูดว่า

"ดูนายจะชอบที่นี่มากนะ!"

คารุบินสะบัดขน แล้วพูดว่า

"ที่นี่ดีมาก ฉันชอบสุดๆ เมื่อก่อนฉันเคยอยู่วัด บรรยากาศที่นี่คล้ายกันมาก"

"งั้นก็ยินดีด้วยจริงๆ"

โซยะมองคารุบินอย่างจนใจ แล้วพูดว่า

"ไปเล่นที่อื่นเถอะ อย่าวิ่งออกไปนอกโรงเรียนล่ะ ฉันจะไปลงทะเบียนนักเรียนใหม่ก่อน เล่นเสร็จแล้วมาหาฉันที่ตึกเรียนนะ ถ้าหาไม่เจอ ก็ไปรอที่หน้าประตูใหญ่!"

หลังจากแยกทางกับคารุบิน

โซยะเดินไปที่จุดลงทะเบียนนักเรียนใหม่เพียงลำพัง

ตลอดหนึ่งปีของการเดินทาง พัฒนาการของกิงเก็ตสึ โซยะเรียกได้ว่าพุ่งทะยาน

เขาไปหลายที่ เข้าโรงยิมและสนามบาสเกตบอลมากมาย

นอกจากเพื่อหาคู่แข่งที่หลากหลายแล้ว ยังช่วยให้คารุบินดูดซับพลังงานแมวได้สะดวกขึ้นด้วย

หลังจากสะสมมาหนึ่งปี โซยะก็ร่ำรวยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาได้พลังงานแมวมาเกือบ 500,000 แต้มในปีนี้ และเมื่อใช้อาหารแมวคูณสองที่ได้จากการชนะเลิศมัธยมต้น บวกกับของเก่าที่สะสมไว้ รวมแล้วเขามีพลังงานแมวประมาณ 1.6 ล้านแต้ม

โซยะใช้พลังงานแมว 1.5 ล้านแต้ม เพื่อสืบทอดเคล็ดวิชาลับสามประการของ"ภาวะไร้ตัวตนที่สมบูรณ์แบบ"จากคารุบิน: ผลึกแห่งการฝึกฝน (ทวารบานที่ 1), ประกายแห่งปัญญา (ทวารบานที่ 2), และ ผลึกแห่งความสมบูรณ์แบบ (ทวารบานที่ 3)

นอกจากนี้ เขายังใช้อีก 120,000 แต้ม แลกท่าไม้ตายของซานาดะ เก็นอิจิโร่ จาก The Prince of Tennis: ลม, ป่า, ไฟ, เขา, สายฟ้า, เงา

ถึงจุดนี้ พลังงานแมวของโซยะเหลือเพียง 5,268 แต้ม

นอกจากนี้

เนตรจักรพรรดิน้ำแข็ง ของโซยะก็วิวัฒนาการสำเร็จเช่นกัน

นี่เป็นการวิวัฒนาการกะทันหันที่เขาพบโดยบังเอิญ

ทำให้โซยะสงสัยว่าเนตรจักรพรรดิน้ำแข็งวิวัฒนาการตามการเติบโตของตัวเขาเองหรือไม่

แต่นี่ก็เป็นเรื่องดีสำหรับโซยะ

ตอนนี้เขาสามารถใช้ โลกน้ำแข็ง ได้ทุกเมื่อ

เพียงแต่วิชานี้กินพลังจิตมหาศาล

ปัจจุบัน ข้อมูลส่วนตัวของโซยะมีดังนี้:

[แผงข้อมูลส่วนตัว]

[แผงข้อมูลคารุบิน]