บทที่ 195: มนุษย์… หรือ มอนสเตอร์? (ฟรี)

ที่ทั้งสองคนพูดคุยกันเรื่องการปรับแต่งอาวุธ ก็เพราะก่อนหน้านี้พวกเขาตกลงกันไว้แล้วว่าจะนำคริสตัลสีเหลืองไปให้ฉินเจี้ยน แลกกับโอกาสในการปรับแต่งอาวุธใหม่ เพียงแต่ยังไม่ตัดสินใจว่าใครจะเป็นคนได้แต่งอาวุธชิ้นไหน

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเจียงอิ๋งเสวี่ยจะไม่คิดจะยอมแบ่งโอกาสนี้เลยแม้แต่น้อย และก็ปัดเสิ่นไห่ตงตกขอบไปอย่างไม่ใยดี...

เสิ่นไห่ตงก็ไม่ได้ไม่พอใจกับอาวุธของตัวเองหรอก เพราะเขาคุ้นมือกับหน้าไม้เล็ก และมันก็มีอานุภาพรุนแรงใช้ได้

แต่มันก็ยังมีอะไรบางอย่างขาดหายไปอยู่ดี เขารู้สึกว่าถ้าได้ผ่านมือฉินเจี้ยนสักรอบ มันต้องดีขึ้นกว่านี้แน่นอน!

แม้ทั้งสองจะเก็บน้ำมาได้มากมายระหว่างทาง แต่ด้วยหลักจรรยาบรรณและความไว้เนื้อเชื่อใจ พวกเขาก็ยังเลือกจะดื่มเฉพาะน้ำของตัวเองเท่านั้น

ตอนนี้ทั้งคู่ก็หิวน้ำและหิวข้าวเต็มที ตั้งใจว่าจะกลับขึ้นไปบนดาดฟ้าก่อน เพื่อดื่มน้ำและกินอะไรสักหน่อย แล้วค่อยกลับไปหาฉินเจี้ยน

ทว่า พอเดินมาถึงหน้าทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ต ทั้งสองก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งราวๆ สามสิบคน ยืนบ้าง คุกเข่าบ้าง จับกลุ่มกันอยู่หน้าประตู

“ผู้รอดชีวิต?”

เสิ่นไห่ตงขมวดคิ้วงุนงงกับภาพที่เห็น

เจียงอิ๋งเสวี่ยกลับไม่พูดอะไร เธอกดหัวเสิ่นไห่ตงให้ย่อตัวลงทันที

คนกลุ่มนั้นสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ดูยังไงก็ไม่ใช่เสื้อผ้าสำหรับกันหนาว เสียงกระซิบปนสะอื้นแผ่วเบาดังลอดออกมา และเกินกว่าครึ่งกำลังทุบประตูเหล็กม้วนอย่างอ่อนแรง

พวกเขาดูเหมือนจะน่าสงสารและสิ้นหวัง ทว่ากลับมีบางอย่างแปลกประหลาดจนเจียงอิ๋งเสวี่ยรู้สึกไม่สบายใจ

เพราะอะไรน่ะหรือ? เขตตอนเหนือในตอนนี้ไม่มีแม้แต่เงาซอมบี้ แล้วคนกลุ่มนี้โผล่มาจากไหน?

และถึงจะมีผู้รอดชีวิตกลุ่มใหญ่แบบนี้อยู่แถวนี้จริงๆ ทำไมพวกเขาถึงต้องมุ่งหน้าเข้ามาที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้ ที่แม้แต่พวกเธอยังเปิดเข้าไปไม่ได้?

ทุกอย่างดูผิดปกติไปหมด

แต่ถ้าแค่นั่งมองอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้คำตอบแน่ๆ เจียงอิ๋งเสวี่ยจึงปรึกษากับเสิ่นไห่ตงเล็กน้อย แล้วตัดสินใจจะลองเข้าไปดูให้แน่ชัด

“เฮ้! พวกคุณทำอะไรน่ะ! ถอยออกจากประตูซะ!”

“ใครมีอาวุธวางไว้ให้ดีนะ ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน!”

ทั้งสองเดินเข้าไปหา พร้อมชักอาวุธขึ้นมาขู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจังและเย็นชา

หากใครได้เห็นพวกเขาในตอนนี้ คงไม่มีทางเดาออกเลยว่า พวกเขาเคยเป็นใครมาก่อน…

ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินเสียงตะโกนเตือน แต่กลับไม่มีใครสะทกสะท้าน หรือแสดงท่าทางตื่นกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม พวกเขาค่อยๆ ลุกขึ้นมายืน กระเสือกกระสน หันหน้ามาทางพวกเขาอย่างช้าๆ

ทันทีที่เห็นใบหน้าของคนกลุ่มนั้น เจียงอิ๋งเสวี่ยกับเสิ่นไห่ตงก็ถึงกับชะงักงัน

พวกเขาเผลอถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว

“อาจารย์… พวกนี้… ยังเป็นมนุษย์อยู่ไหมเนี่ย?”

“ไม่รู้สิ… ฉันก็ไม่แน่ใจ…”

ทั้งคู่พูดเสียงสั่น ไม่เป็นประโยคชัดเจน

คนกลุ่มนั้นมีทั้งผู้ชาย ผู้หญิง หญิงตั้งครรภ์ ไปจนถึงวัยรุ่นวัยใส

ถ้าดูแค่ภาพรวม กลุ่มนี้น่าจะเป็นหน่วยผู้รอดชีวิตทั่วไปที่ดูไม่ผิดปกติ

แต่พวกเขากลับ “ผิดปกติ” อย่างเห็นได้ชัด! ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยตุ่มหนองที่บิดเบี้ยวจนมองไม่เห็นเค้าเดิม ปากเผยอเห็นฟันกับเหงือก ดูน่าขนลุกกว่าซอมบี้เสียอีก!

ที่น่ากลัวกว่านั้นคือตุ่มพวกนี้ไม่ใช่แค่บวมจากความหนาว แต่มันกำลัง เดือด อยู่! ร้อนระอุ มีเลือดซึม และเดือดปุดๆ อย่างน่าขยะแขยง…

พวกนั้นพูดอะไรบางอย่างที่ฟังไม่รู้เรื่อง เดินเข้ามาหาพวกเขาช้าๆ อย่างกับพวกบ้า

ทั้งเจียงอิ๋งเสวี่ยและเสิ่นไห่ตงไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว เปิดฉากยิงใส่ทันที!

ปัง!

เมื่อยิงไปโดนตุ่มบนหน้าคนหนึ่ง มันก็ระเบิดออก และมีแมลงเล็กๆ ฝูงหนึ่งบินทะลักออกมา!

“เหี้ยเอ๊ย!”

ทั้งสองเกือบสบถพร้อมกัน ใครจะไปคิดว่าจะมีอะไรสยองขนาดนี้ซ่อนอยู่?

คนที่โดนยิงล้มลงพื้น แล้วแมลงก็พากันไชออกจากร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง

ระยะห่างมันใกล้เกินไป แมลงเหล่านั้นจึงพุ่งเข้าใส่ทั้งสองอย่างรวดเร็ว

โชคดีที่พวกเขาสวมชุดเกราะป้องกันที่ทนทานสุดๆ แมลงไม่สามารถทำอันตรายใดๆ ได้ แต่ในแง่ของสภาพจิตใจแล้ว… ก็แน่นอนว่าไม่แข็งแกร่งเหมือนฉินเจี้ยนแน่ๆ

“ถอย! ถอยเร็ว!”

ทั้งสองปัดแมลงออกไปพลาง เจียงอิ๋งเสวี่ยก็ยังกล้าลั่นไกยิงใส่ฝูงคนประหลาดนั้นอย่างไม่หยุด

“อย่าสนแมลง! ฆ่าพวกนั้นให้หมดก่อน!”

“แต่ว่า ถ้าเราฆ่าหมด มันก็จะมีแมลงออกมาอีกไม่ใช่เหรอ…”

เสิ่นไห่ตงลังเลเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสั่ง แต่ก็ถามออกมาด้วยน้ำเสียงปลงๆ

เจียงอิ๋งเสวี่ยกลับยักไหล่แบบไม่แยแส “เอาน่า ฆ่าให้หมดก่อน แล้วแมลงที่เหลือ เราก็เอาไปให้คุณฉิน!”

“หา? แบบนั้นไม่แย่เหรอ?”

“แย่ตรงไหน? เขาชอบของแบบนี้จะตาย!”

ทั้งสองจึงหยุดแคร์แมลง และจัดการฆ่าคนกลุ่มนั้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น พวกเขายังรออีกสักพักจนแมลงส่วนใหญ่ไชออกมาจากร่าง แล้วค่อยเริ่มวิ่งจ็อกกิ้งกลับที่หลบภัยอย่างใจเย็น

ทางด้านฉินเจี้ยน ขณะนั้นกำลังขนเศษเหล็กไปรวมกองกัน แล้วกวาดขยะที่ลมพัดเข้ามาในลานใส่รถเข็นเล็ก ก่อนจะเทลงในถังขยะอเนกประสงค์ “เครื่องเก็บเกี่ยว”

วื๊นนน…

“หืม?”

ฉินเจี้ยนได้ยินเสียงจอแจดังเข้ามาแผ่วๆ ก็เงยหน้าขึ้นมอง

ก็เห็นสองคนในชุดเกราะถืออาวุธวิ่งตรงเข้ามา พร้อมกับแมลงจำนวนมากบินวนรอบตัว ดูราวกับดาวล้อมจันทร์

“ดาวล้อมจันทร์บ้าอะไร! นั่นมันแมลงล้อมคนชัดๆ!”

ฉินเจี้ยนเดาได้ทันทีว่านั่นคือเจียงอิ๋งเสวี่ยกับเสิ่นไห่ตง เขาจึงรีบเปิดประตูออกไป โบกมือให้ทั้งคู่

“เฮ้ๆ อย่าวิ่งเข้ามานะ ฉันเพิ่งกวาดลานเสร็จ!”

“งั้นรีบหาวิธีจัดการพวกมันหน่อยสิ!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยตะโกนตอบกลับ และทันใดนั้น ป้อมหน้าไม้ในลานก็เริ่มทำงาน ล็อกเป้าหมายไปที่พวกเธอ แล้วยิงหน้าไม้เข้าใส่!

“โอ๊ย! แม่เจ้า!”

ลูกดอกหน้าไม้บินเฉียดฉินเจี้ยนจนเขาสะดุ้ง รีบโบกมือใส่ป้อมทันที “หยุด! หยุด! พวกเดียวกันเฟ้ย!”

เขารู้ว่าป้อมล็อกเป้าแมลงอยู่ แต่แมลงมันบินอยู่ใกล้คนเกินไป เกรงว่าจะพลาดเป้า

ยิ่งตอนนี้หน้าไม้ใช้ลูกดอกเจาะเกราะ ถ้าโดนเข้าไปล่ะก็ อาจมีเรื่องใหญ่ได้!

“ทำไงดี! ทำไงดี!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยวิ่งมาถึง กอดฉินเจี้ยนแน่นเพื่อใช้เขาบังลูกดอก แล้วถามเสียงร้อนรน

แน่นอนว่าเธอทำแบบนั้นเพื่อหลบหน้าไม้ ใช้ตัวฉินเจี้ยนเป็นโล่ชีวภาพ

ด้านหลัง เสิ่นไห่ตงก็พุ่งเข้ามาเกาะเจียงอิ๋งเสวี่ยไว้ พร้อมยกมือปิดหัว มองลูกดอกที่พุ่งว่อนกลางอากาศแล้วถามงงๆ “พี่ฉิน นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับ?”

“เรื่องมันยาว ฉันเพิ่งปรับปรุงระบบป้องกันของที่หลบภัยน่ะ!”

ฉินเจี้ยนหัวเราะแห้ง แล้วชักเครื่องพ่นไฟขึ้นมา เล็งใส่ทั้งสองคนทันที แล้วก็กดไกโดยไม่ลังเล!

ทั้งสองกรีดร้องลั่นในวินาทีนั้น แล้วถูกเปลวไฟกลืนกินทันที

ไม่ถึงครึ่งนาทีต่อมา ฉินเจี้ยนก็หยุดฉีดไฟ และทั้งคู่ก็โผล่ออกมาจากเปลวไฟ หน้าซีดเผือด มีเถ้าถ่านและแมลงที่ไหม้เกรียวกระจัดกระจายรอบตัว

แมลงทั้งหมดในอากาศกลายเป็นผง ไม่เหลือซาก

“เฮ้อ…”

ทั้งคู่มองไปรอบๆ พอเห็นว่าร่างกายยังครบสามสิบสอง ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหม ว่าชุดเกราะนี่มันแกร่งแค่ไหน?”

ฉินเจี้ยนยิ้มกว้าง ถามอย่างภาคภูมิ

ทั้งคู่พยักหน้ารัวๆ

กลับเข้ามาในลาน ฉินเจี้ยนลากโต๊ะหักสองตัวกับเก้าอี้สองตัวมาวางหน้าประตู ให้ทั้งคู่ได้นั่งพัก

เขายังเตรียมนมร้อนให้พวกเธอคนละแก้ว เพื่อเป็นการ “ขอโทษ” จากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้

ระหว่างที่ฉินเจี้ยนออกไปเก็บลูกดอกหน้าไม้คืนจากหน้าประตู เจียงอิ๋งเสวี่ยกับเสิ่นไห่ตงก็ดื่มนมหมดแล้ว

ฉินเจี้ยนกลับเข้ามา นั่งลงที่เก้าอี้อีกตัว วางลูกดอกหนึ่งกำไว้บนโต๊ะด้วยเสียง กริ๊ก!

“เล่าเลย เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”

เจียงอิ๋งเสวี่ยไม่รอช้า รีบเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับ “คนประหลาด” หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตให้ฉินเจี้ยนฟังทันที

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………