บทที่ 330: ตื่นเต้นยิ่งกว่าเกม (ฟรี)

“อะไรของเธอฟะ…”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของฉินเจี้ยนก็เปลี่ยนสี “เพิ่มกับข้าวอีกเหรอ? ตอนนี้เราก็ใส่ไปเกือบสิบอย่างแล้วไม่ใช่เหรอ? นี่มันจะกลายเป็นโต๊ะเสวยราชวงศ์ชิงแล้วนะ! อาหารเช้าของจักรพรรษ์เองยังไม่หรูขนาดนี้เลยมั้ง?”

หรูหราไม่พอ มันออกจะสิ้นเปลืองเกินไปด้วยซ้ำใช่ไหม? ถ้ากินกันหมดจริง ๆ เขาคงต้องกราบฟ้ากราบดินแล้วล่ะ!

“ไม่เป็นไร ถ้ากินไม่หมดก็ห่อกลับไปกินต่อได้!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยตอบด้วยความจริงจัง

ฉินเจี้ยนถอนหายใจยาว ยอมแพ้ครึ่งหนึ่ง “ก็ได้… แต่ต้องแบ่งให้เท่ากันนะ พวกเธอสองคนจะได้ประโยชน์คนละเท่า ๆ กัน!”

“ตกลง!”

ทั้งสองตอบพร้อมกันราวกับนัดไว้ ปัจจุบัน เมนูอาหารเช้าของพวกเขามีอยู่ถึงสิบสามอย่างแล้ว!

ครั้งนี้ ได้กินกันจนอิ่มพุงแตกถึงขั้นลุกไม่ขึ้นแน่ ๆ!

หลังจากกลับถึงที่หลบภัย เจียงอิ๋งเสวี่ยก็ลงจากรถแล้วรีบบอกเสิ่นไห่ตงเกี่ยวกับแผน “ตั้งราคาค่าเช่า” ทันที

เสิ่นไห่ตงถึงกับตกตะลึงกับภารกิจกะทันหัน ถึงจะฟังดูไม่ใช่งานใช้แรงมากนัก และไม่ได้ต้องออกไปสู้กับมอนสเตอร์ แต่เดิมเขาคิดว่าจะได้กินข้าวเช้าอย่างสงบแล้วแท้ ๆ…

“ถ้าทำภารกิจนี้เสร็จ เราจะได้เพิ่มกับข้าวในมื้อเช้านะ!”

“จริงเหรอ?! ดีเลย ดีเลย! รีบหาเศษกระดาษมาเลย! ฉันมีปากกาอยู่แล้ว!”

เมื่อได้ยินรางวัลของภารกิจ เสิ่นไห่ตงก็เปลี่ยนโหมดทันที ลืมบ่นไปหมด กลายเป็นคนกระตือรือร้นกว่าคนสั่งงานอย่างเจียงอิ๋งเสวี่ยเสียอีก

ฉินเจี้ยนยังไม่เข้าไปทำอาหาร เพราะตอนนี้มีเรื่องต้องทำเยอะเกินไป คิดไปคิดมาก็รู้สึกหัวหมุนแล้ว

ก่อนอื่นก็มีเรื่องสรุปรายวัน แลกคริสตัลแต่ละแบบ เอาไปใส่ในเครื่องเก็บเกี่ยวเพื่อรับของรางวัล ไหนจะภารกิจประจำสัปดาห์ในห้องโถง ภารกิจประจำวันในสนามฝึก ตรวจสอบลูกแก้วพยากรณ์ แล้วก็ลองเช็กของในคลังบนชั้นสาม…

อยู่ ๆ ฉินเจี้ยนก็เกาหัวอย่างหงุดหงิด รู้สึกเหมือนสมองจะลุกเป็นไฟ!

เขาจึงตัดสินใจเริ่มจากการคุยเรื่องตั้งราคาค่าเช่าก่อน แล้วค่อยไปดู “ก้อนโคลนดำ” ทั้งสาม เพราะเจ้านั่นดูน่าสงสัยและทำให้เขาอยากรู้มาก

ทั้งสามจึงนั่งลงกับกระดาษและปากกา เริ่มถกกันอย่างจริงจัง

ก่อนอื่น ต้องกำหนดราคาสำหรับของที่ให้เช่าไปเมื่อวานให้ชัดเจน!

“ของที่ให้เช่าไปเมื่อวานมีเยอะมาก นอกจากรถยนต์ก็ยังมีปืน กระสุน กับอุปกรณ์อื่น ๆ อีก”

ฉินเจี้ยนพูดขึ้นทันที ซึ่งแค่เรื่องพวกนี้ก็ปวดหัวมากแล้ว เพราะเขาให้เช่าไปเยอะจนลืมไปหมดแล้วว่ามีอะไรบ้าง

“เริ่มจากรถก่อนก็แล้วกัน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เราอาจตั้งราคามาตรฐานได้”

เจียงอิ๋งเสวี่ยเสนอ

ฉินเจี้ยนสวนทันที “ไม่ได้นะ รถธรรมดาจะไปเทียบกับรถออฟโรดได้ยังไง?”

เสิ่นไห่ตงก็พยักหน้าเห็นด้วย พร้อมถามเจียงอิ๋งเสวี่ย “ใช่เลย รถทุกคันตั้งราคาหมดแบบเดียวกันไม่ได้แน่นอน!”

“จริงด้วย ยุคนี้ใครขับรถก็ต้องดูสมรรถนะสิ รถออฟโรดต้องดีกว่ารถเก๋งแน่ ๆ ราคาก็ควรต่างกัน!”

“เดี๋ยว แล้วรถสปอร์ตกับรถหรูล่ะ? ไม่ใช่แค่ราคานะ สมรรถนะก็เยี่ยมเหมือนกันใช่ไหม?”

เสิ่นไห่ตงนึกอะไรออกขึ้นมาอีก เลยถามขึ้นทันที

เจียงอิ๋งเสวี่ยก็คิดตามแล้วเสริมว่า “ยังมีรถตู้ รถบัสขนาดใหญ่ รถโดยสารด้วยนะ ถึงสมรรถนะจะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ขนคนได้เยอะ รถพวกนี้ที่เน้นขนย้ายคนก็ควรมีเรทราคาแยกออกมาต่างหากด้วย!”

ได้ยินเจียงอิ๋งเสวี่ยพูดแบบนั้น ฉินเจี้ยนก็เกาหัว “ว่าไป ฉันน่าจะมีแค่รถตู้เองมั้ง… แต่ไม่เป็นไร ถึงตอนนี้ยังไม่มี ก็ไม่ได้แปลว่าอนาคตจะไม่มีนี่นะ บันทึกไว้ก่อนเลย! พวกเธอมีอะไรเพิ่มเติมอีกไหม? รีบบอกมา!”

ต่อจากนั้น แค่ถกเรื่องราคารถ ก็ใช้เวลากันเกินครึ่งชั่วโมงแล้ว

“โอเค เอาแค่นี้ก่อนละกัน!”

เมื่อกำหนดราคาสำเร็จ ฉินเจี้ยนก็เขียนลงในกระดาษว่า:

รถยนต์ธรรมดา: 10 คริสตัล เช่าได้ 10 วัน สมรรถนะปานกลาง อย่างน้อยก็ใช้เดินทางได้

รถออฟโรด: 20 คริสตัล เช่าได้ 10 วัน สมรรถนะดีเยี่ยม แถมยังกันกระแทกได้

รถหรู: 25 คริสตัล เช่าได้ 7 วัน สมรรถนะดีเยี่ยม จะกันกระแทกได้มั้ยไม่รู้ แต่ดูหรูหรา เหมาะให้คนจนเอาไปโชว์มาก

รถตู้: เหมาะสำหรับขนคน ราคา 30 คริสตัล เช่าได้ 15 วัน

ส่วนพวกรถที่เขายังไม่มี เช่น มอเตอร์ไซค์ รถบัสใหญ่ รถโดยสารประจำทาง ก็ถูกปักราคาล่วงหน้าไว้ เช่น มอเตอร์ไซค์ 5 คริสตัล ต่อ 15 วัน, รถบัสใหญ่ 50 คริสตัลต่อเดือน, รถโดยสาร 60 คริสตัลต่อเดือน…

นอกจากรายการของเขาแล้ว เจียงอิ๋งเสวี่ยยังเสนอ “เรทรถล่วงหน้า” ของตัวเองให้ฉินเจี้ยนตรวจสอบ

รายการของเจียงอิ๋งเสวี่ยจัดว่าดีมาก มีทั้งจักรยาน, จักรยานไฟฟ้า, มอเตอร์ไซค์ ฯลฯ ซึ่งหลายอย่างฉินเจี้ยนก็นำมาใช้จริงทันที

“รถถังวันละ 100 คริสตัล? เครื่องบินวันละ 500 คริสตัล? อะไรวะเนี่ย เธอล้อเล่นเหรอ?”

แต่พอถึงรายการของเสิ่นไห่ตง เรื่องก็เริ่มหลุดโลก…

ยังไม่พอ หมอนั่นยังใส่ราคาของเครื่องบินทิ้งระเบิด กับขีปนาวุธลงไปอีก!

“เดี๋ยวสิพี่ฉิน! ก็พี่เคยพูดไม่ใช่เหรอ ว่าของที่ยังไม่มีตอนนี้ อนาคตก็อาจจะมีได้?”

เสิ่นไห่ตงตอบเสียงจริงจัง ไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

หน้าฉินเจี้ยนถมึงทึงทันที ยื่นกระดาษคืนไปแล้วพูดว่า “เอาไปกินซะ!”

“เอ่อ…”

เสิ่นไห่ตงชะงักไป ก่อนจะขยำกระดาษ แล้วดูเหมือนจะยัดเข้าปากจริง ๆ ด้วย!

“ขอโทษนะคะหัวหน้า ศิษย์โง่ของฉันมันออกอาการอีกแล้ว!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยรีบห้ามเขาไว้ พร้อมพูดกับฉินเจี้ยนทั้งที่กลั้นหัวเราะไว้แทบไม่อยู่ ฉินเจี้ยนเลยสวนกลับ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับไปเพิ่มยาให้มันหน่อยก็แล้วกัน!”

แค่พูดเล่นกันเฉย ๆ เจียงอิ๋งเสวี่ยยังพอแยกแยะได้ แต่เสิ่นไห่ตงกลับไม่รู้ว่าเล่น!

เมื่อจัดการเรทรถเสร็จ ก็ถึงคิวตั้งราคาอาวุธและอุปกรณ์

“ปืน Type 07 กับ Type 08 พวกเธอน่าจะรู้จักใช่ไหม? แบบไหนดีกว่ากัน?”

“Type 08 ฟังดูเหมือนใหม่กว่า แต่ Type 07 ใช้แล้วรู้สึกดีกว่า อย่างน้อยตำรวจเราก็ใช้ปืนนี่แหละ”

“นั่นเพราะเธอใช้จนชินไง ถึงรู้สึกว่าดี”

“แต่... นี่มันเป็นผลประเมินจากทางการนะ?”

“หา? ถ้าแบบนั้นก็ช่างเถอะ”

พูดถึงเรื่องปืน ทั้งสามคนอาจไม่เก่งเท่าจินไหลฝู แต่ก็พอมีความรู้

แต่แล้ว ฉินเจี้ยนก็นึกวิธีประเมินราคาง่าย ๆ ได้!

ก็คือ "ทดสอบยิงจริง"! ในเมื่อมีปืนให้เลือกเยอะ ก็แค่เอามายิงเปรียบเทียบกันสักสองสามนัด เขาก็ประเมินมูลค่าได้เอง!

เป้าทดสอบไม่ใช่ข้างนอก แต่เป็นในห้อง! เป้าหมายคือหุ่นฝึกในสนามฝึกต่างหาก!

“มา มา มา! ใส่นี่ก่อน!”

ฉินเจี้ยนหยิบผ้าปิดตาสีขาวสองผืน ยื่นให้ทั้งสองคนทันที

เจียงอิ๋งเสวี่ยเข้าใจได้ทันที ถึงจะเคยมาที่หลบภัยของเขาเมื่อวาน แต่ตอนนี้ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นแบบแปลก ๆ

แต่เสิ่นไห่ตงยังมึน ๆ อยู่ จนกระทั่งฉินเจี้ยนบอกว่า “เราจะเข้าไปในหลบภัย” ถึงจะเพิ่งนึกออก!

“หา?! พี่ฉิน! พวกคุณสองคนจะเข้าไปกัน แล้วผมไม่ต้องร่วมด้วยใช่ไหม?!”

พอคิดถึงคำพูดที่ฉินเจี้ยนเคยบอกเรื่อง “จะพาไปเล่น” อะไรสักอย่าง ใบหน้าเสิ่นไห่ตงก็แดงก่ำ รีบโบกมือแล้วพูด

“เฮ้ ๆ ไม่เป็นไร ข้างในไม่มีอะไรหรอก แค่ประสบการณ์ที่ ‘ตื่นเต้นไม่คาดคิด’ เท่านั้น!”

ฉินเจี้ยนพูด พร้อมกับช่วยปิดตาให้เสิ่นไห่ตง แล้วลากเขาไปด้วย

“พี่ฉิน! อย่าทำแบบนี้ ผมรับความตื่นเต้นของเกมพี่ไม่ไหวจริง ๆ นะ!”

“เอาน่า เอาน่า! ตื่นเต้นยิ่งกว่าเกมอีก!”

จากนั้น ฉินเจี้ยนก็จูงทั้งสองคนเข้าไปในห้อง โดยจับคนละมือ

“โห หอมจังเลยพี่ฉิน กลิ่นอาหารที่พี่ทำเมื่อคืนเหรอ?”

เจียงอิ๋งเสวี่ยยังไม่พูดอะไร แต่เสิ่นไห่ตงกลับถามรัว ๆ

แต่เพราะถามเรื่องอาหาร ฉินเจี้ยนก็เลยไม่รู้สึกรำคาญ ตอบให้ตามจริงทุกคำ

“ระวังทางขึ้น ค่อย ๆ เดิน!”

ไม่นาน ทั้งสามก็เดินมาถึงสนามฝึกตามเสียงนำทางของฉินเจี้ยน และเมื่อถึงจุดหมาย เขาก็สั่งให้ทั้งสองถอดผ้าปิดตาออก

“อึก อึก อึก!”

ราวกับหลุดเข้ามาอีกโลกหนึ่ง เสิ่นไห่ตงแทบจะเป็นลมไปตรงนั้น

ส่วนเจียงอิ๋งเสวี่ยไม่ได้ตกใจเหมือนครั้งก่อน กลับดีใจสุด ๆ แล้วก็เดินไปโต๊ะกระสุนทันที

“งั้นนายก็ยืนอึ้งอยู่ตรงนี้แหละ ฉันจะไปเตรียมปืนก่อนนะ”

ฉินเจี้ยนตบบ่าของเสิ่นไห่ตงเบา ๆ ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้อีกฝ่ายกลายเป็นหินอยู่ตรงนั้น

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้สติกลับมา แล้วพึมพำเบา ๆ ว่า “นี่มันอะไรกันแน่? ฉันทะลุมิติมารึเปล่าเนี่ย?”

มันเหมือนกับที่เจียงอิ๋งเสวี่ยเคยพูดไว้ไม่มีผิด   ภายนอกมันก็แค่เพิงกระป๋องเก่า ๆ แต่ข้างในกลับเป็นสนามยิงปืนขนาดใหญ่?!

มันเกินกว่าที่เสิ่นไห่ตงจะเข้าใจได้จริง ๆ เขาเคยคิดว่าพี่ฉินอาจมีเทคโนโลยีล้ำยุคบางอย่าง แต่ระดับนี้… ล้ำเกินไปแล้ว!

“เฮ้! ถ้านายหายอึ้งแล้วก็รีบมานี่เลย! เราจะเริ่มประเมินปืนกันแล้ว!”

ฉินเจี้ยนตะโกนเรียกจากอีกด้าน

“โอ้!”

เสิ่นไห่ตงพยักหน้า รับคำอย่างไว รีบปรับอารมณ์ไม่ให้ฟุ้งซ่าน แล้ววิ่งตามไปทันที

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………