บทที่ 420: ทำไมขาแมงมุมของนายถึงดูเนียนขนาดนั้น? (ฟรี)

ดังนั้นจะว่าไปแล้ว ถึงจะต้องยกของที่ได้จากศึกครั้งนี้ให้หมด มันก็ไม่ได้ต่างอะไรนัก เพราะที่ผ่านมาก็ส่งมอบของให้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว อาจจะเรียกว่า "ชินแล้ว" ก็ได้ ถ้าไม่ได้ส่งมอบอะไรเลย กลับรู้สึกอึดอัดใจเสียด้วยซ้ำ

“งั้นฉันเอาไปแปดสิบ นายเอาไปยี่สิบละกัน? ก็ปกติฉันใช้เสบียงมากกว่านายอยู่แล้ว บางครั้งยังต้องรับหน้าที่คอยปกป้องนายด้วยใช่ไหมล่ะ?”

เจียงอิ๋งเสวี่ยพูดขึ้นพลางยิ้มน้อย ๆ

“ครับ…” เสิ่นไห่ตงพยักหน้าโดยไม่ลังเล เขาเดาไว้แล้วว่าอาจารย์ต้องพูดแบบนี้ แต่เขาไม่ถืออะไร เห็นอาจารย์ยิ้มได้แบบนี้ ก็เท่ากับว่าเธอไม่ได้คิดมากกับของที่ได้ ไม่มีความรู้สึกผิดติดค้างในใจ ก็กินได้นอนหลับอย่างสบาย

อีกอย่าง เรื่อง "ฉันเอาแปดสิบ นายเอายี่สิบ" นั่นก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง ตอนสถานการณ์จริง อาจารย์ก็ยังแบ่งเสบียงให้เขาอยู่ดี อย่างเช่นระเบิดยี่สิบลูกนั่น เธอให้เขาห้าลูกก่อน แล้วอีกห้าลูก สุดท้ายก็โยนใส่กระเป๋าสำรองรวมให้เขาเอาไปใช้ได้ตามใจ…

สรุปก็คือ อาจารย์ของเขาน่ะแนวซึนเดเระเต็มตัว ถึงตอนนี้เขาเพิ่งใช้ระเบิดไปแค่ลูกเดียว ส่วนอาจารย์นั่นดูจะใช้ไปเกินสิบลูกแล้วด้วยซ้ำ

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา เสียงแตรรถก็ดังขึ้นจากแยกถนน แล้วรถออฟโรดดัดแปลงคันหนึ่งก็ขับมาปรากฏตัว!

นั่นคือรถของฉินเจี้ยน พอเห็นเท่านั้น ทั้งสองก็รีบโบกมือทันที:

“ทางนี้!”

จากนั้น รถก็จอดอย่างมั่นคงตรงหน้าพวกเขา

“เฮ้ พวกเธอสองคน ไม่เจอกันแค่วันเดียว ทำไมหน้าถึงเปื้อนซะขนาดนี้?”

ฉินเจี้ยนลดกระจกลง โผล่หน้าออกมาแล้วมองดูทั้งคู่ ก่อนจะเอ่ยอย่างอดไม่ได้

“ก็เปื้อนนิดหน่อยแหละ!”

“เมื่อคืนฝนตกหนักด้วยแหละ เลยเลอะกันไปหมด”

ทั้งสองคนตอบกลับไป พอได้ยินฉินเจี้ยนทัก ก็มองหน้ากัน แล้วก็เพิ่งสังเกตว่าหน้ากันและกันเลอะจริง ๆ ถ้าไม่โดนทัก คงไม่รู้ตัวแน่

“ฝนเมื่อคืนก็แรงพอตัว แถมหนาวใช่เล่น... อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนไปล่ามอนสเตอร์กัน?”

พอได้ยินเจียงอิ๋งเสวี่ยพูดเรื่องฝน ฉินเจี้ยนก็ถามขึ้นอย่างแปลกใจเล็กน้อย

“ก็ประมาณนั้นแหละ พวกเราล่าไปเยอะเลย พักบ้างสู้บ้าง”

เจียงอิ๋งเสวี่ยไม่พูดมาก ให้เสียเวลา เธอหยิบของออกมาให้ดูเลย

“อะไรน่ะ?”

“ของที่ได้มาไง! เปิดดูสิ!”

“โอ้โห! เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

ฉินเจี้ยนรับเป้ที่เจียงอิ๋งเสวี่ยยื่นให้ รีบรูดซิปออกดู แล้วก็พบว่าข้างในอัดแน่นไปด้วยคริสตัลจนตาโต

“คราวนี้ไม่ต่ำกว่าสองร้อยแน่ใช่ไหม?”

“สองร้อยหนึ่งแน่ะ แถมมาอีกหนึ่งก้อนด้วย!”

“โอ้ แบบนี้ก็ดีเลย ฉันขอเก็บไว้แค่สองร้อยก็พอ ก้อนที่เหลือพวกเธอเอาไป ถือว่าปิดหนี้กันตรงนี้เลย!”

พูดจบ ฉินเจี้ยนก็ดึงคริสตัลออกมาหนึ่งก้อน แล้วยื่นคืนให้เจียงอิ๋งเสวี่ย

“ดีเลย!”

ทั้งสองพยักหน้ารับ ยิ้มโล่งอก พวกเขาดีใจที่สามารถปลดหนี้ได้ในครั้งเดียว จะได้ไม่ต้องมีภาระทางใจเวลาไปซื้อของอีกต่อไป ถึงแม้ฉินเจี้ยนจะเคยบอกว่าไม่ต้องรีบใช้คืนหนี้ แต่สุดท้ายแล้ว ความสบายใจมันสำคัญกว่า

เมื่อฉินเจี้ยนเก็บคริสตัลสองร้อยก้อนใส่เป้เสร็จ เขาก็แอบหัวเราะในใจ

พูดก็พูดเถอะ ครั้งนี้เขา "เก็บดอกเบี้ยเงียบ ๆ" ไปเล็กน้อย จริง ๆ แล้วหนี้ของทั้งสองคนรวมกันก็ยังไม่ถึงสองร้อยก้อนด้วยซ้ำ ถ้าจะคิดตามจริง เขาต้องทอนให้ด้วยซ้ำ แต่พอเห็นว่าทั้งคู่ดูไม่ค่อยจำจำนวนหนี้แน่ชัด เขาก็เลยปล่อยผ่านไป

แน่นอนว่า ตอนนี้เขาในฐานะเจ้าของ “ซูเปอร์มาร์เก็ต” ก็มีกำลังมากกว่าเมื่อก่อนมาก ความคิดก็เลยสงบนิ่งขึ้นไปอีก การรับคริสตัลมาเกินสิบก้อนยังทำให้รู้สึกหนักใจนิดหน่อยด้วยซ้ำ เขาคิดว่า เอาไว้ตอนเจอของดีค่อยตั้งราคาให้สูงขึ้น แล้วค่อยคืนคริสตัลที่เกินมาให้พวกเขาทางอ้อมก็ยังได้

คิดได้แบบนั้น ฉินเจี้ยนก็เข้าสู่เรื่องหลักทันที:

“โอเค ไหนล่ะของที่เก็บมา? เอามาดูสิ เดี๋ยวคิดเป็นกิโลให้เลย!”

เขาพูดติดตลก ของพวกนี้ไม่ใช่เศษเหล็กซะหน่อย จะมาคิดเป็นกิโลได้ยังไง?

แต่คนที่ได้ยินกลับนิ่งไปทันที

เจียงอิ๋งเสวี่ยรีบถามด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ:

“เอ่อ… นายไม่เอาแล้วเหรอ?”

“เอาสิ! แต่ไม่ได้เอาฟรีนะ แยกเรื่องเป็นเรื่อง พวกเราตกลงกันไว้แล้วว่า ถ้าเธอหาของมีค่ามาได้ ก็สามารถขายให้ฉันได้!”

ฉินเจี้ยนยกมือขึ้นประกอบคำพูด อธิบายด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“เจ้าตงจื่อเมื่อกี้ก็บอกว่าอยากจะให้ของพวกนี้ฉันฟรี ๆ คงเพราะรู้สึกผิดเรื่องรถนั่นแหละ ฮ่า ๆ ไม่ต้องกดดันขนาดนั้นหรอก ในเมื่อฉันพูดออกไปแล้ว ก็จะไม่กลับคำแน่นอน”

“รถฉันจะให้ทีมช่างจัดการเองนั่นแหละ แค่ลากกลับมามันลำบากหน่อย เฮ้อ รู้แบบนี้ไม่ไล่ช่างกลับไปก็ดี! ไอ้เชี่ยจงนั่นล่ะยุ!”

ฉินเจี้ยนพูดจบก็เกาศีรษะ พึมพำบ่นเบา ๆ

เห็นฉินเจี้ยนทำตัวเป็นตาเฒ่าขี้บ่นแบบนั้น ทั้งเจียงอิ๋งเสวี่ยกับเสิ่นไห่ตงก็อดขำไม่ได้

“เฮ้ๆ ขำอะไรกัน? งั้นฉันขอของที่ได้มาครึ่งหนึ่งเลยดีไหม?”

ฉินเจี้ยนกอดอก ทำหน้ากวนประสาท

“ม่ายยยยย! เดี๋ยวเอาไปให้เดี๋ยวนี้เลย คิดเป็นกิโลเลยก็ได้! ฮ่าๆๆ...”

เจียงอิ๋งเสวี่ยหันหลังกลับไปที่รถ เตรียมหยิบของให้ สีหน้าเจ้าเล่ห์แบบจงใจยั่วชัด ๆ

“ว่าแต่ พี่ฉิน เมื่อวานนายไปทำอะไรมาบ้างเหรอ? ดูเปื้อนใช่เล่นเลยนะ?”

เสิ่นไห่ตงมองดูเสื้อผ้าฉินเจี้ยนแล้วก็ถามอย่างสงสัย

ฉินเจี้ยนก้มมองตัวเอง ก็เห็นเปื้อนจริง ๆ รองเท้าบูตกับชุดป้องกันเต็มไปด้วยคราบโคลนใหญ่ ๆ คิดว่าทุกคนที่โดนฝนเมื่อคืนก็คงเป็นแบบนี้หมด

แม้ฝนเมื่อคืนจะทำให้อากาศสดชื่น และช่วยยับยั้งการแพร่กระจายของไวรัสได้ชั่วคราว แต่ฝนที่ตกลงมานั้นสกปรกไม่เบา ดีที่โคลนติดมาสม่ำเสมอกันทั่วตัว…

“เมื่อวานไม่ได้ทำอะไรมาก แค่ฆ่าแมงมุมกลายพันธุ์กลุ่มหนึ่ง ขนน้ำใส่รถจนเต็ม แล้วก็เจอคนกลุ่มหนึ่ง”

ได้ยินฉินเจี้ยนพูดแบบนั้น เสิ่นไห่ตงก็เบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ:

“แบบนั้นเรียก ‘ไม่ได้ทำอะไรมาก’ เหรอ?! ผมว่าพี่ฉินทำงานสามวันในวันเดียวมากกว่า!”

“จริงเหรอ ฮ่า ๆ ฉันไม่รู้สึกเลยนะ อาจเพราะทุกอย่างมันลื่นไหลดี ก็เลยไม่รู้สึกว่าเหนื่อยอะไรมากมั้ง”

ฉินเจี้ยนพูดอย่างยิ้มแย้ม

ถัดจากนั้น เจียงอิ๋งเสวี่ยก็เอาของที่ได้มาออกมา แล้วพูดเหมือนชวนคุยเล่นว่า:

“ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าเมื่อวานพวกเราดันเจอแมงมุมกลายพันธุ์ล่องหนที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในสนามฝึกซ้อม พอออกมาก็ดันเจออีก นี่มันเผอิญหรือโชคกันแน่?”

“หืม? งั้นพวกเธอก็เจอเหมือนกัน?”

ฉินเจี้ยนตกใจขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน

“แน่นอน!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นก็ยื่นหนังสือพิมพ์ที่ห่อบางอย่างมาให้

ก้อนหนังสือพิมพ์นั้นนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ฉินเจี้ยนเหมือนจะเดาได้ว่าข้างในคืออะไร

พอคลี่ออก ก็เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ขาแมงมุมเต็มไปหมดเรียงเป็นชั้น!

“เยี่ยมเลย ฉันมีอีกหลายสิบอันอยู่แล้ว รวมกันก็น่าจะเกินห้าสิบขาแน่นอน”

ฉินเจี้ยนพยักหน้าเล็กน้อย พลางหยิบขาแมงมุมที่ผ่านการแปรรูปแล้วจากกระเป๋าออกมาโชว์

พอเห็นขาแมงมุมที่มันวาว ดูอวบอิ่มของเขา เจียงอิ๋งเสวี่ยก็อดถามไม่ได้:

“เฮ้ ทำไมขาแมงมุมของนายถึงดู ‘เนียน’ ขนาดนั้นล่ะ?”

“‘เนียน’ นี่มันคำอะไรกันเนี่ย…”

เสิ่นไห่ตงพึมพำเบา ๆ ข้าง ๆ

แต่ฉินเจี้ยนกลับเหล่ตามองเจียงอิ๋งเสวี่ยอย่างดูแคลน:

“ดูไม่ออกเหรอ? ขาแมงมุมของฉัน ‘ปอกหนัง’ แล้วต่างหากล่ะ…”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………