บทที่ 300: แผนของจินไหลฝู (ฟรี)

ฉินเจี้ยนอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ เพราะมันเห็นได้ชัดเลยว่า ลุงกับทีมของเขาซื่อสัตย์มาก พวกเขาถึงขนาดถอดเสื้อผ้าศัตรูออกแล้วยัดลงกล่องมาด้วย นั่นแปลว่าพวกเขาไม่ได้เก็บของปล้นไว้ใช้เองแม้แต่น้อย แต่ใส่ของทุกอย่างลงกล่องเดียวครบหมด

“แต่ของพวกนี้ ยังไม่พอจ่ายค่าเช่าทั้งสี่คนหรอกนะ”

ฉินเจี้ยนพูดขึ้นหลังจากปิดกล่องเสร็จ

แต่ไม่ใช่ว่าเขาเปลี่ยนใจอะไรหรอกนะ แค่พูดเพื่อหยอกล้อเท่านั้นเอง

พูดง่าย ๆ ก็คือ อยากแกล้งลุงเล่นให้ตกใจเท่านั้น ไม่ได้คิดจะเก็บเงินเพิ่มจริง ๆ

ลุงถึงกับตั้งตัวไม่ทัน แน่นอนว่าเขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าฉินเจี้ยนจะ “ปล่อยเช่า” คนพวกนั้นให้เขา แทนที่จะ “มอบให้” ไปเลย

แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ทีมของเขาต้องการคนมีความสามารถแบบนี้อย่างยิ่ง!

เขาจึงรีบถามออกไปด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า “แล้วหัวหน้าฉิน พวกเราต้องทำอะไรเพิ่มเติมอีก ถึงจะจ้างทั้งสี่คนนี้ได้?”

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ยังเหมือนที่ฉันเคยบอกไป ค่าเช่าคือคริสตัล ส่วนราคาต่อคนก็เท่ากันหมด คนละหนึ่งก้อน”

ฉินเจี้ยนตอบกลับอย่างจริงจัง ทั้งที่จริงแล้วเขาแทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

“อ๋อ อย่างนั้นก็คือ ค่าแรงของพวกเขาต่อวันรวมกันคือสี่คริสตัลสินะ”

ลุงพยักหน้า แล้วเริ่มขมวดคิ้ว คิดคำนวณด้วยนิ้วมือ

“ว่าไง คิดเสร็จรึยัง? ฉันจะให้ใช้ฟรีสองวันก่อนก็ได้”

ฉินเจี้ยนเร่งถาม เพราะไม่รู้ว่าลุงกำลังคำนวณอะไรนักหนา

“คิดเสร็จแล้วครับ! เอาเลยหัวหน้าฉิน! ขอร้องล่ะ ให้ผมเช่าพวกเขาเถอะ!”

ลุงรีบพยักหน้าอย่างมั่นใจ และฉินเจี้ยนก็พยักหน้ารับเช่นกัน

ทั้งสองตกลงกันได้เรียบร้อย ลุงถึงกับเสนอจะเขียน “สัญญาจ้างงาน” เลยด้วยซ้ำ

ในสัญญาก็เขียนไว้คร่าว ๆ ว่า ทั้งสี่คนจะทำงานกับลุงและพรรคพวกในฐานะ “ที่ปรึกษา” และค่าแรงของแต่ละคนคือหนึ่งคริสตัล

ด้านล่างมีลายเซ็นของทั้งสองฝ่าย

ชัดเจนว่าสัญญานี้เขียนกันแบบลวก ๆ มาก เพราะไม่มีแม้แต่ชื่อหรือข้อมูลประจำตัวของทั้งสี่คนด้วยซ้ำ รูปถ่ายก็ไม่ได้แนบไว้

แน่นอนว่า เว้นแต่จินไหลฝู ฉินเจี้ยนก็ยังไม่รู้ชื่อของอีกสามคนเลยด้วยซ้ำ เขายังเรียกกันง่าย ๆ ว่าเชฟ หมอ และคนขับรถอยู่เลย

หลังจากทำสัญญาฉบับหนึ่งเสร็จ ลุงก็หยิบอีกฉบับออกมา ซึ่งไม่ใช่สำเนาของสัญญาเดิม แต่เป็นฉบับของ “สัญญาเช่าอาวุธ” ที่เซ็นไว้ก่อนหน้านี้

“เฮ้อ ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้มั้ง? ตอนนี้ไม่ใช่สังคมมีระเบียบแบบเดิมแล้วนะ”

ฉินเจี้ยนอดพูดขึ้นไม่ได้

แต่ลุงกลับยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า “ไม่ใช่เพราะกลัวว่าท่านจะไม่ทำตามหรอกนะ แต่ผมกลัวว่าตัวเองจะลืมต่างหาก”

“กินน้ำต้องไม่ลืมคนขุดบ่อนะหัวหน้า! ถ้าไม่มีท่าน คนในตึกนี้ก็คงหมดหวังไปแล้ว”

“เอาล่ะ ตั้งใจทำงานล่ะกัน”

ฉินเจี้ยนพูดจบก็เตือนอีกว่า “มือของลุงใครพันแผลให้? ทำไมดูไม่ดีเท่าของฉันเลย? เดี๋ยวพอหมอผ่าตัดเสร็จ ลองให้เขาพันใหม่ให้หน่อยนะ”

“อ๋อ ได้เลยครับหัวหน้า แล้วหัวหน้าจะไปไหนต่อเหรอ?”

ลุงพยักหน้าตอบ แล้วก็ถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นฉินเจี้ยนทำท่าจะเดินจากไป

“ฉันยังมีธุระที่ฝั่งตระกูลหวังอยู่น่ะ... เออ ลืมบอกเลย เมื่อคืนฉันจัดการตระกูลหวังเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ไม่ต้องกลัวเงาของพวกมันอีกต่อไป และไม่ต้องห่วงเรื่องแก้แค้นด้วย”

พูดจบ ฉินเจี้ยนก็เดินออกจากดาดฟ้า ทิ้งให้ลุงยืนตะลึงอยู่กับที่

“ตระกูลหวัง... ถูกล้างบางแล้ว?”

ลุงพึมพำกับตัวเอง เหมือนรู้สึกว่าคำพูดของฉินเจี้ยนเมื่อครู่เป็นแค่ความฝัน

ถ้าฉินเจี้ยนไม่เตือน เขาคงลืมไปแล้วว่า กองกำลังใหญ่ของตระกูลหวังอาจจะโถมมาทำลายพวกเขาเมื่อไหร่ก็ได้

แต่ตอนนี้... ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว

“ขอบคุณครับหัวหน้าฉิน! ขอบคุณจริง ๆ!”

วินาทีถัดมา ลุงก็ร้องตะโกนสุดเสียง ไม่รู้ว่าฉินเจี้ยนจะได้ยินหรือเปล่า

ถ้าฉินเจี้ยนไม่รีบไป เขาคงได้ถามละเอียดยิบว่าอีกฝ่ายจัดการตระกูลหวังยังไงแน่ ๆ

“เฮ้อ! มันรู้สึกดีชะมัด!”

ลุงนั่งลง จุดบุหรี่ สูดลมหายใจมองกองศพไหม้ดำตรงหน้า แล้วถอนหายใจพลางยิ้ม

“ยังจะให้ฉันไปร่วมงานศพรองหัวหน้าอีกเรอะ? ไปบ้านพ่อแกเถอะ!”

ฉินเจี้ยนเดินขึ้นไปชั้นสี่ แล้วไปหาจูเสี่ยวเฟย กินขนมสองชิ้น ดื่มชาสักถ้วย พักผ่อนอยู่ที่นั่นราวครึ่งชั่วโมง

จากนั้น ระหว่างทางลงมา เขาก็เดินสวนกับจินไหลฝูและคนขับรถพอดี

ทั้งสองเพิ่งทำงานเสร็จ แล้วก็มาเจอกัน แม้จะคนละสายงาน แต่ก็อายุใกล้เคียงกัน เลยคุยกันถูกคอ ไม่มีช่องว่างระหว่างวัย

เห็นทั้งคู่ยืนสูบบุหรี่ ดื่มน้ำแร่ สีหน้าสบายใจ ฉินเจี้ยนก็ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “สองคนนี้นี่สนิทกันไวดีนะ? ปรับตัวกับทีมใหม่ได้เร็วขนาดนี้เลย?”

“ฮ่า ๆ ใช่ครับ เพราะทุกคนในตึกนี้เข้ากันได้ดี เลยปรับตัวได้ง่าย”

“จริงครับ คนที่นี่ต่างจากคนในตึกก่อนมาก ที่นี่ไม่มีลำดับชนชั้น ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีระเบียบงี่เง่าอะไรนั่น”

ทั้งคู่สลับกันพูดความเห็น

ฉินเจี้ยนไม่ได้ถามคำถามไร้สาระ อย่างเช่น เสียใจไหมที่เคยเข้าร่วมกับตระกูลหวัง เขาเข้าเรื่องทันที “งั้นก็ขยันทำงานกันนะ หัวหน้าของตึกนี้เองก็ดีใจมากที่ได้พวกนายมา เดี๋ยวเขาจะลงมาทักทายด้วย นายสองคนก็ทำความรู้จักไว้ซะ”

“ได้เลยครับ!”

ทั้งคู่พยักหน้าตอบ จากนั้นฉินเจี้ยนก็หยุดคิดนิดหน่อย แล้วถามถึงแผนในอนาคต

จินไหลฝูพูดก่อน “ผมเพิ่งนับดู คนในตึกนี้มีทั้งหมด 112 คน แต่มีแค่ 31 คนที่มีอาวุธ และกระสุนก็ไม่พอใช้ ถ้าพูดกันตรง ๆ ก็คือ ทีมนี้จนมาก เทียบกับของที่ตระกูลหวังเคยมีไม่ได้เลย”

ฉินเจี้ยนพยักหน้า แล้วถามต่อ “งั้นนายวางแผนยังไง?”

“แผนของผมก็คือ เตรียมอาวุธให้คนเพิ่มอีก 30 คน!”

จินไหลฝูพูดด้วยแววตามุ่งมั่น

“หมายถึงให้อาวุธอีก 30 คนใช่ไหม?”

ฉินเจี้ยนถามย้ำ

จินไหลฝูพยักหน้า “ใช่เลย! แต่ความคิดของผมคือเริ่มจากหน้าไม้ขนาดเล็กก่อน เพื่อใช้ชั่วคราว ส่วนปืนพกก็ทำได้เหมือนกัน แต่ใช้เวลาและแรงเยอะ แถมวัสดุยังต้องปรับอีกหลายอย่างกว่าจะเริ่มผลิตได้จริง”

“โอเค ไม่เป็นไร ขอแค่อาวุธผลิตได้ ต่อให้เป็นดาบ หอก ไม้พลอง หรือกระบอง ฉันก็เชื่อว่าคนในตึกคงไม่ปฏิเสธหรอก!”

ฉินเจี้ยนพูดปลอบใจ

ถ้าจินไหลฝูผลิตหน้าไม้ชุดนี้สำเร็จ นั่นแปลว่าเกือบครึ่งของคนในตึกจะมีอาวุธไว้ป้องกันตัว และพลังโดยรวมของทีมก็จะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว! แบบนั้นตอนล่ามอนสเตอร์ เขาก็จะได้แต้มเพิ่มขึ้นด้วย!

“เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อน! ไม่ได้สิ!”

แต่คิดไปได้ไม่เท่าไร ฉินเจี้ยนก็ถึงกับชะงัก!

ชัดเลยว่ามีบางอย่างผิดพลาดในแผนของเขา!

เพราะเฉพาะคนที่ถืออาวุธของเขาเท่านั้น ถึงจะถือเป็น “พันธมิตร” และการฆ่ามอนสเตอร์ถึงจะมีแต้มแบ่งให้เขา

งั้นถ้าคนอีก 30 คนใช้หน้าไม้ที่จินไหลฝูผลิตขึ้นเอง โดยไม่ได้เป็นอาวุธของเขา ต่อให้พวกนั้นฆ่ามอนสเตอร์ได้เท่าไร มันก็ไม่ส่งผลต่อแต้มของเขาเลย!

แต่เมื่อประตูหนึ่งปิด อีกประตูก็เปิด ฉินเจี้ยนคิดทางออกได้ทันที

ก็คือ “ไอดีประจำอาวุธ” นั่นเอง!

เพราะตราบใดที่อาวุธติด “ไอดีระบุตัวตน” ต่อให้ไม่ได้สร้างจากโต๊ะคราฟต์ของระบบ มันก็ยังถือเป็นอาวุธของเขา 100%

ดังนั้น หลังจากที่ชุดหน้าไม้นั้นสร้างเสร็จ เขาจะเอามาตรวจสอบและติดไอดีให้ก่อน เท่านี้ก็เรียบร้อย!

พอดีว่าในบ้านเขามีไอดีเหล่านี้เก็บไว้เป็นสิบ ๆ อัน แถมในกระเป๋าก็มีอีกเพียบ

เมื่อคิดแผนออกแล้ว ฉินเจี้ยนก็รู้สึกโล่งใจทันที แล้วสั่งจินไหลฝูให้ลงมือได้เลย เพราะเขามีไอดีพอแจกให้คนทั้งตึกแน่นอน!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………