บทที่ 16: นี่คือโรงแรมที่ถูกกฎหมายนะ

บทที่ 16: นี่คือโรงแรมที่ถูกกฎหมายนะ

นครหลวงบุปผา เขตชานเมืองทางใต้

"โรงเตี๊ยมวิมานสวรรค์"

ด้วยความพยายามของเหล่าช่างฝีมือจากท่าเรือและการสนับสนุนทางการเงินจากเคียวชิโร่ โครงสร้างหลักของโรงเตี๊ยมจึงเสร็จสมบูรณ์ภายในเวลาเพียงครึ่งเดือนเศษ แม้แต่การตกแต่งภายในส่วนใหญ่ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ไดจิไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้เลย

ตราบใดที่เงินถึง ปรมาจารย์ช่างไม้ฝีมือเยี่ยมเหล่านี้สามารถสร้างปราสาทโอเด้งได้ภายในหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ

เมื่อเทียบกันแล้ว โรงแรมบ่อน้ำพุร้อนเป็นแค่โปรเจกต์จิ๊บจ๊อย

ห้องโถงรับรอง

อาโอมูชิ, ชิโรเคน, อาคาสุซุเมะ, ไชโรเนะ

สมาชิกทั้งสี่ของแฟนคลับอุลติยืนยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ราวกับทหารที่รอการตรวจพล

ภักดีสุดชีพ!

"ลูกพี่ไดจิ!"

"อื้ม!"

ไดจิพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

เขาจัดการทุกอย่างด้วยตัวคนเดียวไม่ไหวแน่นอน โชคดีที่เขายังมีลูกสมุนกลุ่มนี้อยู่ เทียบเชิญส่วนใหญ่ก็ให้เจ้าสี่คนนี้ไปส่ง รวมถึงงานเบ็ดเตล็ดอื่นๆ ด้วย

"เชิญพวกอาจารย์มาครบแล้วใช่ไหม?"

"ครับ อยู่ห้องข้างๆ กันหมดแล้ว!"

ทั้งสี่คนยิ้มกริ่มอย่างชั่วร้ายพร้อมกัน แสดงให้เห็นชัดเจนว่ากระบวนการเชิญนั้นไม่ได้มาแบบธรรมดาแน่ๆ

ไดจิไม่สน

ทำไมต้องใช้วิธียุ่งยากถ้ามีวิธีที่ง่ายกว่า?

เป็นโจรสลัด ต้องไม่ลืมกำพืดตัวเองสิ

"พาพวกเขาไปที่ห้องจัดเลี้ยง!"

"ครับ"

ไดจิหันหลังเดินออกไป จนถึงห้องจัดเลี้ยง

ทันทีที่เขาผลักประตูเข้าไป กลิ่นน้ำหอมก็พุ่งเข้าจมูก วินาทีต่อมา เขาก็ถูกรุมล้อมด้วยฝูงผีเสื้อราตรีจากย่านเริงรมย์

"ว้าว กล้ามแน่นปึกเลย!"

เมื่อเห็นร่างกายที่กำยำและเต็มไปด้วยมัดกล้ามของไดจิ ดวงตาของสาวๆ ย่านเริงรมย์ก็เปล่งประกายเป้นรูปหัวใจ หลายคนใจกล้าถึงขนาดเบียดตัวเข้าหา มือไม้ลูบไล้ขึ้นลง

"หยุดนะ อย่าจับหน้าอกชั้น!"

"ขาด้วย!"

"ใครปลดเข็มขัดชั้นฟะ?!"

"ที่นี่เป็นโรงแรมถูกกฎหมายนะ พวกเธอสำรวมกันหน่อย!"

ไดจิเหงื่อตกพลั่ก พยายามผลักดันสาวงามเหล่านี้ออกไป

ผู้หญิงพวกนี้น่ากลัวชะมัด

พูดได้คำเดียวว่า มืออาชีพจริงๆ!

เหล่าสาวงามยังคงไม่หนำใจ แต่ในที่สุดก็ยอมสงบลงบ้าง

"คุณคือเถ้าแก่คนใหม่ของพวกเราเหรอคะ?"

"ถูกต้อง"

ไดจิปั้นหน้านิ่ง

"ใครเป็นหัวหน้า?"

"อิฉันชื่อ ไช่เตี๋ย เจ้าค่ะ"

หญิงสาวรูปร่างเผ็ดร้อนคนหนึ่งก้าวออกมา แอบดึงคอเสื้อกิโมโนลงเผยให้เห็นร่องอกลึกและรอยสักรูปผีเสื้อที่หน้าอก

ดวงตาของเธอเย้ายวนดุจแพรไหม น้ำเสียงแหลมเล็กออดอ้อน "เถ้าแก่คะ พวกเราจะเริ่มรับแขกได้เมื่อไหร่คะ?"

"ที่นี่ไม่ใช่ซ่อง!"

ไดจิย้ำอีกครั้ง สีหน้าเริ่มทะมึน

ถนนย่านเริงรมย์ที่ใหญ่กว่าและถูกกว่าก็มีถมเถ ผู้ชายที่ไหนจะถ่อมาถึงที่นี่เพื่อหาผู้หญิงอย่างว่า?

จะหาเงิน มันต้องมีจุดขายที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเองสิ

"ฟังให้ดีนะ ชั้นไม่สนว่าพวกเธอจะทำอะไรเป็นการส่วนตัว แต่ตราบใดที่อยู่ในร้าน ห้ามทำตัวเหลวไหลเด็ดขาด ที่นี่เป็นโรงแรมถูกกฎหมาย ถูกกฎหมายเข้าใจไหม!"

"..."

ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าสาวงามต่างพากันอึ้ง

ไม่ต้องรับแขก?

ไช่เตี๋ยจุดกล้องยาสูบ สายตาประชดประชันราวกับนักเลงหญิง

"เถ้าแก่คะ พวกพี่สาวน้องสาวถนัดแต่วิชาบนเตียง ถ้าไม่ให้พวกเรารับแขก แล้วจะเอาอะไรกินล่ะคะ?"

"ไม่ต้องห่วง"

ไดจิชี้ไปด้านหลัง

เหล่าอาจารย์ที่สภาพสะบักสะบอม หน้าตาปูดบวม ค่อยๆ เดินตัวลีบเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง แต่ละคนล้วนเป็นหมอนวดหรือหมอที่มีชื่อเสียงของนครหลวงบุปผา

เมื่อพวกเขาเห็นห้องที่เต็มไปด้วยสาวงามย่านเริงรมย์ ก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างด้วยความตะลึง

"นี่มันสวรรค์ชัดๆ?"

ไอ้พวกโจรสลัดบ้า ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ฟะ!

ถ้ารู้แบบนี้ ต่อให้ไม่จ้างพวกเขาก็ยอมมา!

โธ่เอ๊ย โดนซ้อมฟรีเลยตู!

ไดจิหันไปพูดกับเหล่าสาวงามด้วยน้ำเสียงขรึม "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเธอจะต้องเรียนทักษะวิชาชีพจากอาจารย์พวกนี้ เข้าใจไหม?"

"รับทราบค่า"

สาวๆ ตอบรับแบบขอไปที

หน้าของไดจิมืดครึ้มลง

ได้ ได้ จะลองดีใช่ไหม!

ไดจิสูดหายใจลึกแล้วพูดเสียงดังฟังชัด "ชั้นจะมีการสอบวัดผลก่อนเปิดร้าน ใครที่ผ่านจะได้รับรางวัล 10 เหรียญทอง และ 30 อันดับแรกจะได้รับคนละ 100 เหรียญทอง!"

"100 เหรียญทอง!"

สาวๆ อุทานด้วยความตกตะลึง

100 เหรียญทองนี่สร้างบ้านหลังใหญ่ได้เลยนะ!

ถ้าไม่ใช่ระดับตัวท็อปจริงๆ สาวบริการทั่วไปคงยากที่จะเก็บเงินได้ถึง 100 เหรียญทองต่อปีหลังจากหักค่าใช้จ่าย

และมีตั้ง 30 ที่นั่ง หมายความว่า 1 ใน 3 ของพวกเธอมีสิทธิ์คว้าเงินก้อนโตนี้ และต่อให้ไม่ได้ที่หนึ่ง ก็ยังมีรางวัลปลอบใจ 10 เหรียญทอง

"เถ้าแก่คะ พวกหนูจะตั้งใจสอบให้ผ่านแน่นอนค่ะ!"

"วางใจได้เลยค่ะเถ้าแก่!"

"100 เหรียญทองต้องเป็นของชั้น!"

อารมณ์ความรู้สึกพุ่งกระฉูดทันที

ไดจิพยักหน้าเล็กน้อย

เงินตราสามารถเปลี่ยนสันดานคนได้ อำนาจของเงินนี่มันแข็งแกร่งที่สุดจริงๆ

"ทำธุรกิจนี่มันเหนื่อยชะมัด เป็นเจ้าของที่ดินกินค่าเช่าสบายกว่าเยอะ"

ไดจิบ่นพึมพำขณะเดินออกมา

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการเงินทุนก้อนโตไว้ตั้งตัว ใครจะมาเสียเวลาทำเรื่องยุ่งยากแบบนี้? เก็บค่าเช่าน่ะง่ายกว่าเยอะ ไม่ต้องคิดอะไรมาก

"ไปอาบน้ำดีกว่า"

ไดจิเดินไปที่โซนบ่อน้ำพุร้อนชาย ถอดเสื้อผ้าจนล่อนจ้อน แล้วกระโดดลงน้ำ

สบายตัว!

เนื่องจากยังไม่เปิดให้บริการ เขาจึงเป็นคนเดียวที่ครองบ่อน้ำ จะว่ายท่าไหนก็ไม่มีใครว่า

ทว่า สิ่งที่ไม่คาดฝัน แม้จะมาช้าแต่ก็มาถึง

"ไดจิ มาแล้วจ้า!"

เด็กสาวร่างเปลือยเปล่าร่อนลงมาจากฟากฟ้า กระแทกลงน้ำราวกับก้อนหินยักษ์ต่อหน้าไดจิ น้ำแตกกระจายไปทั่ว

ทันใดนั้น เด็กสาวก็โผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำ ชูแขนขึ้นฟ้า เผยให้เห็นทัศนียภาพอันงดงามของท่อนบนต่อหน้าต่อตาไดจิ

"ว่ะฮ่าฮ่าฮ่า อยากแช่น้ำมาตั้งนานแล้ว!"

"..."

ไดจิลูบหน้าที่เปียกโชก และย้ำอย่างจนใจ

"ยามาโตะ นี่มันห้องอาบน้ำชายนะเฮ้ย?!"

"ก็ใช่น่ะสิ!"

เด็กสาวไม่มีความตระหนักรู้เลยสักนิด

ไดจิถึงกับพูดไม่ออก

ไอ้คำว่า 'ก็ใช่น่ะสิ' ของเธอนี่มันหมายความว่าไง!

ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่ได้เสียหายอะไร

"ใหญ่เหมือนกันแฮะ"

ไดจิลูบคาง สายตาจับจ้องสำรวจเด็กสาวอย่างเปิดเผย

มองไปก็ไม่สึกหรอนี่นา

เขาก็ไม่ใช่สุภาพชนอะไรอยู่แล้ว

จะว่าไป ยามาโตะเตี้ยกว่าเขาประมาณยี่สิบเซนติเมตร ซึ่งกำลังพอดีกับหุ่นของเขาเลย สำหรับเขาแล้ว อุลติตัวเล็กไปหน่อยจริงๆ

หนึ่งนาทีผ่านไป... สามนาทีผ่านไป...

"อย่าจ้องแบบนั้นสิ มันน่ากลัวนิดๆ นะ"

ยามาโตะเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก คว้าผ้าเช็ดตัวมาปิดหน้าอก

แต่มันปิดได้แค่ครึ่งเดียว

ยิ่งดูยั่วยวนเข้าไปใหญ่

"ยัยนี่เขินเป็นด้วยเหรอเนี่ย?"

ไดจิอดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นแก้มแดงระเรื่อของเด็กสาว

ต่อให้เธอจะคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายแค่ไหน แต่ธรรมชาติของผู้หญิงมันก็ไม่หายไปหรอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามาโตะไม่ได้ระบุเพศวิถีว่าเป็นชายจริงๆ แต่เป็นการเลียนแบบไอดอลเฉยๆ

เนื้อแท้แล้ว มันก็เหมือนการเล่นพ่อแม่ลูกนั่นแหละ

พอเห็นไดจิล้อเลียน ยามาโตะก็หน้าแดงกว่าเดิม

บ้าจริง!

เด็กสาวท้าวสะเอวด้วยความโกรธ

ผ้าเช็ดตัวร่วงลงไปกองกับพื้น

เด็กสาวรีบก้มเก็บผ้าเช็ดตัวขึ้นมา แล้วท้าวสะเอวข้างเดียวด้วยความหงุดหงิด ถามขึ้นว่า "ไดจิ ทำไมนายต้องให้ชั้นเป็นเจ้าของร้านด้วย?!"

"ก็เพื่อหาเงินไง"

รอยยิ้มของไดจิดูเจ้าเล่ห์

มันก็เหมือนเขาเช่าร้านให้ยามาโตะนั่นแหละ

ลูกสาวไคโดเปิดร้าน มีหรือพวกเศรษฐีจะไม่ขนเงินมาประเคนให้?

ส่วนแบ่งก้อนนี้มันมหาศาลเลยนะ!

ด้วยเงินทุนเริ่มต้นก้อนนี้ เขาสามารถลงทุนในสิ่งที่ใหญ่กว่าได้ การซื้อบ้านทีละหลังมันช้าไป มันต้องกว้านซื้อทีละเยอะๆ!

ใช่แล้ว เขาจะทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์!

ยังไงซะ จำนวนอสังหาฯ ที่เขาครอบครองก็สัมพันธ์กับความแข็งแกร่งของฮาคิของเขานี่นา!

จุดสำคัญที่สุดคือเด็กสาวตรงหน้านี้ ถ้าไม่มีภูมิหลังอันทรงพลังของเธอเป็นเกราะคุ้มกัน เขาคงเล่นเกมอสังหาฯ คนเดียวไม่ได้ และเขาก็ไม่มีเงินทุนหรืออิทธิพลมากพอด้วย

ไดจิหรี่ตาลง

"ยามาโตะ เธออยากช่วยประเทศนี้ไหม?"

"อยากสิ!"

ยามาโตะพยักหน้าอย่างแรง

ปากของไดจิฉีกยิ้มกว้างถึงใบหู

"ดี งั้นชั้นจะช่วยเธอเอง!"

จงดูให้เต็มตาเถอะสาวน้อย ว่าการเก็งกำไรอสังหาริมทรัพย์จะกอบกู้ชาติได้ยังไง!