บทที่ 325: บ้าเอ๊ย มังกรสาวที่ฉันเลี้ยงไว้ดันไม่ใช่ลาล่าได้ไง (ฟรี)

ครัมทำหน้าคล้ายคนที่เพิ่งถูกเจ้าของตัวจริงจับได้ว่ากำลังแอบนอกใจ

โคเฮนที่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเลยเดินเข้าไปนั่งใกล้ ๆ ครัม พร้อมเริ่มเปิดโหมด "เข้าสังคมสไตล์โคเฮน" ท่ามกลางสายตางง ๆ ของแฮร์รี่

"ไง ๆ" โคเฮนทักครัม "ตื่นเต้นไหม?"

ครัมพยักหน้าแข็ง ๆ แต่ถ้าเทียบกับแฮร์รี่ เขาดูจะกล้าสบตากับโคเฮนมากกว่า เพราะตอนนี้เขายังเลี่ยงไม่ยอมมองหน้าแฮร์รี่อยู่เลย

"มีแฟนยัง?" โคเฮนถามหน้าตาเฉย แบบไม่สนขอบเขตมารยาทใด ๆ ทั้งสิ้น "ตอนแฮร์รี่ออกมาเมื่อเช้า แฟนเขาก็ประสาทจะกินเลยล่ะ "

"โคเฮน!" แฮร์รี่คำรามเสียงต่ำ "ฉันไม่มีแฟน!"

ครัมจะไม่สนใจก็ไม่ได้แล้ว

แต่พอได้ยินคำว่า “ฉันไม่มีแฟน” จากปากแฮร์รี่ ครัมก็เงยหน้าขึ้นมาทันที จ้องหน้าแฮร์รี่ด้วยสีหน้างง ๆ ก่อนจะหันไปมองโคเฮนอีกที แล้วอ้าปากเหมือนกำลังจะถามอะไรสักอย่าง

แต่ก่อนจะได้ถาม ชื่อของครัมก็ดังขึ้นจากนอกรอบเต็นท์

"ถึงตาฉันแข่งแล้ว" ครัมรีบพูดกับโคเฮน "ขอคุยด้วยหลังแข่งได้ไหม ฉันมีคำถามอยากถาม "

"วิกเตอร์ ครัม!" มู้ดดี้ยื่นหัวเข้ามาในเต็นท์ ตะโกนเสียงกร้าว "ถึงคิวนายแล้ว"

"มาแล้วครับ" ครัมรีบเดินออกไป

ตอนนี้เหลือแค่โคเฮนกับแฮร์รี่ในเต็นท์

"นี่นายพูดอะไรแบบนั้นกับครัมทำไมเนี่ย?" แฮร์รี่ถามเสียงเบาโดยอัตโนมัติแม้จะไม่มีใครอยู่แถวนั้น "นายก็รู้ว่าฉันไม่มีแฟนจริง ๆ พวกเดลี่พรอเฟ็ตแต่งเรื่องทั้งนั้น "

"แต่ว่าครัมไม่คิดแบบนั้นนะ" โคเฮนเลิกคิ้ว "เขาชอบเฮอร์ไมโอนี่ นายไม่สังเกตเลยเหรอ?"

"หา?" แฮร์รี่เบิกตาอย่างงงงัน

"นายไม่เห็นเหรอว่าเมื่อกี้เขาไม่กล้ามองหน้านายเลย?" โคเฮนยิ้มมุมปาก "เพราะหนังสือพิมพ์เขียนว่านายเป็นแฟนเฮอร์ไมโอนี่ไง เขาเลยไม่กล้าสบตา พอนายพูดเองว่าไม่มีแฟน เขาก็เงยหน้าขึ้นมาเลยเห็นไหม "

"แต่เฮอร์ไมโอนี่จะชอบเขาได้ไง?" แฮร์รี่งงหนัก "ฉันจำได้ว่าไม่กี่วันก่อนเธอยังบ่นว่า ‘ครัมอยู่ที่ไหนก็มีแต่เรื่อง’”

"ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องใช้เหตุผลเสมอไปหรอก" โคเฮนพูดอย่างคนมีประสบการณ์ "รักแรกของเด็กผู้หญิง มักเกิดจากฮอร์โมนล้วน ๆ เลยล่ะ"

แฮร์รี่ส่ายหน้าเบา ๆ อย่างไม่เชื่อ เขายังไงก็คิดว่าเฮอร์ไมโอนี่ไม่มีทางชอบครัมแน่ ๆ

แต่ไม่นานนัก แฮร์รี่ก็ไม่มีเวลาคิดเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ แล้ว

หลังจากครัมแข่งจบ ก็ถึงคิวของแฮร์รี่

"อย่าตื่นเต้น แค่ยิงคาถาใส่ตาแล้ววิ่งไปคว้าไข่" โคเฮนแนะนำ "ง่ายมากเลย"

"ขอให้จริงอย่างที่พูดเถอะ" แฮร์รี่สูดลมหายใจลึก

"แฮร์รี่ พอตเตอร์!" ชื่อของแฮร์รี่ถูกประกาศจากด้านนอก

ตอนนี้เหลือโคเฮนคนเดียวในเต็นท์

ข้างนอกสนามเสียงดังเอะอะไปหมด ทุกคนพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น ว่าแฮร์รี่จะรับมือกับมังกรยังไง

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โคเฮนเดาว่าผู้ชมข้างนอกคงจะผิดหวังเล็กน้อย เพราะแฮร์รี่จะใช้วิธีเดียวกับครัม และสิ่งที่คนดูเบื่อที่สุดก็คือ "ความซ้ำซาก"

แต่แน่นอนว่า สิ่งที่มักจะเกิดขึ้นหลังจากคำว่า "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด" ก็คือ "มีอะไรผิดพลาด"

"กล้าหาญมาก! โอ๊ย ไม่ดีแล้ว หางหนามเหมือนจะเริ่มเดือดแล้ว มันเริ่มคลานไปทั่วเลย "

ตามมาด้วยเสียงคำรามแหลมของ ฮังกาเรียน หางหนาม

โคเฮนใช้จิตวิญญาณชะโงกออกไปดูข้างนอกอย่างอยากรู้

แฮร์รี่ใช้คาถาควักลูกตาจริง ๆ แต่เสียงเชียร์จากผู้ชมกลับตื่นเต้นเหมือนเห็นอะไรใหม่มาก

งั้นแปลว่า... ครัมไม่ได้ใช้คาถาควักลูกตางั้นเหรอ?

มีบางอย่างคลาดจากเส้นทางเดิม และโคเฮนก็มั่นใจว่า ไม่ใช่เพราะเขาไปพูดเรื่อง "มีแฟน" กับครัมแน่ ๆ

แม้จะมีจุดหักมุมหลายรอบ แต่สุดท้ายแฮร์รี่ก็ได้ไข่ทองคำมา

ต่อไปถึงตาโคเฮน

"โคเฮน นอร์ตัน!"

ชื่อของเขาดังขึ้นจากด้านนอก

โคเฮนจัดชุดให้เรียบร้อย แล้วเดินออกไปอย่างมั่นใจ

"พร้อมรึยัง?" มู้ดดี้ที่รออยู่ถามเสียงต่ำ "พ่อของนายพนันกับฉันไว้ ว่านายจะได้ที่หนึ่ง"

"ฉันจะพยายาม" โคเฮนตอบแบบไม่มั่นใจเท่าไหร่

"ฉันพนันว่านายจะได้ที่สอง อย่าเครียดล่ะ" มู้ดดี้ยิ้ม

ไม่รู้ว่าคำปลอบใจของมู้ดดี้จะได้ผลไหม เพราะโคเฮนไม่ได้เครียดเลยสักนิดอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เขาคงทำได้แค่ยืนดูเอ็ดเวิร์ดเสียเงินห้าเกลเลียนไปเฉย ๆ

ยังไม่นับเรื่องอัมบริดจ์ที่มาแทนฟัดจ์เป็นกรรมการอีก โคเฮนรู้ดีว่าเขาจะไม่ได้คะแนนเต็มจากรอบนี้แน่นอน

เพราะเขาได้ตกลงกับนอร์เบิร์ตไว้แล้ว ว่าจะพยายามทำไข่แตกให้มากที่สุด เพื่อจะได้ขโมยไข่มังกรจริง ๆ ท่ามกลางความวุ่นวาย

"และแล้ว แชมเปี้ยนคนสุดท้าย!" ลีตะโกนอย่างตื่นเต้น "เขากำลังเข้าสู่สนามแข่ง! เขาจะใช้วิธีไหนรับมือกับ นอร์เวย์ หลังเป็นสัน!"

รอบสนามแข่งรูปวงกลม เสียงเชียร์จากอัฒจันทร์ดังกระหึ่ม แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะไม่รู้จักโคเฮนดีนัก และอาจจะไม่ได้เชียร์ให้เขาชนะจริงจัง แต่ในวินาทีนั้น ทุกคนก็ยังตะโกนส่งเสียงดิบ ๆ ออกมาด้วยความมันส์

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมใคร ๆ ถึงชอบโชว์ เพราะมันโคตรจะสะใจจริง ๆ

ระหว่างที่เดินเข้าสนาม โคเฮนก็สแกนหาเอ็ดเวิร์ดกับคนอื่น ๆ บนอัฒจันทร์ เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงหาพ่อแม่เจอได้ง่ายขนาดนี้ ราวกับแค่กวาดตามองก็รู้ตำแหน่งเลย

โคเฮนโบกมือให้พวกเขา จากนั้นก็เบนสายตามาที่มังกรฝั่งตรงข้ามสนาม

มันคล้ายกับนอร์เบิร์ตมาก แต่มีรอยแผลเป็นเต็มเกล็ด ดูผ่านศึกมาโชกโชน ดุดันน่าเกรงขามสุด ๆ

นอร์เวย์ หลังเป็นสัน ตัวเมียตัวนี้นั่งเฝ้ารังไข่ของมัน ตาจับจ้องมาที่โคเฮนไม่ละ พลังบางอย่างจากโคเฮนทำให้มันสัมผัสได้ถึงอันตรายแปลกประหลาด

"เขากำลังเดินเข้าไปหามังกรโดยตรง! แต่ยังไม่ได้ใช้คาถาเลย โคเฮนจะทำอะไร!?" ลีเริ่มพาผู้ชมจับตาดู "มังกรเริ่มอารมณ์เสียแล้ว ไม่รู้เพราะอะไร มันกางปีกใส่เขาก่อนที่เขาจะถึงกลางสนามด้วยซ้ำ! ไม่มีในแมตช์ของแชมเปี้ยนคนอื่นเลย!"

นอร์เวย์ หลังเป็นสัน ตัวนั้นเลือกจะบุกก่อน เพราะมันรู้สึกว่าอะไรแปลก ๆ ตรงหน้านี้ ถ้าเข้ามาใกล้จะอันตรายแน่

"ดูนั่น โคเฮนยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นแล้ว " ลีอธิบายเสียงดัง

ขณะที่มังกรกระโจนเข้าหาเขา โคเฮนก็แค่ยกไม้ขึ้นอย่างใจเย็น แล้วร่ายคาถาที่แทบไม่มีใครในสนามเคยได้ยิน

แสงสีขาวสว่างวาบขึ้น จากนั้นเวทมนตร์ที่ยิงออกจากปลายไม้ของโคเฮนก็กรีดอากาศเปิดเป็นรอยแยกขนาดยักษ์ระหว่างเขากับมังกร และจากปลายอีกด้านของรอยแยกนั้น มังกรนอร์เวย์ หลังเป็นสันอีกตัวก็พุ่งออกมา

"โอ้โห! เคราของเมอร์ลิน!" ลีถึงกับพูดต่อแทบไม่ออก "คาถาอะไรน่ะ ฉันว่าคนส่วนใหญ่คงไม่เคยได้ยินมาก่อน พูดตรง ๆ ฉันเองก็ไม่เคย! แล้วดูนั่น มังกรอีกตัวบินออกมาแล้ว!"

"สองตัวกำลังปะทะกัน! หน่วยรักษาความปลอดภัยจะเข้าไปรึเปล่า เดี๋ยว... เดี๋ยวก่อนนะ..."

ลีเงียบไปทันที

เพราะมังกรสองตัวหยุดนิ่งพร้อมกัน หลังจากปะทะกันได้ไม่ถึงห้าวินาที

"ทำไมพวกมันไม่ขยับล่ะ!?" ลีตะโกนอย่างงุนงง "เหมือนโดนเวทมนตร์อะไรบางอย่างควบคุมไว้เลย "

ตอนนี้สีหน้าของโคเฮนเปลี่ยนไปแล้ว

ถ้ามันเป็นเวทมนตร์ก็ดีสิ

แต่ชัดเลยว่านี่ไม่ใช่เวทมนตร์...

เพราะนอร์เบิร์ตดูเหมือนจะปิ๊งมังกรสาวตัวนั้นเข้าแล้ว มันเริ่มกระดิกหางรัวเลยจ้า

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….