บทที่ 305: อารมณ์น้อย ๆ ของรอน (ฟรี)

เหมือนที่ดัมเบิลดอร์บอกเป๊ะ โคเฮนเจอแฮร์รี่เดินวนไปมาที่บันไดชั้นสองจริง ๆ

“โคเฮน พวกเขาคิดอะไรออกมั้ย? ทำไมชื่ออัซคาบันถึงไปโผล่หน้าชื่อนายได้? หรือเราจะไม่ต้องลงแข่งแล้ว”

“ฉันนึกว่านายอยากลงแข่งประลองเวทไตรภาคีซะอีก” โคเฮนพูด “ก็เห็นว่านายฝันถึงมันตลอด…”

“แต่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ต้องโกรธแน่ ๆ” แฮร์รี่พูดอย่างไม่สบายใจ “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าใครเอาชื่อเราใส่ลงไป ตอนนี้ทั้งโรงเรียนคงคิดว่าเราหน้าด้านสุด ๆ แน่เลย…”

“แต่เราก็เข้าร่วมไปแล้ว ไม่ได้โกงระหว่างการแข่งขันสักหน่อย” โคเฮนพูด “ผลจากที่ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กับพวกนั้นคุยกันก็คือ ทุกอย่างจะดำเนินตามกฎเหมือนเดิม เราก็ยังต้องแข่งอยู่ดี…ฟังแล้วเหมือนไม่ได้คุยกันอะไรเลยเนอะ”

“หา?” แฮร์รี่ถึงกับอ้าปากค้าง

“แล้วศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็ไม่ได้ไม่พอใจอะไรด้วย ไม่ว่าเธอหรือเซดริกจะชนะ ก็ยังถือว่าฮอกวอตส์ชนะอยู่ดี ฮอกวอตส์มีโอกาสชนะ 2 ใน 5 นะ” โคเฮนพูด

“ฉันกับเซดริก? แล้วนายล่ะ?” แฮร์รี่ถาม

“ฉันเป็นของอัซคาบัน” โคเฮนพูดอย่างหน้าตาเฉย “ก็เห็นชัด ๆ ว่ามันเขียนอยู่บนกระดาษไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ฉันต้องลงแข่งในฐานะกองกำลังที่สี่แล้วล่ะ”

“แต่อัซคาบันมันไม่ใช่โรงเรียนสักหน่อย!” แฮร์รี่พูด “นั่นมันคุกไม่ใช่เหรอ?”

“คุณเคร้าช์บอกว่าจะประกาศว่าเป็นความผิดพลาดของถ้วยอัคนี” โคเฮนอธิบาย “พูดง่าย ๆ ก็คือ ฉันจะสังกัดอัซคาบันชั่วคราวในทางนิตินัย เพื่อให้อาจารย์ใหญ่ของอีกสองโรงเรียนรู้สึกดีขึ้นหน่อย”

“อย่างน้อย…” แฮร์รี่ถอนหายใจ “อย่างน้อยก็ไม่มีใครต้องเจอกับภารกิจการแข่งขันพวกนั้นคนเดียว ฉันนึกไม่ออกเลยว่าถ้าต้องเจอประลองเวทไตรภาคีคนเดียวจะเป็นยังไง…”

พอมาถึงหน้าทางเข้าห้องพักรวมกริฟฟินดอร์ ภาพหญิงอ้วนก็ถามพวกเขาอย่างอารมณ์ดีเกี่ยวกับตัวแทนที่ถูกเลือก

“อ้อ ดีจัง ดีจัง ไวโอเล็ตบอกฉันว่ากริฟฟินดอร์อยู่ดี ๆ ก็มีตัวแทนตั้งสองคน” หญิงอ้วนพูด “ใช่พวกเธอสองคนรึเปล่า?”

“บัลเดอร์แดช” แฮร์รี่ตอบ

“ฉันไม่ได้พูดนะ!” ภาพแม่มดซีด ๆ ชื่อไวโอเล็ตพูดอย่างโกรธ ๆ

“นั่นคือรหัสผ่านน่ะ” โคเฮนอธิบายให้เธอฟัง “ข่าวในหมู่รูปภาพนี่ไวจริงนะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว” ไวโอเล็ตพองหน้าอกด้วยความภูมิใจ

ทันทีที่พวกเขาเบียดกันเข้าไปในห้องพักรวม โคเฮนก็ได้ยินเสียงเฮกับเสียงโวยวายตะโกนดังลั่นหูแทบแตก

เฟร็ดกับจอร์จตะโกนพร้อมกันขณะยกโคเฮนกับแฮร์รี่ขึ้นแล้วพูดประมาณว่า “พวกนายควรบอกเราสิว่าจะลงแข่ง!” แต่ในน้ำเสียงไม่มีความโกรธเลย มีแต่ความตื่นเต้นล้วน ๆ

“ถึงจะไม่ใช่ฉัน แต่พวกเธอก็เป็นกริฟฟินดอร์” แองเจลิน่าพูดอย่างดีใจ “ต้องชนะให้ได้นะ!”

“พี่ทำยังไงกันเหรอครับ?” โคลิน ครีวี่ถามโคเฮนกับแฮร์รี่ ตาจ้องพวกเขาพร้อมน้องชายอย่างอยากรู้สุด ๆ

ขณะที่แฮร์รี่มัวแต่ต้องอธิบายซ้ำ ๆ ว่าเขาไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองลงถ้วยอัคนี โคเฮนก็เริ่มลุยกับกองขนมจากฮันนี่ดยุกส์ที่คนเอามาให้แบบไม่หยุด

“ชีวิตมันก็แบบนี้แหละ ถ้าสู้ไม่ได้ก็ต้องยอมรับมัน” โคเฮนปลอบแฮร์รี่ที่เริ่มเหนื่อยกับการอธิบายแถมยังไม่มีใครเชื่อ “เอามั้ย?”

“เหนื่อยละ” แฮร์รี่พูด ก่อนจะรับกบช็อกโกแลตที่โคเฮนยื่นให้ ตอนนี้เขายังถูกพันด้วยธงกริฟฟินดอร์ที่ลี จอร์แดนเอามาพันตัวไว้ไม่ทันถอดเลย

“งั้นไปนอนกันเถอะ โอเคพวก พี่น้องทั้งหลาย ได้เวลาเข้านอนแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปฟังแนะแนวภารกิจแรกนะ!” โคเฮนตะโกนบอกนักเรียนกริฟฟินดอร์รอบ ๆ ที่ยังคึกอยู่ “พักผ่อนซะบ้าง”

โคเฮนกับแฮร์รี่เจอรอนตรงบันไดทางกลับหอพัก

“รอน? นายอยู่ตรงนี้นานรึยัง?” แฮร์รี่ถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นรอนยืนพิงผนังแข็ง ๆ

“อ้อ พวกนายฉลองเสร็จแล้วเหรอ” รอนฝืนยิ้มออกมาแบบฝืด ๆ สุด ๆ เขามองธงที่พันตัวแฮร์รี่ แล้วก็มองกองขนมในมือโคเฮน “ยินดีด้วยนะ”

“อะไรคือ ‘ยินดีด้วย’?” แฮร์รี่ขมวดคิ้ว

“พวกนายผ่านเส้นแบ่งอายุได้ยังไงเหรอ?” สายตาของรอนมองสลับไปมาระหว่างโคเฮนกับแฮร์รี่ “ใช้ผ้าคลุมล่องหนเหรอ? หรือใช้สัตว์วิเศษช่วย?”

“นายก็รู้นี่ว่าผ้าคลุมล่องหนทำแบบนั้นไม่ได้” แฮร์รี่พูด

“สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ก็ลงคะแนนไม่ได้นะ” โคเฮนเสริม

“งั้นพวกนายควรพาฉันไปด้วยสิ…” รอนว่า “แล้วเมื่อคืนโคเฮน นายเห็นฉันกลับมาจากห้องโถงใหญ่ แสดงว่านายต้องไปลงคะแนนแน่ ๆ พาแฮร์รี่ไปด้วย”

“ฉันไม่ได้ให้โคเฮนลงชื่อแทน! โคเฮนก็ไม่ได้ใส่ชื่อตัวเองลงไปเหมือนกัน!” แฮร์รี่เริ่มหงุดหงิด “นายดูไม่ออกเหรอ? มีคนอื่นใส่ชื่อเราลงไป”

“แล้วเขาจะทำไปทำไมล่ะ?” รอนยกคิ้ว

“เพื่อเปิดโปงโคเฮน เพื่อฆ่าฉัน?” แฮร์รี่เดาแบบมั่ว ๆ ไปเลย

“นายแค่บอกความจริงฉันมาก็ได้” รอนพูดพลางก้มมองพื้น หูเริ่มแดงเล็กน้อย “ตอนอยู่ในโรงแรมครั้งก่อนก็แบบนี้ แล้วก็มาเป็นแบบนี้อีก…ฉันนึกว่าเราน่ะ…”

“นายคิดว่าอะไร?” แฮร์รี่พูดเสียงขุ่น “บอกเลยนะ ครั้งก่อนที่โรงแรมน่ะ เฮอร์ไมโอนี่ใช้เครื่องย้อนเวลาเพื่อนำเรากลับไปในอดีต แค่โซ่มันสั้นเกินไป เธอเลยพาไปได้แค่สองคน นายคิดว่าอะไร? เราเป็นเพื่อนกันตลอดมา มีอะไรบ้างที่เราไม่เคยบอกกัน? แม้แต่เรื่องของโคเฮน”

“อืม ก็ได้...” รอนตอบเสียงแข็งแต่ไม่เชื่อ

“ถ้านายไม่เชื่อจริง ๆ ก็ไม่ต้องถามต่อ” โคเฮนพูด “แฮร์รี่พูดความจริงแล้ว”

ตอนนี้ไปเถียงกับรอนก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาเต็มไปด้วยความอิจฉากับอารมณ์โมโหล้วน ๆ

มันก็แค่ช่วงหนึ่งของการโตเป็นผู้ใหญ่เท่านั้นแหละ

“ถึงขั้นเอาเครื่องย้อนเวลามาอ้างเลยเหรอ” รอนพูด “งั้นครั้งนี้ก็ใช้เครื่องย้อนเวลาอีกล่ะสิ? นายก็รู้นะว่าฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น”

“แต่นายกำลังทำตัวเหมือนคนโง่อยู่นี่ไง” แฮร์รี่พูดเสียงแข็ง “นายต้องการให้พวกเราทำ”

“พวกนายต้องไปนอนแล้ว” รอนพูดเสียงเย็น “ฉันไม่อยากรบกวนหรอกนะ ยังไงพรุ่งนี้พวกนายก็ต้องไปแนะแนวภารกิจ ต้องให้สัมภาษณ์อีก…”

รอนหันหลังเดินจากไป แฮร์รี่อารมณ์เสียสุด ๆ เขาคิดว่ารอนน่าจะเชื่อเพื่อนสิ

แต่โคเฮนยังเฉย ๆ เพราะรอนวัยนี้มันขี้ระแวงอยู่แล้ว แถมสิ่งที่เขาคิด ๆ ก็ใช่ว่าจะผิดเสียทีเดียว

“ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ” แฮร์รี่พูดฮึดฮัด

“เขาแค่เก็บความรู้สึกไว้นานเกิน จนมันระเบิดออกมา เดี๋ยวก็หาย” โคเฮนพูด

ถ้าไม่หาย…โคเฮนก็สามารถให้ ‘การบำบัดเฉพาะทางของผู้คุมวิญญาณ’ ได้นะ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….