บทที่ 45: ข้อมูลสำคัญ

บทที่ 45: ข้อมูลสำคัญ

แม้ฝ่ายตรงข้ามจะเป็นเพียงนักศึกษาหญิง กู้ฉางหมิงและคนอื่นๆ ก็ยังคงยกอาวุธหลากหลายชนิดขึ้นเล็งใส่เธออย่างระมัดระวัง

นักศึกษาหญิงรีบยกมือขึ้นทันทีแล้วอธิบายว่า “อย่ายิงนะ! ฉัน…ฉันมาขอที่หลบภัยกับพวกคุณ!”

“มาขอที่หลบภัยกับพวกเราเหรอ?”

กู้ฉางหมิงลดปืนลง แล้วกวาดตามองนักศึกษาหญิงตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เธอมาจากกลุ่มบนดาดฟ้านั่นใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ! ฉันไม่มีเจตนาร้ายต่อพวกคุณ ฉันมาขอที่หลบภัยด้วยความจริงใจ!”

“พวกนั้นปฏิบัติกับฉันแย่มาก แถมยังทำร้ายฉันด้วย!”

แม้ต้องเผชิญหน้ากับ “ศัตรู” นักศึกษาหญิงก็ยังคงหลบเลี่ยงประเด็นสำคัญและบิดเบือนความจริงอย่างแนบเนียน

กู้ฉางหมิงชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่ค่อยเชื่อเธอเท่าไร

“พวกแกสองคน ไปค้นตัวเธอ”

“ครับ! พี่หมิง!”

ลูกน้องสองคนเดินเข้าไปหานักศึกษาหญิงทันที สายตาเปลี่ยนเป็นลามกในพริบตา

หลังจากนักศึกษาหญิงตื่นขึ้นเมื่อคืน เธอผ่านการต่อสู้ทางความคิดมามากมาย และความตระหนักรู้ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

ถ้าไม่ยอมสละศักดิ์ศรี แล้วเธอจะเอาทุนอะไรมามีชีวิตรอดล่ะ?

บังเอิญว่ากลุ่มคนพวกนี้ล้วนเป็นผู้ชายหยาบกระด้าง บางที…พวกเขาอาจจะชอบผู้หญิงแบบเธอ

ระหว่างที่ลูกน้องสองคนค้นตัว เธอยืนนิ่งไม่ขยับ แถมยังเชิดหน้า อกผาย เปิดโอกาสให้มือที่กระสับกระส่ายของพวกเขาลูบไล้ตามใจ

“หน้าตาธรรมดา แต่ดูยังไม่แก่”

“น่าจะยังสดอยู่”

“แถมยังเป็นคนแปรพักตร์จากกลุ่มบนดาดฟ้า เราน่าจะรีดข้อมูลจากเธอได้เยอะเลย”

เพียงชั่วพริบตา กู้ฉางหมิงก็วิเคราะห์นักศึกษาหญิงจนทะลุปรุโปร่ง

“พี่หมิง ค้นเสร็จแล้ว ไม่มีอะไร”

“แต่ก็เหมือนมีทุกอย่าง…”

ลูกน้องสองคนกลับมาข้างกู้ฉางหมิง กระซิบพร้อมรอยยิ้มลามก

“อืม ฉันเห็นแล้ว ไม่ได้ตาบอด!”

กู้ฉางหมิงพยักหน้าเล็กน้อย ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

จากนั้น เขาก็โบกมือเรียกนักศึกษาหญิง “มานี่!”

นักศึกษาหญิงไม่ลังเล เดินเข้าไปหาเขาอย่างกล้าๆ

“องค์กรของพวกเราเรียกว่าแก๊งหมาป่า ฉันชื่อกู้ฉางหมิง เรียกฉันว่าพี่หมิงก็ได้”

กู้ฉางหมิงดึงนักศึกษาหญิงเข้าไปกอด แล้วแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีค่ะ พี่หมิง!”

นักศึกษาหญิงฝืนยิ้ม เรียกตาม แล้วแนะนำตัวเองสั้นๆ

จากนั้น ทุกคนก็ออกจากซอยไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา นักศึกษาหญิงถูกกู้ฉางหมิงและพวกพามายังที่หลบภัยของพวกเขา

ที่เรียกว่าที่หลบภัยนั้น แท้จริงก็เป็นเพียงลานบ้านขนาดใหญ่ของบ้านชานเมืองในเขตหมู่บ้านเมือง

แต่เมื่อเทียบกับการอยู่ในตึก ที่นี่มีรั้วกำแพงเพิ่มขึ้นมา ทำให้รองรับคนได้มาก และยังต้านการบุกของซอมบี้ได้อีกด้วย

ระหว่างเดินผ่านบ้านหลังหนึ่งในลาน นักศึกษาหญิงเหลือบมองผ่านหน้าต่างเข้าไป เห็นผู้หญิงหลายคนสวมเสื้อผ้าน้อยชิ้น เนื้อตัวสกปรกมอมแมม

ผู้หญิงเหล่านั้นต่างขดตัวอยู่ตามมุม บ้างก็ก้มหน้าซุกเข่า บ้างก็กอดหัวตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างไร้สติ ราวกับเสียสติไปแล้ว

นักศึกษาหญิงจะไม่เข้าใจภาพตรงหน้าได้อย่างไร หัวใจของเธอจึงตึงเครียดถึงขีดสุด

บางที…ในอนาคต เธออาจจะกลายเป็นหนึ่งในผู้หญิงพวกนั้นก็ได้!

ชั่วขณะหนึ่ง นักศึกษาหญิงรู้สึกเสียใจขึ้นมาเล็กน้อย

ในทีมของเจียงอิ๋งเสวี่ย แม้จะกินไม่อิ่ม นอนก็ไม่อุ่น แต่ก็อย่างน้อยก็ไม่ถูกบังคับให้ทำเรื่องแบบนี้ และยังมีอิสระในการกระทำ…

แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีทางถอยหลังอีก

นักศึกษาหญิงกัดฟัน ตัดสินใจว่าต่อให้ต้องอดทน ก็ต้องทนต่อไป

แต่ไม่นาน เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้!

“บางที ถ้าฉันบอกพวกเขาเรื่องนั้น สถานะของฉันอาจจะดีขึ้นบ้าง!”

“อย่างน้อย ก็ไม่ต้องลงเอยเหมือนผู้หญิงพวกนั้น ปล่อยให้พวกเขาย่ำยี…”

จากนั้น นักศึกษาหญิงก็ถูกกู้ฉางหมิงพาเข้าไปในห้องหนึ่ง

กู้ฉางหมิงเข้าห้องแล้วเริ่มถอดเสื้อผ้า เหลือแค่เสื้อกล้าม จากนั้นก็ล็อกประตู

แล้วเขาก็หันไปมองกระจก ตรวจดูเนื้องอกที่บาดแผลของตัวเอง

“เชี่ยเอ๊ย แค่แป๊บเดียวเอง ทำไมมันใหญ่ขึ้นอีกแล้ว?”

กู้ฉางหมิงสบถ วางกะละมังน้ำไว้ด้านล่าง หยิบมีดจากโต๊ะขึ้นมา แล้วคาบผ้าไว้ในปาก

จากนั้น เขาก็ใช้มีดกรีดลงไปที่เนื้องอกอย่างแรง

“อื้ก!”

ตอนแรกนักศึกษาหญิงยังไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร ด้วยความสงสัยจึงลุกไปดู และก็เห็นภาพเลือดสาดสุดสยองทันที เธอรีบเอามือปิดปาก ดวงตาแทบถลนออกมา

ห้านาทีต่อมา กู้ฉางหมิงก็จัดการเสร็จ

น้ำในกะละมังกลายเป็นสีแดงสด มีชิ้นเนื้องอกหลายชิ้นลอยอยู่บนนั้น…

หลังจากทายาฆ่าเชื้อ กู้ฉางหมิงก็พันแผลอย่างลวกๆ แล้วเดินมาหานักศึกษาหญิง

“ดูเธอสภาพแบบนี้ คงหิวแล้วสินะ?”

กู้ฉางหมิงยื่นมือเชื้อเชิญ นักศึกษาหญิงมองตามมือเขาไป เห็นอาหารหลากหลายชนิดวางอยู่บนโต๊ะ

ไข่พะโล้ ไส้กรอก ตีนไก่พะโล้ อาหารกระป๋อง และยังมีผัดเหลืออยู่สองจาน

นักศึกษาหญิงไม่แม้แต่จะพูดขอบคุณ ก็เริ่มกินอย่างตะกละทันที

แต่เธอไม่ได้ตาบอด

เธอเห็นกู้ฉางหมิงเทผงจากซองเล็กๆ ลงในน้ำส้มแก้วหนึ่ง

“นี่ ดื่มอะไรหน่อย จะได้ไม่ติดคอ!”

กู้ฉางหมิงยื่นน้ำส้มมาให้ พร้อมรอยยิ้มใสซื่อ…

นักศึกษาหญิงหวาดกลัวสุดขีด ภาพผลลัพธ์หลังจากดื่มน้ำแก้วนั้นผุดขึ้นมาในหัวทันที

เธอรับน้ำส้มมาอย่างช้าๆ แล้วพูดขึ้นทันทีว่า “พี่หมิง ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ!”

“อ้อ เรื่องข้อมูลของพวกบนดาดฟ้านั่นเหรอ?”

“ฉันยังไม่รีบฟังหรอก ยังไงซูเปอร์มาร์เก็ตก็ถูกล็อกอยู่ เราบุกไม่ได้ กำลังหาทางอยู่ ดื่มอะไรให้ใจเย็นก่อนสิ!”

กู้ฉางหมิงเดาได้ว่านักศึกษาหญิงจะพูดอะไร จึงตอบด้วยรอยยิ้ม พลางกางมือออก

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะปล่อยเธอไป ต่อให้เธอให้ข้อมูลก็ตาม

แต่นักศึกษาหญิงไม่ได้พูดถึงข้อมูลแบบเดียวกัน เธอรีบพูดต่อทันทีว่า “พี่หมิง ถ้าฉันมีวิธีเปิดประตูซูเปอร์มาร์เก็ตล่ะ?”

กู้ฉางหมิงชะงักไป ขมวดคิ้วถาม “อะไรนะ? หมายความว่าเธอถอดระบบนั่นได้เหรอ?”

“อื้ม!”

นักศึกษาหญิงพยักหน้าแรงๆ โดยไม่ลังเล “ฉันถอดไม่ได้ แต่ฉินเจี้ยนทำได้! เพราะกุญแจอยู่ที่เขา!”

“ฉินเจี้ยนคือใคร? เป็นคนของพวกเธอบนดาดฟ้าเหรอ?”

“ไม่ใช่ ฟังฉันให้ดีนะ!”

นักศึกษาหญิงรีบเล่าเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับฉินเจี้ยนให้กู้ฉางหมิงฟัง

“อะไรนะ? นี่…มันเป็นไปไม่ได้มั้ง?”

กู้ฉางหมิงอึ้ง คิดในใจว่าต่อให้นิยายก็ยังไม่กล้าเขียนตัวละครแบบนี้?

คนคนเดียวผูกขาดทรัพยากรทั้งหมดของซูเปอร์มาร์เก็ต มีที่หลบภัยส่วนตัวที่แข็งแกร่งทะลวงไม่เข้า อุปกรณ์ครบมือ ถือปืนสองกระบอก อาหารล้นเหลือ กินเค้กเนื้อทอดได้ทุกวัน แถมยังมียาลึกลับที่กินแล้วรักษาแผลได้ทันที?

ถ้าไม่ได้ฟังจนจบ เขาคงคิดว่าเธอโกหกแน่นอน

แต่ถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง บาดแผลของเขาเองก็อาจรักษาได้!

เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายอยู่เพียงลำพัง ไม่กล้าโกหกเขาแน่ กู้ฉางหมิงจึงเลือกที่จะเชื่อ

สรุปง่ายๆ คือ ถ้าจัดการฉินเจี้ยนได้ ที่หลบภัยและอุปกรณ์ของเขา รวมถึงเจ้าหน้าที่หญิงบนดาดฟ้า และซูเปอร์มาร์เก็ตทั้งหมด ก็จะตกเป็นของพวกเขา!

ความอับอายเมื่อคืนจะถูกล้างได้อย่างหมดจด!

นั่นหมายความว่า พวกเขามีศัตรูแค่คนเดียว?

แม้อีกฝ่ายจะมีปืนสองกระบอก แต่พวกเขาก็มีปืน และหน้าไม้กว่าหนึ่งโหล คนก็เยอะกว่า หากปะทะกันตรงๆ ก็ไม่ได้เป็นรอง!

ตรงกันข้าม อาจจะกดดันอีกฝ่ายจนไม่กล้าโผล่หัวออกมาด้วยซ้ำ!

“เธอกินไปก่อน เดี๋ยวฉันไปบอกข่าวนี้กับพี่น้อง”

“ข้อมูลของเธอสำคัญมาก หลังจากชัยชนะครั้งใหญ่นี้ เธอจะเป็น ‘ผู้หญิงคนแรก’ ของฉัน เป็นยังไงล่ะ?”

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]