บทที่ 315: หรือว่าซึนเดระคือบุคลิกพื้นฐานของเพื่อนกันหมดเลย? (ฟรี)

มันดูเหมือนว่า ทั้งสามคนกำลังรุมแบนรอนอย่างจงใจ   ซึ่งเป็นวิธีที่ค่อนข้างโหด แต่บทบาทของเฮอร์ไมโอนี่ในฐานะ “คนกลาง” ก็ช่วยบาลานซ์เรื่องนี้ได้พอดี

พอไปถึงฮอกส์มี้ดพร้อมกัน เฮอร์ไมโอนี่ก็โดนรอนเรียกตัวจากระยะไกล แล้วในครึ่งชั่วโมงถัดมา เธอก็วิ่งวุ่นไปมาเหมือนนกฮูกส่งจดหมาย

“รอนบอกว่า แฮ่ก เดี๋ยวขอหายใจก่อน” เฮอร์ไมโอนี่หอบจนมือกุมสีข้าง “เขาอยากให้พวกนายไปที่ร้านไม้กวาดสามด้ามทีหลัง...”

“อะไรเนี่ย เขาจะไปตะโกนเรื่องที่ฉันลงแข่งไตรภาคีต่อหน้าคนทั้งร้านอีกเหรอ?” แฮร์รี่พูดอย่างหัวเสีย “บอกเขาไปเลยนะ ถ้ามีอะไรก็พูดต่อหน้าฉันได้ตรง ๆ ไม่ต้องแอบหลบเหมือนพวกขี้ขลาด”

“ฉันไม่ใช่นกฮูกนะ!” เฮอร์ไมโอนี่ขึ้นเสียง “พวกนายจะทำตัวเป็นผู้ชายคุยกันตรง ๆ ไม่ได้หรือไง?!”

“แย่จัง เอิร์ลจะหมดประโยชน์สุดท้ายแล้วนะเนี่ย” โคเฮนพูดเหมือนเสียดาย “แต่ฉันก็อยากไปดื่มพอดี แล้วก็จะแวะถามคุณโรสมอร์ต้าว่าสนใจลงทุนมั้ยด้วยเลย”

“ในเมื่อโคเฮนอยากไป ฉันก็คง...” แฮร์รี่ทำท่าพยายามแยกตัวออกให้ดูห่างเหิน

“โอเค ๆ ฉันรู้ว่านายไม่ได้ไปเพราะรอนหรอก” โคเฮนพูดแล้วดันหลังแฮร์รี่ไปทางร้านไม้กวาดสามด้าม

ระหว่างทางก็มีนักเรียนหลายคนที่เดินสวนมา มองสองคนนี้แล้วก็ซุบซิบกันเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้เชื่อบทความของริต้าเต็มที่

“น่ารำคาญเป็นบ้า” แฮร์รี่รู้สึกไม่สบายใจ เหมือนอยากจะควักผ้าคลุมล่องหนออกมาคลุมตัวหนีเสียงซุบซิบทันที “เกลียดสายตาพวกนั้นว่ะ เหมือนกำลังดูคนใกล้ตาย   ถ้าพวกเขาคิดว่าฉันจะตายในภารกิจแรก งั้นทำไมยังคิดว่าฉันเป็นคนใส่ชื่อลงถ้วยอัคนีเองอีก?”

“ดราม่าความขัดแย้งไง” โคเฮนตอบ “คนเราชอบดูเรื่องราวของพวกที่มั่นหน้ามั่นโหนกแล้วตกต่ำสุด ๆ เหมือนดูตัวตลกนั่นแหละ   แบบนี้ไงถึงมีคนสมัครสมาชิกเดลี่พรอเฟ็ตเยอะ”

โคเฮนไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้เลย อย่างน้อยพวกนั้นก็แค่คิดว่าเขากับแฮร์รี่จะตายในสนามแข่ง ยังไม่ได้พูดอะไรเกินเลยต่อหน้าสาธารณะ

ยังไงชื่อโคเฮน นอร์ตันก็ถูกจำไว้แล้ว   และพอการแข่งขันจบลงจริง ๆ เขาเชื่อว่าชื่อนี้จะดังยิ่งกว่าเดิมอีก

“ข้างในร้านน่าจะดีกว่านี้แหละ” เฮอร์ไมโอนี่ปลอบใจ

พอเข้าไปในร้านไม้กวาดสามด้าม พวกเขาก็เจอแฮกริดนั่งอยู่ที่โต๊ะหนึ่ง

“แฮร์รี่! มานี่!” แฮกริดโบกมือเรียก แล้วผายมือให้ทั้งสามคนมานั่งด้วยกัน

“แล้วรอนล่ะ?” เฮอร์ไมโอนี่มองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเขา

“เขาบอกว่าปวดท้องนิดหน่อย” แฮกริดเกาหัว “คงไปเข้าห้องน้ำมั้ง ช่วงนี้เขาหน้าตาหม่น ๆ อยู่นะ พวกเธอมีเรื่องกันเหรอ?”

“เขาแค่ไม่ยอมเชื่อความจริง” แฮร์รี่พูดน้ำเสียงหงุดหงิด

“วัยรุ่นมันก็แบบนี้แหละ” แฮกริดโบกมือ “ดื้อได้สักพัก แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดีใช่มั้ย? เดี๋ยวก็จับมือคืนดีกันได้เอง แล้วก็ อ้อ เกือบลืมไปเลย”

แฮกริดตบหัวตัวเองเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงจุดประสงค์หลักของการนัดเจอโคเฮนกับแฮร์รี่วันนี้

เขาก้มตัวลงอย่างกับจอมโจร มองซ้ายมองขวา แล้วพูดเบา ๆ แบบแทบกระซิบระหว่างหัวของโคเฮนกับแฮร์รี่:

“คืนนี้ตอนสี่ทุ่ม มาที่บ้านฉันนะ ฉันจะพาไปดูอะไรสำคัญมาก   อย่าลืมเอาผ้าคลุมล่องหนของแฮร์รี่มาด้วยล่ะ”

“อะไรจะลึกลับขนาดนั้น...” แฮร์รี่พูดงง ๆ

“ชู่ ๆ ๆ ๆ” แฮกริดรีบส่งเสียงห้ามพูดดัง “มาก็พอแล้ว อย่าให้ใครเห็นเข้าเด็ดขาดนะ...”

จนแฮกริดดื่มเบียร์ฟักทองไปหลายแก้ว พวกเขาก็ยังไม่เห็นรอนกลับมาจาก “ห้องน้ำ”

หลังจากบอกลาแฮกริด พวกเขาก็พากันเดินกลับโรงเรียน

“เขายังทำใจไม่ได้จริง ๆ แฮะ” เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจ

“สิ่งสำคัญที่แฮกริดจะให้ดูคืออะไรกันแน่นะ?” แฮร์รี่ยังคงนึกถึงคำพูดของแฮกริด

“ขออย่าให้เป็นพวกหอยไฟที่ผสมพันธุ์รุ่นสองเลยเถอะ” เฮอร์ไมโอนี่ขนลุก

“อาจจะเป็นการประกาศว่าคบกับมาดามมักซิมอย่างเป็นทางการก็ได้นะ” โคเฮนแถไปเรื่อย “หรือ...ไม่ก็แฮกริดอยากช่วยพวกเราโกงนั่นแหละ”

เรื่องโกงนี่ถือเป็นธรรมเนียมประจำในการแข่งไตรภาคี และโคเฮนก็เดาว่าแฮกริดคงจะพาเขากับแฮร์รี่ออกไปคืนนี้ เพื่อให้ได้เห็น ‘คู่ต่อสู้’ ของภารกิจแรก   มังกรนั่นเอง

“นั่นมันผิดจริยธรรม!” เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงแข็ง

“อย่าไปคาดหวังว่ารร.อื่นจะมีจริยธรรมสิ” โคเฮนเลิกคิ้ว “ทุกโรงเรียนก็อยากชนะฮอกวอตส์ทั้งนั้นแหละ”

ตอนสี่ทุ่ม ท้องฟ้าด้านนอกเต็มไปด้วยเมฆหนาทึบจนมองไม่เห็นดาว แฮร์รี่กับโคเฮน รอจนทุกคนในห้องนั่งเล่นกลับขึ้นหอไปหมดแล้ว ถึงได้แอบย่องออกจากปราสาทภายใต้ผ้าคลุมล่องหน

สนามหญ้านอกปราสาทมืดสนิท มองไปทางบ้านแฮกริดก็เห็นมีแสงไฟอยู่ ส่วนอีกจุดที่สว่างคือรถม้าของโบซ์บาตง

สองที่นี้อยู่ใกล้กันมาก   แฮกริดจะเดินไป “เกี้ยวสาว” กับมาดามมักซิมก็ง่ายนิดเดียว

“ฉันเริ่มรู้สึกว่าแฮกริดอาจจะประกาศคบกับมาดามมักซิมจริง ๆ ก็ได้นะ...” แฮร์รี่พูดอย่างไม่แน่ใจ

“แต่ประเด็นมันไม่ใช่แฮกริดกับรถม้านั่นหรอก” สายตาโคเฮนไม่ได้มองสองจุดนั้น แต่ไปอยู่ที่อีกฟากหนึ่งของชายป่าต้องห้าม   มีอะไรบางอย่างคล้ายพลุพุ่งขึ้นฟ้า แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว “ดูตรงนั้นสิ”

โคเฮนชี้ให้แฮร์รี่ดู

“นั่นมัน... มีคนจุดพลุเหรอ?” แฮร์รี่หรี่ตามองตามจุดที่โคเฮนชี้ ถ้าไม่ใช่เพราะฟ้ามืดขนาดนี้ พวกเขาอาจจะไม่เห็นแสงเล็ก ๆ นั่นเลยด้วยซ้ำ

“ใครจะไปจุดพลุกลางดึกกันล่ะ ไฟนั่นมันเหมือนพ่นออกมาจากนอเบิร์ตชัด ๆ” โคเฮนพูด

แฮร์รี่เงียบไปพักหนึ่ง โคเฮนถึงกับได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“อย่าบอกนะว่าเราต้องสู้กับ...มังกร?” แฮร์รี่กลืนน้ำลาย

“ฉันว่าที่แฮกริดนัดเราออกมาคืนนี้ก็เพื่อให้ดูเจ้าพวกนั้นนั่นแหละ” โคเฮนพูด “ถ้าเป็นมังกรก็ดีเลย ฉันมีประสบการณ์ฝึกนอเบิร์ตอยู่แล้ว”

“แต่ฉันไม่มี...” แฮร์รี่พูดเสียงสั่น “ฉันมีแค่ประสบการณ์โดนไล่กัดโดยนอเบิร์ตอะ”

“แค่พวกมังกรธรรมดาเอง แพะจัดการได้สบาย” โคเฮนปลอบ “ไม่ต้องเครียดนะ ทำหน้านิ่ง ๆ ไว้ เดี๋ยวกรรมการจะให้คะแนนเพิ่ม”

“แบบนั้นมันยิ่งทำให้ฉันเครียดนะ...” แฮร์รี่บ่น

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

พวกเขาเดินมาถึงหน้าบ้านแฮกริดแล้วเคาะประตู

พอแฮกริดเปิดประตู แฮร์รี่ก็รีบเอานิ้วบีบจมูก   เพราะข้างในมีกลิ่นน้ำหอมฉุนสุด ๆ

เขาใส่สูทชุดที่ดีที่สุด พร้อมติดดอกไม้ไว้ที่อกเสื้อ แถมยังมีเศษหวีหักคาอยู่ในผมอีกหลายซี่

ดูเหมือนแฮกริดจะใช้เวลาแต่งตัวนานมาก แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ต่างจากเดิมสักเท่าไหร่

“คุณจะให้เราดูอะไรเหรอ?” แฮร์รี่ถามอย่างกังวล

“ตามมาสิ อย่าเสียงดังล่ะ” แฮกริดพูดเสียงเบา “อยู่ใต้ผ้าคลุมไว้ ห้ามโผล่ออกมา ห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด...”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….