บทที่ 375: ธุรกิจวุ่นวาย (ฟรี)

ห้านาทีต่อมา ฉินเจี้ยนก็ปรากฏตัวขึ้นบนดาดฟ้า

“ปุ้ง!”

เขาชี้มือไปที่พื้น ก่อนที่ซีเมนต์หลายร้อยปอนด์จะปรากฏขึ้นกลางอากาศ แล้วหล่นลงมาดัง ตุ้บ หนักแน่นเต็มเสียง

"ทำไมรู้สึกเหมือนฉันกำลังขี้อยู่เลยวะเนี่ย?"

ฉินเจี้ยนมองก้อนซีเมนต์มหึมาตรงหน้า ที่ยังสั่นเล็กน้อยอยู่ แล้วก็อดบ่นไม่ได้

จากนั้นเขาก็ลงไปด้านล่างเรียกเฒ่าปิง ซึ่งก็รีบขึ้นมาทันทีพร้อมกลุ่มลูกน้องถือพลั่วกันครบมือ

"บอส เร็วจัง!"

เฒ่าปิงอุทาน เพราะคิดว่าเพิ่งผ่านมาไม่ถึงสิบนาทีดี ๆ บอสก็ขนซีเมนต์ขึ้นมาหลายร้อยปอนด์ซะแล้ว!

แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกเสียใจทันทีที่ปากไวไปหน่อย หรือว่าบอสจะยังใช้วิธีเดิมคือ ‘หยิบของจากระยะไกล’?

"เร็วเข้า! รีบลำเลียงเลย!"

เฒ่าปิงรีบข้ามเรื่องนั้นแล้วเร่งงานทันที ทุกคนเริ่มใช้พลั่วตักซีเมนต์เสียงดังกราว แล้วก็ลำเลียงลงไปด้านล่าง

"ทั้งหมดนี่กว่าสองร้อยปอนด์ แต่ก็คงไม่พอซ่อมผนังร้าวให้ทุกห้องได้ครบหรอก"

ฉินเจี้ยนพูดต่อ เพราะเขาได้คิดเรื่องนี้ไว้แล้ว "แต่เรื่องหนึ่งก็คือเรื่องหนึ่ง ถ้าซีเมนต์ไม่พอ นายต้องมาซื้อจากฉันเพิ่มเองนะ ฉันไม่ลดราคาให้ กลับไปใช้ราคาปกติแล้ว"

"ไม่มีปัญหาครับบอส ขอแค่บอสมีซีเมนต์เตรียมไว้ให้พอ ผมอาจจะมาสั่งจองล่วงหน้าพรุ่งนี้เลยก็ได้"

เฒ่าปิงพยักหน้าทันที พร้อมบอกว่าตอนนี้เรื่องความอบอุ่นของคนในตึกยังเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ต่อให้เขาได้คริสตัลมาเยอะจากการล่าสัตว์ประหลาด เขาก็จะเอามาใช้ซ่อมกำแพงก่อนเป็นอันดับแรก

"อืม งั้นช่วงนี้เราติดต่อกันให้ใกล้ชิดนะ อ้อ แล้วคืนนี้ฉันจะเริ่มสร้างห้องบิลเลียด ถ้านายไม่มีธุระอะไร ก็อย่าขึ้นมาบนดาดฟ้า จะไปรบกวนการทำงานของคนของฉัน"

ฉินเจี้ยนพูดอย่างจริงจัง ความจริงเขาอยากโกหกเรื่องนี้มานานแล้ว

"เอ่อ ได้เลยครับ! เดี๋ยวผมจะลงไปเตือนทุกคนตอนนี้เลย!"

เฒ่าปิงพยักหน้ารัว ๆ ในใจแอบคิดว่า "ฉันยังไม่เคยเห็นลูกน้องของบอสเลยสักคน?" หรือว่าพวกนั้นจะมาทำงานตอนเย็น? แต่ยังไงก็เถอะ แค่สามารถสร้างห้องบิลเลียดเสร็จในไม่ถึงสองวันก็ถือว่าเวอร์มากแล้ว

เขาไม่กล้าถามอะไรอีก เพราะอาจจะเป็น ‘วิธีของบอส’ เฒ่าปิงจึงรีบลงไปชั้นล่างทันที

"โอ้ ใช้เวลาอยู่นานเหมือนกันแฮะ"

ฉินเจี้ยนมายืนที่ระเบียง มองดวงอาทิตย์ที่ใกล้ตกดิน พลางถอนใจเบา ๆ

เรื่องในตึกหกก็เกือบจะจัดการเสร็จหมดแล้ว เหลือแค่การจัดส่งของ...

อ่า จริง ๆ ต้องเรียกว่า ‘จัดส่งคน’ มากกว่า

พวกที่อยู่ที่ร้านสะดวกซื้อปั๊มน้ำมัน คงจะรอจนจะเป็นบ้าแล้วมั้ง เขาเคยสัญญาว่าจะพากลับที่หลบภัยบริษัทหนานเถียนก่อนเที่ยง แต่ตอนนี้เลยมาจนบ่ายแล้ว

แถมการส่งพวกเขากลับยังต้องให้คนอื่นมาช่วยอีก เพราะเขาคนเดียวคงไม่พอแน่

ระหว่างที่เดินลงบันได ฉินเจี้ยนก็เหลือบไปเห็นกระดานดำ แล้วพบว่ามีการติดประกาศสมัครงานเพิ่มขึ้นอีกหลายใบ จนกระดานดูแน่นขนัดและค่อนข้างจะรกเล็กน้อย

ฉินเจี้ยนสังเกตได้ทันทีว่า ใบที่ใหญ่ที่สุดมาจากเชฟ เพราะบรรทัดแรกก็เขียนถึง ‘พนักงานเสิร์ฟ’ แล้ว เขาจึงไม่อ่านต่อ

ส่วนใบเล็กอีกสองใบนั้น เป็นใบประกาศจากจินไหลฝู และคนขับรถ ซึ่งกำลังเปิดรับเด็กฝึกงานซ่อมปืน และเด็กฝึกงานซ่อมรถตามลำดับ

พอเห็นแบบนี้ ฉินเจี้ยนก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วพึมพำว่า “ดูท่าว่าพวกเขาจะทำงานเองไม่ไหว ถ้าไม่มีผู้ช่วยแล้วล่ะนะ!”

ถ้าไม่บังเอิญมาเห็นตอนนี้ เขาคงลืมไปแล้วว่าสายงานพวกนี้ก็สามารถเปิดรับสมัครคนได้เหมือนกัน เท่ากับว่า อัตราการจ้างงานในตึกเพิ่มขึ้นอีก!

ว่าแต่...ทำไมหมอยังไม่เปิดรับสมัครคนบ้างเลยนะ? หรือว่ากดดันเกินไป? เพราะยังต้องวิจัยแคปซูลสีแดงกับสีน้ำเงินอยู่? หรือว่างานสายหมอมันไม่เหมือนงานช่าง ที่แค่ฝึกฝนก็พอ มันยากเกินกว่าจะมีเด็กฝึก?

แต่ก็ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้อง “ตามกระแส” หรอก ขอแค่ดูแลคลินิกตัวเองให้ดีก็พอแล้ว

ฉินเจี้ยนเดินสวนกับชาวตึกหลายคน เขาทักทายเล็กน้อยแล้วลงไปด้านล่าง ขับรถออกไปทางหน้าทางเข้าโครงการ แล้วก็เจอด่านกั้นอัตโนมัติ

สิ่งแรกที่เขาทำหลังลงจากรถ ไม่ใช่แสดงความหงุดหงิด แต่คือความอยากรู้

เพราะเขาจำได้ว่า ที่นี่เคยไม่มีไฟฟ้า แต่เมื่อกี้เขาเห็นชัด ๆ ว่าตู้เย็นกับหม้อหุงข้าวไฟฟ้าในแต่ละบ้านใช้งานได้หมด…

เห็นพวกทหารยืนโบกมือจากป้อมยาม ฉินเจี้ยนก็อดถามไม่ได้ว่า "ที่นี่มีไฟฟ้าใช้แบบแยกส่วนเหรอ? ถึงกับมีไฟด้วย?"

"ไม่ใช่หรอกครับเฮีย เฒ่าปิงให้คนในตึกมาซ่อมเมื่อวานนี้เองครับ"

เจ้าหน้าที่ทหารที่ทำหน้าที่เป็นยามยิ้มพลางตอบอย่างรู้สึกขอบคุณ “โชคดีที่ในตึกเรามีช่างฝีมือหลายคน ไม่งั้นคงต้องอยู่มืด ๆ กันต่อไป”

"งั้นตอนนี้ทั้งโครงการมีไฟใช้หมดแล้วเหรอ?"

ฉินเจี้ยนถามต่อ แน่นอนว่าเขาไม่ได้ถามเปล่า ๆ แต่มีแผนในใจอยู่แล้ว

"ยังครับ ตอนนี้มีแค่ตึกหกเท่านั้นที่มีไฟ ช่างคนนั้นไปแก้สายไฟตรงหม้อแปลงให้แยกออกเป็นวงจรเฉพาะ ตอนนี้ไฟทั้งหมดจากหม้อแปลงนี้ก็เลยถูกส่งให้แค่ตึกหกกับประตูอิเล็กทรอนิกส์นี่เท่านั้น"

"อ้อ งั้นใช้ต่อไปได้อีกกี่วันล่ะ?"

"ไม่ทราบเลยครับบอส ผมไม่ใช่ช่างเหมือนกัน"

คำถามของฉินเจี้ยนเล่นเอาอีกฝ่ายจนไปไม่เป็น

"งั้นฝากไปบอกเฒ่าปิงหน่อยนะ ว่าฉันยังมีเครื่องปั่นไฟขนาดเล็กเหลืออยู่ ถ้าไฟไม่พอ ก็สามารถสั่งล็อตใหญ่จากฉันได้เลย!"

ฉินเจี้ยนรีบใช้โอกาสนี้โปรโมตของทันที อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับแล้วพูดอะไรบางอย่างก่อนจะเปิดประตูให้ “ปลดล็อก” ทางให้ฉินเจี้ยนผ่านไป

พูดถึงเครื่องปั่นไฟพวกนี้ ต้องบอกว่าเครื่องในที่หลบภัยถือเป็น “อุปกรณ์ประกอบ” ไม่สามารถนำออกไปง่าย ๆ และถ้าเอาออกไป ก็จะไม่มีไฟใช้ในที่หลบภัย ฉะนั้นเครื่องที่ฉินเจี้ยนหมายถึง ไม่ใช่ของในระบบ

แต่เป็นของที่เขาได้มาจากพวกหวังเฉวียนเซิ่ง หรือสุ่มได้จากระบบต่างหาก

ใช่แล้ว ตอนที่เขาทำการสุ่ม 88 ครั้งนั้น เขาได้เครื่องปั่นไฟมาถึง 2 เครื่อง แม้ว่าราคาจะค่อนข้างแพง แต่เพราะมันไม่มีประโยชน์สำหรับเขา ฉินเจี้ยนจึงโยนไว้ในมุมเป้แบบไม่สนใจ ถ้าไม่ได้เห็นตึกหกมีไฟ เขาคงลืมไปแล้วว่าเคยได้ของพวกนี้มาด้วย

ระหว่างทางขับรถกลับ ฉินเจี้ยนก็ขับเร็วมาก แม้ว่าเขาจะเพิ่งเรียนขับรถมาไม่ถึงชั่วโมง แต่ไม่รู้เพราะพรสวรรค์ หรือเพราะถนนมันโล่งไม่มีรถเลย การขับของเขาจึงไหลลื่นเป็นพิเศษ

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉินเจี้ยนก็กลับมาที่ที่หลบภัย หยิบของบางอย่างยัดใส่เป้ แล้วก็รีบขับต่อไปยังหน้าร้านสะดวกซื้อปั๊มน้ำมัน

"บอสฉิน! พวกเรากลับได้รึยังครับ?"

"ขอโทษจริง ๆ นะบอสฉิน พวกเราคงทำให้บอสเสียงานแย่เลย!"

ทันทีที่ได้ยินเสียงรถ ทุกคนในร้านก็รีบกรูกันออกมา แล้วก็รีบทักทันทีที่เห็นหน้าเขา แม้วันนี้ฉินเจี้ยนจะปล่อยพวกเขาให้รอทั้งวัน แต่ไม่มีใครบ่น กลับขอโทษซ้ำ ๆ ว่าเป็นพวกเขาเองที่รบกวนบอส ทำให้ต้องเสียเวลา

แต่พูดก็พูดเถอะ มันก็ไม่ใช่ว่ารบกวนหรอก เพราะจริง ๆ มันเป็นส่วนหนึ่งของแผน พวกเขาแค่รอให้คนมารับกลับ ส่วนคนที่ยุ่งไม่ใช่ฉินเจี้ยน แต่เป็นเชี่ยจงกับคนอื่นต่างหาก

"ตอนนี้ยังไปไม่ได้ ต้องโทรเรียกคนที่รับหน้าที่พาพวกคุณกลับก่อน แต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันกลับมาแน่นอน"

ฉินเจี้ยนพูดพร้อมรอยยิ้ม และบอกตามตรงว่า "รอกันมาทั้งวันแล้ว อีกแป๊บเดียวคงไม่เป็นไรหรอก ใช่ไหม?"

"เอ่อ ฮะ ๆ ใช่ครับ!"

ทุกคนพอได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะเก้อ ๆ กันทันที

จากนั้นพวกเขาก็กลับเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ นั่งรอฉินเจี้ยนพาคนมารับอย่างสงบ ส่วนฉินเจี้ยนเองก็ไม่เสียเวลา ขับรถออกไปทันที

ดูท่าฉันคงไม่ได้ไปหาจู้หยูวันนี้แล้วสินะ…

ไม่รู้ว่าเจียงอิ๋งเสวี่ยกับคนอื่น ๆ ข้างนอกจะเป็นยังไงบ้าง…

อ้อ จริงสิ กัวหมินกับพวกยังไม่กลับมาเลยนี่!

ฉันควรไปที่จุดทรัพยากรพรุ่งนี้ แล้วก็จุดไฟอีกครั้ง!

ยังมีเควสต์รายสัปดาห์อีก: ต้องฆ่าซอมบี้ 1,000 ตัว…

ให้ตายสิ! พอนึก ๆ ดู งานฉันเยอะชะมัดเลย!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………