บทที่ 200: ใจดีเกินไปแล้วนะ (ฟรี)

จากนั้น ทั้งสามคนก็ได้เห็นช่วงเวลาเปิดกล่องอาวุธสุดพิเศษ

“ว้าว!”

เมื่อเห็นปืนกลมือแมงป่อง เสิ่นไห่ตงถึงกับอุทานด้วยความตื่นเต้น

“น-น-นี่มัน... ใช่ปืนนั่นรึเปล่า?!”

เสิ่นไห่ตงชี้ไปที่ปืนด้วยสีหน้าตื่นตะลึง พูดตะกุกตะกัก

“ปืนไหนเหรอ?”

เจียงอิ๋งเสวี่ยรู้สึกว่าปืนกระบอกนี้ดูคุ้นๆ แต่ก็นึกชื่อไม่ออก เลยถามกลับ

“มันคือปืนกลมือแมงป่องไง! ปืนที่โผล่ในเกมบ่อยมาก!”

พอได้ยินคำตอบจากเสิ่นไห่ตง เจียงอิ๋งเสวี่ยก็ปรายตามองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามทันที

“สรุปว่าเรียนรู้เรื่องอาวุธมาจากเกมสินะ?”

“เอ่อ... ที่จริงฉันก็รู้จักมันจากเกมเหมือนกันแหละ”

ฉินเจี้ยนเดินเข้ามาใกล้เจียงอิ๋งเสวี่ย พลางยิ้มเล็กๆ แล้วพูด

“พวกผู้ชายเนี่ยนะ... ก็ชอบเล่นเกมยิงกันทั้งนั้นแหละ…”

เจียงอิ๋งเสวี่ยกลอกตาอย่างเหนื่อยใจ อดบ่นไม่ได้

ระหว่างที่คุยกัน เสิ่นไห่ตงก็อดถามไม่ได้ว่า ฉินเจี้ยนได้ปืนนี้มาจากไหน แต่เขาก็ยังให้คำตอบเดิมว่า “ความลับบางอย่างเปิดเผยไม่ได้…”

หลังจากบรรจุกระสุนและคาดปืนกลมือแมงป่องไว้ที่เอว เสิ่นไห่ตงก็ยืนตัวตรงขึ้นทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ ราวกับไม่มีอะไรในโลกนี้ทำร้ายเขาได้อีก!

อย่างไรเสีย ปืนกระบอกนี้ก็สะดวกพกพา แถมไฟร์พาวเวอร์ก็ไม่ลด แถมยังมีหน้าไม้พกเป็นอาวุธรองอีก… ถ้านับแค่ระดับอุปกรณ์ ตอนนี้เขาก็ไม่แพ้เจียงอิ๋งเสวี่ยแล้ว!

“อ้อ ใช้นี่ด้วยสิ”

จู่ๆ ฉินเจี้ยนก็นึกขึ้นได้ แล้วหยิบลูกดอกหัวเจาะเกราะยื่นให้เสิ่นไห่ตง พร้อมกับเตือนว่า “นี่คือลูกดอกเจาะเกราะ ไม่เหมือนลูกดอกธรรมดานะ พยายามเก็บกลับมาใช้ใหม่ด้วย”

แค่ชื่อก็ดูโหดจนขนลุก เสิ่นไห่ตงเลยตื่นเต้นจนแทบจะหลั่งน้ำตา รีบก้มโค้งขอบคุณฉินเจี้ยนทันที

ฉินเจี้ยนเองก็ต้องคอยประคอง ไม่งั้นอีกฝ่ายคงจะทรุดเข่าลงกราบแล้ว

“ฮึ่ม…”

เสียงพึมพำของเจียงอิ๋งเสวี่ยดังขึ้นเล็กน้อย เธอเริ่มอดรนทนไม่ไหวแล้ว   ฉินเจี้ยนให้เสิ่นไห่ตงนู่นนี่เยอะแยะ จนเธอเริ่มรู้สึกอิจฉาแทบอยากจะเข้าไปแย่งเอง

“นายอัปเกรดปืนให้ฉันก่อนเลยได้ไหม?”

สุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหว เดินดันเสิ่นไห่ตงออกไปจากวงสนทนา แล้วพูดตรงๆ กับฉินเจี้ยน

ฉินเจี้ยนหรี่ตาลง “ใจร้อนอะไรนักหนา?” แต่ก็เปิดดูยอดแต้มในระบบ

ยังเหลือมากกว่า 2400 แต้ม

“พออัปเกรดอยู่แฮะ…”

ฉินเจี้ยนคิดในใจ แล้วก็ยื่นมือไปหาเจียงอิ๋งเสวี่ย “ส่งมา! เดี๋ยวฉันอัปให้!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยเปลี่ยนสีหน้าทันที ยิ้มหวาน ยื่นปืนลูกซองให้พร้อมพูด “ใจดีจังเลย~”

“ชมเอาแต้มเหรอ…”

ฉินเจี้ยนรับปืนแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน

เมื่อถึงโต๊ะสร้าง เขาเปิดเมนูสาขาอัปเกรดของปืนลูกซองลำกล้องเดียวขึ้นมาดู

【ปืนลูกซองลำกล้องเดียว】

ทิศทางอัปเกรด: ปืนลูกซองลำกล้องเดียวแบบปรับปรุง

ไฟร์พาวเวอร์ (200): เพิ่มความรุนแรง 20%

ความเร็วในการบรรจุ (500): เพิ่มกระเป๋ากระสุนด้านข้างปืน เพื่อให้บรรจุเร็วขึ้น

ความเสถียร (500): ติดแผ่นพิงแก้ม เพิ่มความแม่นยำในการยิง

เนื่องจากก่อนหน้านี้ติดอุปกรณ์เสริมไปบ้างแล้ว สาขาที่ขัดแย้งกันจึงถูกลบออก

“อัปเกรดหมดเลย!”

ฉินเจี้ยนไม่ลังเล อัปเกรดทั้งสามสาขาทันที

จากนั้น เมนูสาขาใหม่ก็ปรากฏขึ้นมา เขาเปิดดูด้วยความสนใจ

【ปืนลูกซองลำกล้องเดียวแบบปรับปรุง】

ทิศทางอัปเกรด: รุ่นสะสมระดับนักล่า

ไฟร์พาวเวอร์ (1500): เพิ่มความรุนแรง 30%

ความจุกระสุน (1000): บรรจุได้ 3 นัด

อัตรายิง (2000): ลดระยะห่างระหว่างการยิงลง 30%

ดาบปลายปืน (200): ติดดาบปลายปืน สามารถแทงทะลุศัตรูได้ง่ายๆ

ตอนนี้ เขายังเหลือแต้มอีกประมาณ 1200

แน่นอนว่าเพียงพอสำหรับอัปเกรด “ความจุกระสุน” กับ “ดาบปลายปืน”

“เห้อ! จ่ายจนแทบหมดตัวเลยวันนี้!”

แม้จะบ่น แต่ก็ยังอัปเกรดทั้งสองอย่างทันที

แต้มคงเหลือ: 45

วันนี้เป็นวันที่เขา “ใจป้ำที่สุดในชีวิต” และยังเป็นวันที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นขึ้นอีกขั้น!

หลังจากอัปเกรดหลายต่อหลายครั้ง ปืนลูกซองลำกล้องเดียวนี้ก็เปลี่ยนไป!

แต่ถ้าดูเผินๆ ก็เหมือนแค่มีสีใหม่ที่เงาวับขึ้นเล็กน้อย...

สิ่งที่เห็นชัดที่สุดคือ “ดาบปลายปืน” ยาวสามสิบเซนติเมตรใต้ปากกระบอกปืนนั่นเอง

“ลองเทสต์ให้เธอก่อนดีกว่า!”

ฉินเจี้ยนคิด แล้วก็รีบวิ่งขึ้นชั้นสองไปยังสนามฝึกซ้อม

“ยินดีต้อนรับกลับค่ะ!”

ทันทีที่เข้าไป หุ่นยนต์ก็ลอยมาทักทายอย่างร่าเริง

“เฮ้ หุ่นยนต์ สนามนี้มีที่ให้ซ้อมระยะประชิดไหม?”

ฉินเจี้ยนถามขึ้น

หุ่นยนต์กดปุ่มบนหัวตัวเองสองสามที “มีค่ะ โฮสต์! ทั้งฝึกยิงและฝึกประชิดได้ ฉันจะปรับระบบให้ทันที!”

ไม่นาน หลังจากที่หุ่นยนต์ปรับพื้นที่เรียบร้อย ผนังด้านข้างก็ยุบตัวแล้วหมุนเปิดออก เผยให้เห็นหุ่นฝึกเรียงแถวอยู่

ตั้งแต่ด้านซ้ายไปขวา วัสดุของหุ่นก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ   ฟาง, ไม้, เหล็ก, หินอ่อน, สแตนเลส...

สุดท้าย มีบางตัวที่ฉินเจี้ยนไม่รู้เลยว่าทำจากอะไร สีสดจนแสบตา แต่เขารู้ว่าความแข็งของหุ่นพวกนี้ต่างกัน และมันสามารถใช้ทดสอบพลังของอาวุธที่อัปเกรดมาได้อย่างแม่นยำ

แต่ด้วยเวลาที่เหลือไม่มาก และเขายังอยากออกไปก่อนฟ้ามืด จึงเลือกทดสอบแค่ปืนของเจียงอิ๋งเสวี่ยเท่านั้น

“ปัง!”

เขายิงใส่หุ่นฟางก่อน หัวของมันระเบิดกระจุยทันที ฟางกระเด็นจนเกือบเข้าปากฉินเจี้ยน

“ไม่ต้องห่วงค่ะ โฮสต์ หุ่นพวกนี้ไม่เกี่ยวกับสาขาอัปเกรด ฉันจะจัดการเก็บกวาดให้หลังจากฝึกเสร็จ!”

หุ่นยนต์เตือนอย่างใส่ใจ

ฉินเจี้ยนพยักหน้า ขอบใจ แล้วเล็งไปยังหุ่นไม้ กระบอกปืนลั่นอีกครั้ง หัวของมันก็เป็นรูโบ๋ทะลุหน้าทะลุหลัง

พอยิงใส่หุ่นเหล็กบ้าง ผลลัพธ์ก็ไม่ชัดนัก มีแค่รอยบุ๋มเบาๆ บนหน้าผาก

“ขอแค่ยิงทะลุมอนสเตอร์คลานได้ก็พอ!”

ฉินเจี้ยนพูดให้กำลังใจ แล้วก็เปลี่ยนมาใช้ดาบปลายปืน พุ่งเข้าแทงหุ่นฟางกับหุ่นไม้ ปรากฏว่าแทงทะลุอย่างง่ายดาย

พอลองแทงหุ่นเหล็กดู ก็พบว่า...

หุ่นเหล็กบุ๋ม!

เขาสาบานว่าไม่ได้ใช้แรงมาก แต่ดูเหมือนดาบปลายปืนจะเฉียบคมจนทะลุได้จริง!

“โห ดาบนี่เทียบได้กับดาบหัวเสือของฉันเลย!”

ฉินเจี้ยนพูดด้วยความทึ่ง คิดในใจว่า เจียงอิ๋งเสวี่ยตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นอีกระดับแล้ว ทั้งระยะประชิดและระยะไกล สู้ใครก็ไม่แพ้!

หลังจากทดสอบเสร็จ ฉินเจี้ยนก็เดินออกมาแล้วคืนปืนให้เจียงอิ๋งเสวี่ย

“โอ๊ย~ ใส่ดาบปลายปืนให้ฉันด้วยเหรอ ใส่ใจจัง~”

เจียงอิ๋งเสวี่ยเห็นแล้วถึงกับยิ้มกว้าง

“ไม่ได้มีแค่ดาบนะ ฉันเพิ่มพลังยิง เพิ่มความจุกระสุน เพิ่มกระเป๋ากระสุนให้ด้วย!”

“อ้อ! แล้วฉันก็ใส่กระสุนไว้ให้ฟรีๆ ด้วย ไม่ต้องขอบคุณหรอก!”

ฉินเจี้ยนบรรยายผลงานด้วยท่าทีภูมิใจ

“จริงเหรอ~? ตอนนี้ปืนกระบอกนี้บรรจุได้กี่นัดแล้วล่ะ?”

“สามนัดเอง ยังน้อยกว่าปืน Type 38 อีกนะ”

ฉินเจี้ยนตอบแบบไม่ใส่ใจนัก แต่เจียงอิ๋งเสวี่ยกลับหัวเราะอย่างชอบใจ

จากนั้น ฉินเจี้ยนก็เห็นเธอ กางแขนออก

“จะทำอะไร?” เขาขมวดคิ้วถาม

“จะกอดขอบคุณไง!” เจียงอิ๋งเสวี่ยกระพริบตาแล้วตอบ

จากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้อง แล้วหยิบเสื้อเกราะกันกระสุนออกมาสองตัว ส่งให้พวกเขาทั้งคู่ ตอนนี้เหลือแค่อัปเกรดหน้าไม้พกของเสิ่นไห่ตงที่ยังไม่ได้ทำ เรื่องอื่นจบครบหมดแล้ว

ที่จริงพวกเขาเคยคุยกันว่าจะทำให้พรุ่งนี้ แต่กลับกลายเป็นว่า... วันนี้จัดการเสร็จหมดเพราะเรื่องไม่คาดคิด

“พี่ใหญ่ใจป้ำจัง!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยอดพูดออกมาไม่ได้ แปลรวมๆ ก็คือ “วันนี้ใจดีผิดปกติเลยนะ!”

จากนั้น เธอก็ได้ใจ ขอเพิ่ม “อีกดอก” เลยว่า...

“ไหนๆ ใจดีแล้ว พาพวกเราไปเลี้ยงข้าวเย็นด้วยสิ? ใกล้เวลาอาหารเย็นแล้วด้วยนี่~”

เสิ่นไห่ตงที่ตอนแรกทำท่าเหมือนไม่มีความเห็นอะไร พอได้ยินเรื่องของกินเท่านั้นแหละ รีบวิ่งเข้ามาเสริมทันที

“พี่ฉิน ผมเห็นด้วยเลย! วันนี้ทุกคนอารมณ์ดีสุดๆ มาฉลองกันหน่อยเถอะ!”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………