บทที่ 1 ข้ามมิติและพบกับ “คารูพิน”

บทที่ 1 ข้ามมิติและพบกับ “คารูพิน”

“แย่แล้ว... ตายหรือเปล่าเนี่ย?”

“เลือดไหลเยอะมากเลย”

“เรียกรถพยาบาลดีไหม?”

“หมอนี่ดวงซวยชะมัด ดันโดนแมวชนจนเป็นสภาพนี้”

“ฉันบอกแล้ว ฉันเห็นกับตาเลยนะ อยู่ๆ แมวนั่นก็ตกลงมาจากฟ้า แล้วหล่นใส่หัวหมอนี่เต็มๆ”

… …

โซยะค่อยๆ ลืมตาขึ้น รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง จังหวะที่กำลังจะยกมือขึ้นกุมหัว เขาก็พบว่าตัวเองนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น

ทำไมฉันถึงมานอนตรงนี้?

แล้วไอ้ของเหนียวๆ นี่มันอะไร?

โซยะคิดในใจ เต็มไปด้วยคำถาม

“นี่ พ่อหนุ่ม เป็นอะไรไหม?!”

ทันใดนั้น เสียงเหมือนคุณป้าคนหนึ่งก็ดังเข้าหูของโซยะ

โซยะมองไปรอบๆ ก็พบว่าตัวเองถูกคนมุงดูอยู่

จากนั้นเขาก็เห็นว่าจุดที่ตัวเองนอนอยู่เมื่อกี้ เต็มไปด้วยเลือดสดๆ

เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?

ผู้ก่อการร้ายโจมตี?

แกล้งกันเล่นเหรอ?

ไม่สิ เดี๋ยว... เมื่อกี้ป้าคนนั้นพูดภาษาญี่ปุ่นงั้นเหรอ?

โซยะมองดูทิวทัศน์รอบตัว แน่นอนว่าทุกอย่างดูไม่คุ้นตา

ป้ายต่างๆ บนเสาไฟฟ้าแถวนั้นล้วนเป็นภาษาญี่ปุ่น

นี่มัน...

เขาสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง ทันใดนั้นก็เพ่งสมาธิกวาดตามองรอบๆ อีกครั้ง

หรือว่าฉันจะข้ามมิติมา?

เขาจำได้ว่ากำลังเล่นเทนนิสกับเพื่อน เห็นลูกเทนนิสพุ่งเข้ามาหา และยังไม่ทันจะได้ตีโต้กลับ เขาก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัว แล้วเหมือนจะหมดสติไป

พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

เขารู้สึกตื่นตระหนกนิดๆ แต่ก็แฝงไปด้วยความตื่นเต้นลึกๆ

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นเข้ามาในหัวของโซยะอีกครั้ง

ความทรงจำไหลทะลักเข้ามาในสมอง

กิงเก็ตสึ โซยะ ลูกชายคนเล็กของตระกูลกิงเก็ตสึ กำลังจะเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมต้นเทย์โค

พ่อแม่ไปทำงานต่างประเทศหลายปีแล้ว

เขายังมีพี่สาวอีกคนที่กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย

งั้นก็น่าจะเป็นการข้ามมิติสินะ?

กิงเก็ตสึ โซยะ

โซยะ

ชื่อเดียวกับชาติก่อนของฉันเลยแฮะ บังเอิญจริงๆ

มัธยมต้นเทย์โค?

ทำไมชื่อนี้คุ้นหูจัง...

ช่างเถอะ ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดเรื่องพวกนั้นเลย

ว่าแต่... เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่?

ทำไมฉันถึงไปนอนอยู่บนพื้น?

แถมเลือดยังไหลเยอะขนาดนั้น...

โซยะพยายามค้นหาคำตอบในหัว

ไม่นานเขาก็พบสาเหตุ

กลุ่มนักเลงรุ่นราวคราวเดียวกับเขากำลังลวนลามเด็กผู้หญิง

เจ้าของร่างเดิมทนดูไม่ได้ เลยเข้าไปพูดตักเตือนนิดหน่อย

ผลก็คือเขาโดนพวกมันล้อมเอาไว้

จากนั้นอยู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่หัว แล้วก็ไม่รู้อะไรอีกเลย

โซยะจับหัวตัวเอง

“ฉันโดนลอบกัดงั้นเหรอ?”

แต่ไม่ใช่นี่นา!

คนที่ล้อมเขาไว้ยังไม่ได้แตะตัวเขาเลยสักนิด

ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

จังหวะนั้น โซยะเพิ่งสังเกตเห็นฝูงคนที่มุงดูอยู่รอบๆ

เขารู้สึกเหมือนลิงในสวนสัตว์ที่กำลังโดนจ้องมอง

เขาจึงรีบหาช่องว่างแล้ววิ่งหนีออกมาจากตรงนั้น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

โซยะมาถึงมุมสงบแห่งหนึ่ง

ตอนนั้นเองเขาถึงชะลอฝีเท้าแล้วถอนหายใจยาว

ฟู่ว...

“คนพวกนั้นน่ากลัวจริงๆ”

ทันทีที่พูดจบ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู

“ใช่เลย ตอนแรกฉันก็ตกใจเหมือนกัน!”

หือ?

โซยะหันซ้ายหันขวาแต่ไม่เห็นใคร

หูแว่วไปเองเหรอ?

เขาส่ายหัวแล้วพึมพำเบาๆ

“หรือจะเป็นผลข้างเคียงจากการข้ามมิติ?”

“นายโง่หรือเปล่า?”

“ใครน่ะ?”

โซยะรีบมองหาเจ้าของเสียง แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของใครแถวนั้น

กลางวันแสกๆ คงไม่เจอผีหรอกมั้ง?

เขาว่ากันว่าญี่ปุ่นผีเยอะ หรือฉันจะเจอดีเข้าแล้ว?

โซยะรีบหลับตาแล้วท่องนะโมตัสสะรัวๆ

“ทำอะไรของนาย? คงไม่ได้โดนฉันชนจนเพี้ยนไปแล้วใช่ไหม?”

โซยะรู้สึกว่าเสียงเหมือนจะมาจากข้างล่าง

เขาเลยก้มหน้ามองตามเสียงไป

แล้วเขาก็เห็นแมวขนฟูสีขาวบริสุทธิ์ แต่มีขนสีน้ำตาลที่หน้า หู หาง และขาทั้งสี่

มันจ้องมองเขาอย่างหยิ่งผยองด้วยดวงตากลมโตสีไพลิน

โซยะตะลึง ตาค้าง แล้วพยายามถาม “เมื่อกี้นายพูดเหรอ?”

เจ้าแมวมองเขาเหมือนมองคนงี่เง่า

“ไร้สาระ ถ้าไม่ใช่ฉัน แล้วจะเป็นใคร?”

เชี่ย...

แมวพูดได้จริงๆ

นี่มันกลายเป็นปีศาจไปแล้วเหรอ?

“นาย... นาย... นายพูดได้จริงๆ เหรอ?” โซยะมองเจ้าแมวอย่างไม่อยากเชื่อ

“คงไม่ได้เป็นปีศาจแมวใช่ไหมเนี่ย?”

พอได้ยินแบบนั้น ขนของเจ้าแมวก็ลุกชัน

จากนั้นมันก็ถลึงตาใส่แล้วพูดว่า

“ปีศาจแมวบ้าบออะไร! ฉันไม่ใช่สัตว์ประหลาดนะ! ฟังให้ดีเจ้าหนู ฉันคือท่านคารูพินผู้สูงส่ง”

ตอนแรกโซยะสะดุ้ง

เขารู้สึกเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน

เขาทวนชื่อในใจเงียบๆ สองสามรอบ

คารูพิน... คารูพิน

ไม่สิ... เดี๋ยว...

มันบอกว่าชื่อคารูพิน

คุณพระช่วย

โซยะมองดูคารูพินด้วยความตกใจแล้วพูดว่า

“นายคือคารูพิน? หมายถึงตัวที่อยู่บ้านเอจิเซ็น นันจิโร่คนนั้นน่ะเหรอ?”

“โอ้โห!”

คารูพินแปลกใจเล็กน้อย

“นายรู้จักเจ้าตาแก่ลามกนั่นด้วยเหรอ”

“ใช่แล้ว ฉันเอง”

พอได้ยินคำตอบของคารูพิน

หัวใจของโซยะก็พองโตด้วยความดีใจ

เขารีบถามต่อ

“งั้นที่นี่ก็คือโลกของ ‘เจ้าชายลูกสักหลาด’ สินะ?”

ใจของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

แน่นอนว่าเขาเคยดูอนิเมะเรื่อง “เจ้าชายลูกสักหลาด”

ในเรื่องมีแมวฮิมารายันชื่อคารูพินอยู่ด้วย

ทว่าประโยคถัดมาของคารูพินกลับทำลายความหวังของโซยะจนพังทลาย

“โลกของเจ้าชายลูกสักหลาด?”

“นายคงหมายถึงโลกเดิมของฉันสินะ!”

“เสียใจด้วย นายทายผิด”

“ที่นี่ไม่ใช่โลกของฉัน”

“ไม่ใช่เหรอ?” โซยะไม่ได้ผิดหวังมากนัก

ถ้าไม่ใช่โลกของเจ้าชายลูกสักหลาด แล้วมันคือโลกอะไรล่ะ?

ปัง ปัง ปัง...

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงกระแทกเป็นจังหวะดังมาจากที่ห่างออกไปไม่ไกล

เขาหันไปมองตามเสียงด้วยความสงสัย

แล้วเขาก็เห็นกลุ่มคนกำลังเล่นบาสเกตบอลอยู่ในสนามใกล้ๆ

บาสเกตบอล?

จู่ๆ โซยะก็เหมือนจะนึกอะไรออก

เขาพึมพำเบาๆ

“เทย์โค... บาสเกตบอล... ชมรมบาสเกตบอลโรงเรียนมัธยมต้นเทย์โค”

คุณพระช่วย...

“ฉันรู้แล้ว”

“ที่นี่คือโลกของ ‘คุโรโกะ โนะ บาสเก็ต’”

หูของคารูพินตั้งขึ้น

มันถามอย่างสงสัย

“คุโรโกะ โนะ บาสเก็ต? คืออะไร?”

เอ่อ...

โซยะไม่รู้จะตอบยังไงดี

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า

“คุโรโกะ โนะ บาสเก็ต... หรือชื่อเต็มๆ ก็คือ บาสเกตบอลของคุโรโกะ”

“โลกนี้เกี่ยวกับบาสเกตบอลเป็นหลัก”

“เหมือนกับที่โลกของนายเกี่ยวกับเทนนิสนั่นแหละ”

คารูพินพยักหน้า เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ

บาสเกตบอลเหรอ...

ในขณะที่คารูพินกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด

โซยะก็เริ่มออกเดินแล้ว

ในเมื่อรู้แล้วว่ามาอยู่ที่โลกของคุโรโกะ โนะ บาสเก็ต

งั้นเขาก็ต้องคิดให้รอบคอบว่าจะทำยังไงต่อไป

เขาวางแผนว่าจะกลับไปที่บ้านในโลกนี้ก่อน

ทว่าเดินไปได้ไม่ไกล จู่ๆ เขาก็รู้สึกตาพร่ามัว ตามมาด้วยความอ่อนแรงอย่างรุนแรงที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

สุดท้ายเขาก็ทรงตัวไม่อยู่ และ... ตุบ... ล้มลงไปกองกับพื้น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

เมื่อโซยะได้สติ

ทันทีที่ลืมตา เขาก็เห็นคารูพินนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้า จ้องมองเขาเงียบๆ

“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับฉัน?” โซยะถามเสียงอ่อน

คารูพินตอบอย่างหงุดหงิด

“ฉันลืมบอกนายไปเมื่อกี้”

“ตอนที่ฉันชนนาย พวกเราก็ผูกพันธะกันไปแล้ว”

“ตอนนี้ ถ้าเราอยู่ห่างกันเกินไป เราจะค่อยๆ อ่อนแรงลงจนตาย”

ผูกพันธะ?

“พันธะอะไร?” โซยะทำหน้างง

คารูพินพูดอย่างจนปัญญาเล็กน้อย

“ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“ตอนข้ามมาโลกนี้ ฉันก็ถูกผูกติดกับนายแล้ว”

“ตอนนี้ระยะห่างของเราห้ามเกิน 10 เมตร ไม่งั้นนายจะมีสภาพเหมือนเมื่อกี้”

หัวใจของโซยะหล่นวูบ

เขาถามอย่างตื่นตระหนก

“เรื่องจริงหรือหลอกเนี่ย? นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?”

“ทำไมต้อง 10 เมตร? แล้วนายมั่นใจได้ยังไง?”

คารูพินไม่ตอบ

มีเพียงดวงตาแมวสีไพลินที่ตอนนี้เปล่งแสงสีฟ้าจางๆ

โซยะรู้สึกตาพร่าไปวูบหนึ่ง

จากนั้นเขาก็เห็นหน้าจออินเตอร์เฟซฉายขึ้นมาตรงหน้า

นี่มัน...

เชี่ย...

นี่คงไม่ใช่ระบบหรอกนะ?

แผงค่าสถานะส่วนบุคคล

【ชื่อ】: กิงเก็ตสึ โซยะ

【อายุ】: 12 ปี

【ส่วนสูง】: 177 ซม.

【น้ำหนัก】: 65 กก.

【ความแข็งแกร่ง】: D

【ความเร็ว】: D

【ความอึด】: D

【จิตวิญญาณ】: A+

【ทักษะลูกบอล】: ไม่มี

【ความสามารถ】: ไม่มี

แผงค่าสถานะคารูพิน

【อาหารแมว】: 0

【พลังงานแมว】: 0

【ระยะปฏิบัติการ】: 10 เมตร

“นายส่งไอ้นี่มาให้ฉันเหรอ?”

โซยะประหลาดใจจนพูดไม่ออก

ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี

เสียงของคารูพินดังขึ้น

“เห็น 【ระยะปฏิบัติการ】 ข้างล่างนั่นไหม!”

“นั่นคือระยะห่างสูงสุดที่เราอยู่ห่างกันได้ ถ้าเกินขีดจำกัดนั้น เราจะอ่อนแอลงเรื่อยๆ”

“แถมค่าสถานะของนายก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ นายคงทนได้ไม่นานก็ตายแน่!”

โปรดติดตามตอนต่อไป