บทที่ 14 ดาต้าบาสเกตบอล

บทที่ 14 ดาต้าบาสเกตบอล

“เฮ้ยๆๆ! นี่มันจะ 5 นาทีแล้วนะ!”

ข้างสนาม

สมาชิกทีมชุดใหญ่เบิกตามองสองคนในสนามอย่างกว้าง

การต่อสู้ที่ดุเดือดของทั้งคู่ ทำให้พวกเขารู้ซึ้งถึงช่องว่างระหว่างพรสวรรค์ของตัวเองกับสองคนนั้น

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

ว่าการดวล 1 ต่อ 1 นี้จะน่าตื่นตาตื่นใจขนาดนี้

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับการปะทะกันอย่างดุเดือดของทั้งสอง

เสียงหนึ่งก็ดังเข้าหู

“ความน่าจะเป็นในการขโมยบอลจากการบุกทางขวาคือ 12%”

ท่าทางการเลี้ยงบอลของกิงเก็ตสึ โซยะเปลี่ยนไปกะทันหัน

สไตล์การเล่นที่เดิมทีเป็นแบบแผน จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นดุดันและเปิดกว้าง

ท่วงท่าที่เหนือมนุษย์สารพัดรูปแบบ ทำเอาอาโอมิเนะ ไดกิรับมือไม่ถูกไปชั่วขณะ

ประกายแสงสีทองวาบขึ้นในดวงตาของกิงเก็ตสึ โซยะ

เนตรจักรพรรดิน้ำแข็งจับจุดอ่อนหนึ่งของอาโอมิเนะ ไดกิได้

การเคลื่อนไหวของกิงเก็ตสึ โซยะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

เจตนาเดิมที่จะบุกทะลวง หยุดชะงักลงทันที

กิงเก็ตสึ โซยะคุมบอลด้วยมือเดียว แล้วหมุนตัวอ้อมไปข้างหลังอาโอมิเนะ ไดกิ

จังหวะนั้น ทุกคนก็ได้ยินเสียงของกิงเก็ตสึ โซยะอีกครั้ง

“ความน่าจะเป็นที่จะโดนบล็อกจากการทะลวงและกระโดดชู้ตคือ 0%”

อาโอมิเนะ ไดกิที่เสียสมดุลไปแล้ว ทำได้แค่มองกิงเก็ตสึ โซยะชู้ตลูกบาสลงห่วงไปอย่างหมดหนทาง

3 ต่อ 2 กิงเก็ตสึ โซยะขึ้นนำ

อาโอมิเนะ ไดกิยืนนิ่งอยู่กับที่ ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

เมื่อกี้เขาก็ได้ยินเสียงพึมพำของกิงเก็ตสึ โซยะเหมือนกัน

เขารู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเกินไป

ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาอยู่ในการคาดการณ์ของหมอนั่นจริงๆ เหรอ?

บ้าเอ๊ย...

แต่แบบนี้สิถึงจะน่าสนใจ

กิงเก็ตสึ โซยะหยิบลูกบาสขึ้นมา แล้วโยนให้อาโอมิเนะ ไดกิอย่างสบายๆ

“ตานายแล้ว”

อาโอมิเนะ ไดกิรับบอลแล้วไม่ได้เลือกเล่นเร็วทันที

เขาปรับสภาพจิตใจ

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดเขาก็เงยหน้ามองกิงเก็ตสึ โซยะ

ดวงตาสีฟ้าครามลุกโชนด้วยสายตาอันแรงกล้า ราวกับจะหลอมละลายกิงเก็ตสึ โซยะให้ได้

มองดูอาโอมิเนะ ไดกิที่อยู่ตรงหน้า

จู่ๆ กิงเก็ตสึ โซยะก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

เขารู้ดีว่านั่นคือความรู้สึกที่เกิดจากสัญชาตญาณสัตว์ป่า

กิงเก็ตสึ โซยะอดไม่ได้ที่จะเริ่มจริงจังขึ้นมาบ้าง

ปัง ปัง ปัง...

ความเร็วในการเลี้ยงบอลของอาโอมิเนะ ไดกิเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

สายตาของกิงเก็ตสึ โซยะกวาดไปทั่วทุกส่วนบนร่างกายของอาโอมิเนะ ไดกิ

ในสายตาของเขา

จุดอ่อนบนร่างกายของอาโอมิเนะ ไดกิเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา

ทันใดนั้น อาโอมิเนะก็ขยับ

เขาพยายามจะใช้ความเร็วสูงสุดทะลวงผ่านกิงเก็ตสึ โซยะ

กิงเก็ตสึ โซยะที่มีเนตรจักรพรรดิน้ำแข็ง ย่อมรูทิศทางการบุกของอาโอมิเนะ ไดกิอยู่แล้ว

“ความน่าจะเป็นในการบุกทะลวงด้วยความเร็วสูงสุดแล้วเลย์อัพคือ 83%”

กิงเก็ตสึ โซยะไม่ได้วิ่งไล่ตามอาโอมิเนะ ไดกิ

แต่เขาไปดักรอขวางเส้นทางที่อาโอมิเนะ ไดกิต้องใช้ในการเลย์อัพ

เห็นแบบนั้น อาโอมิเนะ ไดกิก็ชะงักไป

จากนั้นเขาก็สลับมือถือบอล เตรียมจะชู้ตระยะกลาง

แต่จังหวะนั้นเอง เงาดำก็เข้ามาบดบังทัศนวิสัยของเขา

“ความน่าจะเป็นที่การเลย์อัพถูกบล็อกแล้วเปลี่ยนเป็นชู้ตระยะกลางคือ 95%”

“อะไรนะ?” อาโอมิเนะ ไดกิมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

เขาโดนอ่านทางออกอีกแล้ว

บ้าเอ๊ย

อาโอมิเนะ ไดกิรีบเกร็งหน้าท้อง ถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วถอยไปยืนนอกเส้นสามคะแนน

เขาหมุนตัวแล้วเลี้ยงบอลไปทางเส้นหลัง

ทั้งหมดนี้อยู่ในการคาดการณ์ของกิงเก็ตสึ โซยะ

ถึงเขาจะเพิ่งรู้จักอาโอมิเนะ ไดกิได้ไม่นาน

แต่จากการปะทะกันไม่กี่รอบเมื่อกี้

เขาก็พอจะจับทางนิสัยและทางเลือกของอาโอมิเนะ ไดกิได้เกือบหมด

ถ้าเป็นคนอื่น กิงเก็ตสึ โซยะคงทำนายได้ไม่แม่นยำขนาดนี้

แต่อาโอมิเนะ ไดกิมันซื่อตรงเกินไป

เขาเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนบ้าพลังโดยแท้จริง

หลังจากลงสู่พื้น กิงเก็ตสึ โซยะก็หันกลับและวิ่งไล่ตามไป

เขาเข้าไปขวางเส้นทางของอาโอมิเนะ ไดกิอีกครั้ง

ทั้งสองคนยืนคุมเชิงกันอยู่ที่เส้นขอบสนาม

บ้าเอ๊ย...

บ้าเอ๊ย...

บ้าเอ๊ย...

ในใจของอาโอมิเนะ ไดกิเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้

เขาจะมาแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง!

อ๊าก...

อาโอมิเนะ ไดกิคำรามลั่น

ทันใดนั้น เขาถีบตัวด้วยขาทั้งสองข้าง ร่างทั้งร่างลอยละลิ่วออกไปนอกเส้นขอบสนาม

เห็นแบบนั้น กิงเก็ตสึ โซยะก็ถอนหายใจ

เขาไม่ได้เข้าไปขวางลูกนี้ แค่พูดขึ้นว่า

“ความน่าจะเป็นที่จะทะลุขีดจำกัดแล้วเลือกกระโดดออกนอกเส้นเพื่อชู้ตคือ 30% และความน่าจะเป็นที่จะชู้ตฝืนๆ จากนอกเส้นคือ 100%”

“ลูกนี้ฉันกันไม่ได้ ดังนั้นด้วยสัมผัสการชู้ตของนาย ความแม่นยำของลูกนี้คือ 100%”

สิ้นเสียงของกิงเก็ตสึ โซยะ

ลูกบาสก็เป็นไปตามที่กิงเก็ตสึ โซยะพูด กระทบแป้นแล้วเด้งลงห่วงไป

เสมอ 3 ต่อ 3

ถึงตอนนี้ ไม่มีใครสนใจผลแพ้ชนะของเกมนี้อีกแล้ว

ทุกคนมองกิงเก็ตสึ โซยะอย่างเหลือเชื่อ

เมื่อกี้พวกเขาเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่าง

คราวนี้ไม่ใช่แค่พวกเขา

แม้แต่โค้ชชิโรงาเนะที่ดูอยู่ชั้นสอง ก็ยังนั่งไม่ติดที่

“เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ?” ดวงตาของมิโดริมะ ชินทาโร่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

อาคาชิ เซย์จูโร่ก็เช่นกัน

ใจของเขาปั่นป่วนอย่างหนักในตอนนี้

ถ้าเขาหูไม่ฝาด

กิงเก็ตสึ โซยะน่าจะกำลังคำนวณความน่าจะเป็นอยู่

มันเป็นไปได้จริงๆ เหรอ?

การคาดเดาการเคลื่อนไหวต่อไปของคู่ต่อสู้ในเกมไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

แต่การที่กิงเก็ตสึ โซยะสามารถคำนวณออกมาเป็นเปอร์เซ็นต์ได้ขนาดนี้ มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

นี่มันแทบจะเท่ากับการรู้อนาคตเลยนะ

ส่วนมุราซากิบาระ อัตสึชิได้แต่ทำหน้างง

ตาของโมโมอิ ซัทสึกิเบิกกว้าง

เธอก็ได้ยินเสียงพึมพำของกิงเก็ตสึ โซยะเหมือนกัน

แต่ยากที่จะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

แปะ แปะ แปะ...

ทันใดนั้น โค้ชชิโรงาเนะและผู้ช่วยโค้ชก็เดินเข้ามาหาทุกคน

“เป็นเกมที่ยอดเยี่ยมมาก พักการแข่งไว้แค่นี้ก่อนเถอะ!”

“แต่โค้ชครับ” อาโอมิเนะ ไดกิยังอยากจะแย้ง

เขายังเล่นไม่สะใจเลย!

แต่กิงเก็ตสึ โซยะขัดขึ้นว่า

“อาโอมิเนะคุง จะเล่นเมื่อไหร่ก็ได้ วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ! อีกอย่างฉันเพิ่งมารายงานตัว ยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะ!”

ได้ยินแบบนั้น ถึงอาโอมิเนะ ไดกิจะไม่เต็มใจ แต่ก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินคอตกไปข้างสนาม

โค้ชชิโรงาเนะหัวเราะเบาๆ

“หลังจากเกมเมื่อกี้ ทุกคนคงรู้จักกิงเก็ตสึคุงกันแล้วนะ ฉันคงไม่ต้องแนะนำอะไรเพิ่ม”

“จากนี้ไป กิงเก็ตสึคุงจะเป็นสมาชิกของทีมชุดใหญ่”

ไม่มีใครคัดค้าน

หลังจากเกมเมื่อกี้

พวกเขาก็ยอมรับในความแข็งแกร่งของกิงเก็ตสึ โซยะแล้ว

ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยโค้ชก้าวออกมาข้างหน้าแล้วพูดกับทุกคนว่า

“ก่อนจะเริ่มซ้อมวันนี้ ฉันขอพูดอะไรหน่อย”

“เนื่องจากก่อนหน้านี้มีคนบางกลุ่มในชมรมบาสเกตบอลใช้อำนาจหน้าที่ในทางมิชอบเพื่อกลั่นแกล้งเด็กใหม่ การลำเอียงและใช้อำนาจบาตรใหญ่แบบนี้เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด”

พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็ทำหน้างง

หลายคนไม่เข้าใจว่าผู้ช่วยโค้ชหมายถึงอะไร

ผู้ช่วยโค้ชหันไปมองกิงเก็ตสึ โซยะ

“กิงเก็ตสึคุง เกี่ยวกับเรื่องที่เธอเจอมา ฉันขอโทษเธอในนามของชมรมบาสเกตบอลด้วย เป็นความบกพร่องในหน้าที่ของฉันเองที่ดูแลชมรมบาสเกตบอลไม่ดีพอ”

ตูม...

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์รู้สึกเหมือนสมองระเบิด

พวกเขามองผู้ช่วยโค้ชและกิงเก็ตสึ โซยะด้วยความตกตะลึง

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

“ทำไมผู้ช่วยโค้ชต้องขอโทษกิงเก็ตสึคุงด้วย?”

“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในชมรมบาสมาก่อนเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย?”

…

ชั่วขณะหนึ่ง ขาเม้าท์ทั้งหลายก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน

กิงเก็ตสึ โซยะไม่คิดว่าผู้ช่วยโค้ชจะขอโทษเขาต่อหน้าทุกคนแบบนี้

เขารีบโบกมือแล้วพูดว่า

“อ่า คือว่า ไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอกครับ ผมไม่ได้เก็บเรื่องก่อนหน้านี้มาใส่ใจ”

“แล้วมันก็ไม่ใช่ความผิดของชมรมบาสเกตบอลด้วย”

ได้ยินกิงเก็ตสึ โซยะพูดแบบนี้

ทุกคนก็ยิ่งสนใจใคร่รู้เรื่องราวมากขึ้นไปอีก

อาโอมิเนะ ไดกิเดินเข้ามาหาแล้วถามเบาๆ

“เฮ้! กิงเก็ตสึคุง ก่อนหน้านี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”

“เอ่อ จะพูดยังไงดีล่ะ!” กิงเก็ตสึ โซยะเองก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

ทันใดนั้น

โมโมอิ ซัทสึกิที่อุ้มคารูพินอยู่ก็เดินเข้ามาหาทุกคนแล้วพูดว่า

“เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังเอง!”

ทุกคนหันไปมองเธอด้วยความอยากรู้

เธอจึงเล่าประสบการณ์ของกิงเก็ตสึ โซยะให้ทุกคนฟัง

ทำให้ทุกคนเข้าใจว่าเกิดเรื่องน่าโมโหขนาดไหนขึ้นในชมรมบาสเกตบอล

“บ้าเอ๊ย ไอ้คนชื่อทาคาฮาชินั่นทำเกินไปแล้ว อยากจะซัดหน้ามันสักทีจริงๆ”

อาโอมิเนะ ไดกิเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมาเดือดแทนกิงเก็ตสึ โซยะ

นิจิมูระ ชูโซรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว

เขาเลยไม่ได้พูดอะไร

มิโดริมะ ชินทาโร่ดูจะเกลียดคนประเภทนี้มาก พูดออกมาตรงๆ ว่า

“คนประพฤติชั่วแบบนั้นไม่สมควรอยู่ในชมรมบาสเกตบอล”

ความหมายชัดเจน

เขาเกลียดคนแบบนี้

พวกไม่มีฝีมือแล้วดีแต่ใช้ลูกไม้สกปรก

แถมลูกไม้ตื้นๆ นั่นเกือบทำให้ทีมเสียอัจฉริยะตัวจริงไปคนหนึ่ง

อาคาชิ เซย์จูโร่ก็เห็นด้วย

“ดีแล้วที่คนพรรค์นั้นถูกไล่ออกไป แบบนี้กิงเก็ตสึคุงจะได้อยู่ชมรมบาสเกตบอลอย่างสบายใจ”

แปะ แปะ แปะ...

ผู้ช่วยโค้ชปรบมือ

“เอาล่ะ ทุกคนช่วยกันเป็นหูเป็นตาในเรื่องนี้ด้วยนะ ตอนนี้มาเริ่มการฝึกซ้อมของวันนี้กันได้แล้ว”

กิงเก็ตสึ โซยะครอบครองร่างกายของอาคุตสึ

เขาปรับตัวเข้ากับการฝึกซ้อมของทีมชุดใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว

ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังหมดแรงกับการฝึกอันเข้มข้นของทีมชุดใหญ่

ตอนนี้เขาได้สัมผัสถึงความน่ากลัวของหัวหน้าโค้ชชมรมบาสเกตบอลเทย์โคคนนี้เข้าแล้วจริงๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป