บทที่ 170: ถูเท้าให้ไหม? (ฟรี)

หลังจากนั้น ฉินเจี้ยนก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เขาได้รู้มาในเช้าวันนี้ให้เจียงอิ๋งเสวี่ยกับอีกคนฟัง เพื่อช่วยให้พวกเธอหลีกเลี่ยงกับดักโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

“หา? นายหมายความว่า... มีสัตว์ประหลาดซ่อนอยู่ในหิมะเหรอ?”

เจียงอิ๋งเสวี่ยถึงกับตกใจหลังได้ฟังสิ่งที่ฉินเจี้ยนเล่า

ก็แหม แค่หิมะตกหนักขนาดนี้ก็แย่พออยู่แล้ว นี่ยังมีสัตว์ประหลาดแอบซ่อนอยู่ในหิมะอีกงั้นเหรอ? แบบนี้ก็ไม่เปิดโอกาสให้คนออกไปข้างนอกเลยน่ะสิ!

“ไม่ต้องกลัว! ฉันจะให้ข้อมูลเพิ่มอีกหน่อยแน่นอนว่าเป็นข้อสรุปจากที่ฉันสังเกตมาเอง ถ้ามีตรงไหนผิดก็อย่าว่ากันนะ”

ฉินเจี้ยนจึงเล่าสรุปจุดอ่อนของก็อบลินให้ทั้งสองคนฟัง

เสิ่นไห่ตงพยักหน้าแล้วพูดว่า “อืม พี่ฉิน สรุปได้ดีมากเลยครับ! แต่พวกเราจะไปว่องไวเด็ดขาดแบบพี่ได้ยังไงล่ะ? จับคอมันแล้วยิงแบบนั้น?”

ฟังจากที่ฉินเจี้ยนพูดมันดูยากเหลือเกิน ไม่ใช่แค่เสิ่นไห่ตงหรอก แม้แต่เจียงอิ๋งเสวี่ยเองก็ไม่กล้ารับปากว่าจะทำแบบนั้นได้

“เฮ้! พวกเธอไม่เข้าใจเลยใช่ไหม! ว่าแต่... จะให้ฉันแจกของดีให้ไหมล่ะ?”

ฉินเจี้ยนยิ้มบาง ๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงที่มีเลศนัย

“เอ่อ... ฉันออกไปลองก่อนแล้วกัน!”

พอเจียงอิ๋งเสวี่ยได้ยินประโยคนี้ก็เดาออกทันทีว่าฉินเจี้ยนกำลังจะเสนอเงื่อนไขอะไรที่ไม่สมเหตุสมผลอีกแน่ เธอเลยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่ลุกขึ้นเดินลงไปข้างล่างเพื่อออกจากที่นี่

เพราะถ้ารับของจากฉินเจี้ยนอีก รางวัลที่เธอควรได้ในภารกิจนี้หรือครั้งต่อไปก็อาจจะถูกหักหรือลดลงจนแทบไม่เหลือก็ได้

แม้เมื่อวานฉินเจี้ยนจะให้ของเสริมพิเศษหลายชิ้น รวมถึงหินไฟที่ช่วยรักษาอาการน้ำแข็งกัด แต่ของก็คือของ ยังไงคนเราก็ต้องกิน! จะให้ใช้ชีวิตแบบพอประทังไปวัน ๆ ได้ยังไงล่ะ?

เจียงอิ๋งเสวี่ยมาถึงหน้าประตู แล้วหันไปจะขอให้ฉินเจี้ยนช่วยเปิด แต่พอหันไปก็เห็นว่าเขาเดินตามมาอยู่แล้ว

“ว่าแต่... เครื่องระบุตัวตนนั่นน่ะ เขียนชื่อฉันไว้ด้วยได้ไหม?”

เจียงอิ๋งเสวี่ยอดถามไม่ได้ เพราะเธอรู้สึกว่าการเข้าออกซูเปอร์มาร์เก็ตแบบนี้มันไม่สะดวกเลย ต้องปีนเชือกจากผนังด้านข้างอยู่ตลอด

เธอรู้ว่าฉินเจี้ยนติดตั้งเครื่องระบุตัวตนไว้เพื่อกันคนแปลกหน้าเข้า แต่ตอนนี้เธอไม่ใช่ “คนนอก” ในสายตาของฉินเจี้ยนแล้วนี่นา ส่วนของในซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะเหรอ อย่าว่าแต่จะขโมยเลย แค่จะมองก็ยังไม่คิดจะทำ

แถมเธอยังรู้สึกด้วยว่า ฉินเจี้ยนดูเหมือนจะหลอกตัวเองด้วยซ้ำ เพราะถ้าใครคิดจะขโมยจริง ๆ ขณะที่อยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตก็แค่เดินลงไปหยิบก็พอ จะต้องกันไว้ทำไม?

ฉินเจี้ยนก็เข้าใจในสิ่งที่เจียงอิ๋งเสวี่ยหมายถึงทันที เขาเงียบไปสักพัก ลูบคางครุ่นคิด

“ก็ได้ ยังไงฉันก็ไม่ได้กันเธอจริงจังหรอก ให้เข้าออกสะดวกจะดีกว่า”

พอได้ยินคำตอบแบบนั้น เจียงอิ๋งเสวี่ยก็ดีใจขึ้นมาทันที

จากนั้นฉินเจี้ยนก็หันไปถามเครื่องระบุตัวตนว่า สามารถเพิ่มชื่อบุคคลอื่นเพื่อให้จดจำตัวตนได้หรือไม่

“ตามทฤษฎีแล้วสามารถทำได้ค่ะ ท่านเจ้าของ แต่ต้องกลับไปอัปเกรดส่วนขยายของดิฉันก่อนนะคะ”

เครื่องระบุตัวตนตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานใสทันที

ฉินเจี้ยน “อ๋อ” ออกมาเบา ๆ แล้วหันไปบอกเจียงอิ๋งเสวี่ยว่า “ไว้พรุ่งนี้เธอกลับมาแล้วค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน”

“อืม...”

เจียงอิ๋งเสวี่ยตอบกลับอย่างใจลอย

ประโยคเมื่อกี้จากเครื่องระบุตัวตนทำให้เธอถึงกับมึนงง

“‘ท่านเจ้าของ’ คืออะไร? เป็นคำเรียกให้เกียรติฉินเจี้ยนเหรอ? แล้วเครื่องนี่มันพูดคุยกับเขาได้อิสระขนาดนี้เลยเหรอ? แถมยังอัปเกรดได้อีก?”

“เวรล่ะ นี่ไม่ใช่แค่เทคโนโลยีขั้นสูงแล้ว! มันคือเทคโนโลยีมืดชัด ๆ! เขาไปเอาอะไรแบบนี้มาจากไหนกันแน่? ตัวตนของเขายิ่งเดายิ่งลึกลับเข้าไปใหญ่!”

แค่ประโยคเดียวจากเครื่องระบุตัวตนก็ทำเอาเจียงอิ๋งเสวี่ยคิดมากไปทั้งวัน

เมื่อเปิดประตูออก สิ่งที่เห็นคือโลกสีขาวโพลน!

ปากของเจียงอิ๋งเสวี่ยอ้าค้างเป็นรูปตัว O แค่เห็นภาพนั้น เธอก็รู้ทันทีว่า หิมะที่ทับถมอยู่คงสูงจนสามารถฝังคนทั้งคนได้เลย!

“หิมะตกหนักขนาดนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงเรียกว่าวิกฤติหิมะเลยล่ะ ถ้าไม่เคลียร์ให้ทัน เมืองทั้งเมืองคงเป็นอัมพาตแน่...”

เจียงอิ๋งเสวี่ยอดพึมพำออกมาไม่ได้ ก่อนจะพยายามก้าวเท้าไปบนหิมะ

“เฮ้ย! คิดให้ดีก่อนจะเหยียบนะ!”

ฉินเจี้ยนที่ยืนอยู่ข้างหลังรีบเตือนด้วยน้ำเสียงโอเวอร์สุด ๆ

เจียงอิ๋งเสวี่ยสะดุ้ง ก่อนจะหันมามองเขาอย่างดุ ๆ “อะไรอีกล่ะ! ฉันรู้น่าว่ามีสัตว์ประหลาดในหิมะ!”

“ฉันรู้ แต่ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องสัตว์ประหลาดนะ ฉันห่วงหิมะต่างหาก...”

“หิมะ... มันมีปัญหาอะไรเหรอ?”

ก่อนหน้านี้ฉินเจี้ยนแค่เตือนว่าให้ระวังหิมะ แต่ไม่ได้อธิบายว่า “ความรู้สึก” เวลาจมลงไปมันโหดขนาดไหน

“ไม่เป็นไร ลองเลย!”

ฉินเจี้ยนยิ้มน้อย ๆ ชัดเจนว่ากำลังปิดบังบางอย่าง

เจียงอิ๋งเสวี่ยก็ไม่ว่าอะไร เธอระวังตัวมากขึ้นก่อนจะค่อย ๆ เหยียบลงบนหิมะ

ตอนแรกเธอก็เตรียมใจไว้ว่าหิมะจะสูงถึงเข่าแล้ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดมาทำให้ทั้งเจียงอิ๋งเสวี่ยและฉินเจี้ยนตะลึงไปตาม ๆ กัน

เจียงอิ๋งเสวี่ยเหยียบหิมะได้เหมือนกับเหยียบพื้นน้ำแข็ง หิมะไม่ยุบลงไปเลยสักนิด ไม่มีปัญหาใด ๆ ทั้งสิ้น!

“ไม่จริงน่า? หรือฉันอ้วนขึ้นช่วงนี้?”

ฉินเจี้ยนรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพนี้ ตอนเขาเหยียบไปทีเดียวจมลงไปครึ่งตัวแท้ ๆ!

“อาจจะใช่นะ!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยพูดพลางเริ่มทำหน้ากระหยิ่มอย่างลึกลับ

แต่ยังไม่ทันให้เธอได้ภูมิใจนาน หิมะใต้เท้าก็ทรุดตัวลงทันที!

“ว้าย!”

เจียงอิ๋งเสวี่ยกรีดร้องเสียงแหลม แล้วร่างของเธอก็จมหายไปครึ่งตัวในหิมะ

ฮ่าๆๆๆๆ!

แต่แทนที่ฉินเจี้ยนจะช่วยทันที เขากลับหัวเราะอย่างสะใจสุด ๆ

ใบหน้าของเจียงอิ๋งเสวี่ยเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันตา เธอรู้สึกอับอายสุดขีด พลางฟาดหิมะตรงหน้าอย่างหัวเสีย

เธอพยายามจะดึงตัวเองขึ้นมา แต่กลับพบว่า... ขยับไม่ได้เลย!

นอกจากหิมะจะหนาแล้ว มันยังแข็งมากอีกด้วย ขาเธอจมลึกลงไปจนเหมือนโดนดูดไว้ด้วยทรายดูด

“จะให้ฉันช่วยไหม?”

ฉินเจี้ยนย่อตัวลงมาถามพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เจียงอิ๋งเสวี่ยอยากตบหน้าเขาให้หายหมั่นไส้สักที

“ไม่ต้อง!”

เธอพูดอย่างหยิ่ง ก่อนจะพยายามดันตัวขึ้นด้วยการคว้าหิมะด้านหน้า

แต่พอออกแรงนิดเดียว หิมะตรงหน้านั่นก็ถล่มลงอีก จนเธอจมหายเข้าไปทั้งตัว แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงให้ขยับแล้ว

ปุ๊...

ฉินเจี้ยนยังคงเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะอยู่

จนในที่สุด เจียงอิ๋งเสวี่ยก็ต้องยอมยื่นมือออกมา: “ฉันผิดไปแล้ว ช่วยฉันที!”

ฉินเจี้ยนจึงลากเธอขึ้นจากหิมะอย่างรวดเร็ว เจียงอิ๋งเสวี่ยยังไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ

พอเธอตั้งสติได้ ก็พบว่าตัวเองกำลังถูกอุ้มอยู่ในท่าเจ้าหญิง!

“คุณผู้หญิงครับ ขาคุณหมดความรู้สึกเพราะหนาวแล้วหรือยัง?”

ฉินเจี้ยนถามพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ

เจียงอิ๋งเสวี่ยไม่ได้ตอบ เธอแค่ตรวจสอบว่าขาตัวเองยังขยับได้อยู่ไหม

ฉินเจี้ยนก็เลยยื่นมือไปถูขาของเธอเบา ๆ ทั้งขึ้นทั้งลง...

“ถูแบบนี้พอช่วยให้กลับมารู้สึกได้ไหม? ถ้าได้จะได้ไม่ต้องเปลืองแคปซูลสีแดงไง!”

เขาถามพลางถู อย่างชัดเจนว่าต้องการให้ขาเธออุ่นขึ้น

แต่แม้เขาจะพูดอธิบายขนาดนี้ เจียงอิ๋งเสวี่ยก็ยังรู้สึกว่า... ท่าทางของเขามันชวนให้รู้สึกทะลึ่งเกินไปอยู่ดี...

โชคดีที่อย่างที่เคยบอกไว้เธอไม่ได้รังเกียจเขา ไม่อย่างนั้น ถ้าเป็นคนอื่นที่กล้าทำแบบนี้ล่ะก็ เธอคงเตะก้านคอไปแล้ว!

“พอได้แล้ว! ฉันไม่เป็นไร!”

ไม่กี่วินาทีต่อมา เจียงอิ๋งเสวี่ยก็พูดเสียงหงุดหงิด

“อ้อ แสดงว่าชุดป้องกันช่วยขาเธอไว้ได้สินะ”

ฉินเจี้ยนวางเธอลง แล้วถามต่อด้วยความสงสัย “แล้ว... เท้าล่ะ? เท้าเธอยังปกติดีไหม?”

“นี่... นายไม่ได้อยากให้ฉันถอดรองเท้าแล้วถูเท้าให้อีกนะ?”

เจียงอิ๋งเสวี่ยมองเขาอย่างระแวง

“เฮ้! แค่คิดก็ขยะแขยงแล้ว เท้าเธอนี่ไม่ได้ล้างมาเป็นเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ฉินเจี้ยนพูดตรง ๆ ไม่ไว้หน้า พร้อมทำหน้ารังเกียจออกนอกหน้า

แต่เจียงอิ๋งเสวี่ยกลับตอบอย่างมั่นใจ “แล้วยังไงล่ะ? ก็ยังสะอาดกว่าของนายอยู่ดี!”

“หึม... ก็จริง...”

ฉินเจี้ยนเดิมทีอยากจะบอกว่า เขาเพิ่งอาบน้ำอุ่นสบาย ๆ ไปเมื่อวานนี้เอง แต่สุดท้ายก็กลัวว่าเธอจะเสียหน้ามากเกินไป เลยไม่พูดอะไรออกไป

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………