บทที่ 95: จุดอ่อนเปิดเผย โต้กลับอย่างกล้าหาญ (ฟรี)

ตอนนี้ แม้มอนสเตอร์คลานตัวนั้นจะดับไฟบนร่างได้แล้ว แต่มันก็ยังดูสาหัสไม่ต่างจากกองเลือด

ไม่สิ ต้องบอกว่ามันไม่ใช่แค่กองเลือด แต่เปลือกดำที่ห่อหุ้มร่างกายไว้ก่อนหน้านี้ถูกไฟเผาจนหลุดออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสีแดงสดด้านใน

ฉินเจี้ยนเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างในทันที

ไม่แปลกเลยที่เจ้าพวกนี้ดูอึดผิดปกติ! ที่แท้ก็เพราะพวกมันมีเปลือกนอกปกป้องไว้มาตลอด!

ฉินเจี้ยนถึงกับอยาก “ลองของ” ทันที เขาผลักผ่านฝูงซากซอมบี้แล้วพุ่งเข้าใส่มอนสเตอร์คลานเคราะห์ร้ายตัวนั้นอย่างไม่ลังเล

มอนสเตอร์คลานยังไม่ทันรู้ว่าฉินเจี้ยนซ่อนตัวอยู่ในฝูงซากศพ และยิ่งไปกว่านั้น ด้วยสภาพถูกไฟเผาจนยับเยิน มันไม่มีแม้แต่สมาธิจะสังเกตสิ่งรอบข้าง

จนกระทั่งฉินเจี้ยนวิ่งเข้ามาเกือบถึงตัว มันจึงเพิ่งรู้สึกตัว!

“ปัง ปัง ปัง!”

แต่มันก็สายเกินไปแล้ว   ฉินเจี้ยนลั่นไกสามนัดติดใส่หัวมัน!

ในพริบตา หัวกับครึ่งตัวบนของมอนสเตอร์คลานก็ระเบิดเป็นชิ้นเละ!

“ใช่จริงด้วย!”

“พอไม่มีเปลือกนอก พวกแกก็ไม่ต่างจากกระดาษ!”

ใบหน้าของฉินเจี้ยนปรากฏรอยยิ้มทันที พลางพูดเย้ยพวกมัน จากนั้นเขาก็ชัก Uzi ออกมาแล้วพุ่งเข้าไปในม่านควันด้วยท่าทีฮึกเหิม

ยังไม่ทันเข้าสู่ม่านควันเต็มตัว ฉินเจี้ยนก็กราดกระสุนเข้าไปล่วงหน้า กระสุนหลายลูกยิงโดนมอนสเตอร์คลานที่กำลังกลิ้งอยู่บนพื้น

พวกมันที่ถูกยิง พอไม่มีเปลือกนอกคอยป้องกัน ก็อ่อนแออย่างไม่น่าเชื่อ ถูกยิงไม่กี่นัดก็นอนแน่นิ่งไปหมด

“โอ๊ย พวกแกมัวนอนอาบแดดกันอยู่เรอะ?”

“คิดว่าฉันเป็นพวกขี้ขลาดหรือไง?”

ฉินเจี้ยนเห็นว่ามอนสเตอร์คลานที่เหลือยังนอนดิ้นอยู่กับไฟ เขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง แล้วหมุนตัวกราดกระสุนเป็นวง

มอนสเตอร์คลานจำนวนมากถูกยิงทะลุร่าง ล้มระเนระนาดนอนนิ่งไร้ชีวิต บางตัวพอเห็นฉินเจี้ยนก็ถึงกับหยุดนิ่งชั่วขณะ ราวกับไม่อยากเชื่อว่าเขาจะบ้าบิ่นถึงขั้นวิ่งเข้ามาในจุดรวมตัวของพวกมัน!

มอนสเตอร์คลานกลายพันธุ์พวกนี้มีสติปัญญาเล็กน้อย และมีสัญชาตญาณแบบสัตว์ป่า   การปรากฏตัวของฉินเจี้ยนในตอนนี้ จึงกลายเป็น "ภัยคุกคามระดับไดโนเสาร์" ที่ปลุกความกลัวในก้นบึ้งของพวกมัน!

บางตัวถึงกับหวาดกลัวจนเสียสติ พุ่งกระโจนเข้าใส่กองไฟ ราวกับยอมเผาตัวเองตาย ยังดีกว่าถูกฉินเจี้ยนฆ่า!

ส่วนพวกที่ยังพอขยับได้ ก็รวมพลังกันโจมตีฉินเจี้ยนเป็นการตายหมู่ส่งท้าย

แต่แน่นอนว่า การตอบโต้ของพวกมันไร้ความหมาย   ฉินเจี้ยนคว้าปืนลูกซองสองลำกล้องขึ้นมายิงใส่พวกที่พุ่งเข้ามาเป็นแถวแรก ร่างของพวกมันแหลกเป็นชิ้น

จากนั้น เขาก็ดึงดาบยาวที่ยังไม่ได้คืนเจียงอิ๋งเสวี่ย ออกมาแล้วฟันตามแนวนอนด้วยแรงมหาศาล!

มีมอนสเตอร์คลานสองตัววิ่งใส่มาพอดี และถูกฟันจนขาดครึ่งตรงเอวทันที!

“ฉวับ!”

ขณะนั้นเอง มอนสเตอร์คลานตัวหนึ่งฉวยจังหวะจากด้านหลัง ใช้กรงเล็บข่วนเข้าที่หลังของฉินเจี้ยน!

ร่างของเขาสะท้านเล็กน้อยเพราะแรงกระแทก ก่อนจะหันขวับกลับไปมองเจ้าตัวที่โจมตี

สายตาคมกริบของฉินเจี้ยนทำให้มอนสเตอร์คลานชะงักถอยกรูดไปหนึ่งก้าวอย่างหวาดผวา

“เวรเอ๊ย ถ้าฉันมีสามหัวหกแขนก็คงดี จะได้กันทุกทิศทุกทาง!”

ฉินเจี้ยนบ่นใส่มัน ก่อนจะไม่ตอบโต้ทันที แต่กลับเอื้อมมือไปจับหลังตัวเองแทน

ชุดป้องกันที่เขาใส่อยู่มีประสิทธิภาพดีเยี่ยม ไม่เพียงไม่มีรอยขาด แต่แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มีให้เห็น!

ที่สำคัญคือ เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย มีแค่รู้สึกเหมือนโดนจั๊กจี้เบาๆ เท่านั้น

แต่ถ้าเป็นคนทั่วไปที่ไม่มีเกราะป้องกัน โดนแบบนี้เข้าไปคงโดนผ่าครึ่งร่างแน่นอน!

มอนสเตอร์คลานตัวนั้นเห็นฉินเจี้ยนไม่เป็นอะไร แถมยังค่อยๆ เดินเข้าหาอย่างไม่รีบร้อน มันถึงกับเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง...

“หมอนี่มันเป็นสิ่งมีชีวิตอะไรกันแน่เนี่ย?”

นี่คือความคิดจริงๆ ในหัวของมอนสเตอร์คลานตอนนั้น

มันอยากวิ่งหนี แต่พอหันไปก็พบว่า “ด้านหลัง” คือพุ่มหญ้าที่กำลังลุกไหม้

และเมื่อหันกลับมา ฉินเจี้ยนก็ยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว พร้อมยกดาบขึ้น

มอนสเตอร์คลานตัวนั้นจึงเหมือนลูกแกะที่รอถูกเชือด ไร้ซึ่งความหวังโดยสิ้นเชิง

“ฉัวะ!”

ฉินเจี้ยนฟันคอมันขาดอย่างง่ายดาย

“ยืนให้ฉันฟันเฉยๆ แบบนี้ พวกแกยอมแพ้ง่ายไปไหม?”

เขาพูดเยาะใส่พวกมันอีกครั้ง ก่อนจะหันไปตรวจสอบว่ามีตัวไหนเหลือรอดอีกไหม

ตอนนี้ นอกจากพวกที่พุ่งเข้ากองไฟฆ่าตัวตาย กับที่ถูกเขาฆ่าเอง ก็เหลือแค่ไม่กี่ตัวที่บาดเจ็บสาหัสนอนดิ้นอยู่กับพื้น

ไม่มีใครรอดออกจากนรกควันนี้ได้เลยแม้แต่ตัวเดียว

ฉินเจี้ยนเดินไปยังมอนสเตอร์คลานที่ยังหายใจรวยริน แล้วก้มลงมองมันใกล้ๆ

“กรงเล็บนี่คมใช้ได้เลยนะ ถ้าฉันเอากลับไปขายเป็นอาวุธจะไหวไหม?”

เขาพูดพลางเอียงคอถามมอนสเตอร์คลานด้วยท่าทางประหลาด

วินาทีถัดมา เขาฟันกรงเล็บซ้ายของมันขาดทันที

“เลือกไม่ได้หรอก!”

ฉินเจี้ยนโยนกรงเล็บลงกระเป๋า แล้วฟันหัวมันขาดตามไปติดๆ

แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น   มีวัตถุสีทองแวววาวหล่นออกมาจากหัวของมัน!

“หือ? อะไรน่ะ?”

ฉินเจี้ยนเห็นเข้าพอดี ก็รีบหยิบขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ

พอมองใกล้ๆ ก็พบว่ามันคล้ายอำพัน เนื้อใส แข็งมาก แถมยังสวยอีกต่างหาก

“เฮ้ย! สวยกว่าที่คิดแฮะ!”

ฉินเจี้ยนอุทาน นี่คือของที่หล่นออกมาจากหัวมอนสเตอร์ แต่เขากลับรู้สึกเสียดายที่จะทิ้งมัน

“เอากลับไปขายเป็นอัญมณีดีไหม? หลอกคนโง่ให้ซื้อก็ได้อยู่”

แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหาวิธีใช้ประโยชน์จากมัน   ระบบ ก็ส่งเสียงขึ้นมา!

“โฮสต์ โปรดทราบ! คุณได้รับคริสตัลสีเหลือง ห้ามทิ้ง กรุณานำกลับที่หลบภัยเพื่อตรวจสอบวิจัย!”

“หา?”

ฉินเจี้ยนถึงกับงงเมื่อระบบโผล่มาเตือน แล้วก็รีบก้มมองของในมือตัวเอง

“คริสตัลสีเหลือง บ้าอะไรวะเนี่ย?”

“จะให้ฉันเอากลับไปวิจัย แล้วจะวิจัยอะไรกับมัน?”

แม้จะบ่นพึมพำ แต่เมื่อระบบพูดมาขนาดนี้ เขาก็ไม่คิดอะไรมากนัก แค่เช็ดให้สะอาดแล้วเก็บลงเป้ไว้

หลังจากนั้น เขาก็เดินไปฟันหัวมอนสเตอร์คลานอีกสองตัว แต่ไม่พบคริสตัลตกออกมาเลย

“ดูท่าจะไม่ได้มีอยู่ในหัวของทุกตัวสินะ”

“ถ้าระบบถึงกับเตือนแบบนี้ แสดงว่ามันต้องสำคัญแน่ ไม่ใช่ของแต่งเล่นแน่ๆ”

ฉินเจี้ยนครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะลงมือฟันหัวมอนสเตอร์คลานทุกตัวที่เห็นซ้ำอีกรอบ และพบคริสตัลสีเหลืองเพิ่มอีกสองก้อน

ยังมีบางตัวที่วิ่งเข้าไปเผาตัวตายในพุ่มหญ้า เขาไม่คิดจะปล่อยไว้แน่ รีบเดินเข้าไปค้นในหญ้าที่ยังลุกไหม้อยู่

“โอโห! ร้อนเอาเรื่อง!”

ไฟที่ลุกขึ้นสูงเกินหัวฉินเจี้ยน ทำให้ชุดป้องกันเริ่มรับไม่ไหว เขาจึงเริ่มรู้สึกร้อนแสบผิว

แต่เขายังทนไหวอยู่ จนในที่สุดก็เจอซากศพของมอนสเตอร์คลานตัวหนึ่ง เขาฟันหัวมันขาดแล้วพบคริสตัลสีเหลืองตกลงมาทันที

“เฮ้ย! ดวงดีแฮะ!”

ฉินเจี้ยนยิ้มบางๆ พอใจในผลงาน แล้วรีบเก็บคริสตัลก่อนจะหันหลังวิ่งออกจากพุ่มหญ้า

ซากศพที่เหลือก็ไม่มีขาเดินหนีไปไหนอยู่แล้ว เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อนนัก รอจนไฟมอดแล้วค่อยย้อนกลับมาก็ยังทัน

ยังไงเขาก็ต้องอยู่ในทะเลสาบจันทราอีกสองวันอยู่ดี

เมื่อม่านควันค่อยๆ จางลง ซากศพของมอนสเตอร์คลานจำนวนมากก็ปรากฏออกมา ฉากตรงหน้านั้นเต็มไปด้วยความเละเทะ   แต่ก็ประกาศชัยชนะอันงดงามของฉินเจี้ยนอย่างสมบูรณ์แบบ!

ศึกนี้... แก้แค้นสำเร็จแล้ว!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………