บทที่ 300: บ่นอะไรนักหนา เดี๋ยวฉันให้ผู้คุมวิญญาณจูบซะเลย (ฟรี)

บทที่ 300: บ่นอะไรนักหนา เดี๋ยวฉันให้ผู้คุมวิญญาณจูบซะเลย (ฟรี)

“นักเรียนคนใดที่ต้องการสมัครเข้าร่วมการประลอง ต้องเขียนชื่อตัวเองพร้อมกับชื่อโรงเรียนลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง แล้วโยนมันลงในถ้วยอัคนี”

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์กล่าวกับเหล่านักเรียนที่กำลังจ้องถ้วยอัคนีด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง

“ผู้ที่อยากเป็นตัวแทนสามารถลงชื่อได้ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง คืนพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นคืนฮาโลวีน ถ้วยจะเลือกชื่อของนักเรียนสามคนที่มันเห็นว่าเหมาะสมที่สุดจากสามโรงเรียน คืนนี้ถ้วยจะถูกวางไว้ที่โถงทางเข้า ให้นักเรียนทุกคนเข้าถึงได้... แน่นอน เพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนอายุต่ำกว่าสิบเจ็ดหลงกลหรือถูกล่อลวง ฉันจะวาดเส้นขีดจำกัดอายุเอาไว้ ไม่มีใครที่อายุต่ำกว่าสิบเจ็ดปีจะสามารถข้ามเส้นนั้นได้”

“เส้นจำกัดอายุ?” เฟร็ดจากโต๊ะกริฟฟินดอร์พูดขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “ถ้าใช้ยาน้ำเปลี่ยนอายุ มันคงหลอกได้อยู่ใช่มั้ย?”

“ฉันว่าใครที่อายุต่ำกว่าสิบเจ็ดคงชนะไม่ได้หรอก” เฮอร์ไมโอนี่พูดขึ้น

“ไม่แน่หรอก” จอร์จส่ายหน้า “ฉันไม่เชื่อว่าทุกคนจะไม่ลอง แฮร์รี่กับโคเฮนน่ะ ต้องอยากลองแน่ ๆ”

“ไม่คิดจะนับฉันเข้าไปด้วยหรือไง?” รอนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“แม่ต้องฆ่าเราตายแน่ถ้าเรายุให้นายลงแข่ง” เฟร็ดพูดพร้อมสั่นเทาแกล้ง ๆ

“กล้ายุให้น้องชายลงแข่งในกิจกรรมที่อันตรายขนาดนี้เหรอ!” จอร์จแกล้งพูดเสียงเข้มเลียนเสียงคุณนายวีสลีย์ “เดี๋ยวฉันจะพาแกกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย”

คำพูดนี้เหมือนแทงใจดำรอนเข้าอย่างจัง เขาลุกออกไปด้วยสีหน้าโกรธจัด

“ล้อแรงไปหน่อยละมั้ง” เฟร็ดพูดเบา ๆ

“แม่เคยพูดแบบนั้นกับเขาจริงหรือเปล่า?” จอร์จดูจะเริ่มรู้สึกผิดนิด ๆ

“จดหมายเสียงปีสองไง” แฮร์รี่จำได้ดี “ตอนนั้นฉันยังจำได้อยู่เลย...”

“ไปตามเขาหน่อย” เฮอร์ไมโอนี่เตือนเฟร็ดกับจอร์จ

“รอนเขาน่าจะโอเคนะ” เฟร็ดพูดอย่างไม่มั่นใจนัก

“โอเคเหรอ? โอเคจริงเหรอ?” จอร์จหันไปถาม

ถึงจะดูไม่ค่อยเต็มใจ แต่ทั้งคู่ก็ลุกออกจากโต๊ะกริฟฟินดอร์และตามรอนไป

“แฮร์รี่ โคเฮน พวกนายไม่คิดจะลองใช่มั้ย?” เฮอร์ไมโอนี่ถามเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังไม่แสดงความเห็นใด ๆ “ถ้าศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์รู้เข้าล่ะก็ เขาต้องโกรธแน่ ๆ”

“ไม่หรอก” แฮร์รี่ส่ายหัว

“ฉันก็ไม่ใส่ชื่อลงไปหรอก” โคเฮนพูดอย่างซื่อตรง

เขาเพิ่งใช้วิญญาณของตัวเองลอยไปสำรวจ ถึงแม้ดัมเบิลดอร์ยังไม่ได้วาดเส้นจำกัดอายุ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือ... ถ้วยอัคนีสามารถตรวจจับความคิดของคนที่ใส่ชื่อเข้าไปได้

โคเฮนสามารถใช้คาถาทำให้สับสนหลอกตัวเองได้แน่นอน ทำให้เชื่ออย่างสนิทใจว่า “ตัวเองเข้าประลองในนามของอัซคาบันเพื่อศักดิ์ศรีอันยิ่งใหญ่”

แต่ปัญหาคือ ถ้วยอัคนีไม่สามารถอ่านความคิดของโคเฮนได้เลย หรือจะพูดให้ถูกคือ ระบบตรวจสอบของถ้วยถูกออกแบบมาสำหรับ ‘คน’ ไม่ใช่ ‘ผู้คุมวิญญาณ’

ระดับความถี่ของเวทมนตร์ที่ถ้วยใช้ในการสแกนความคิดนั้น ไม่ตรงกับความถี่คลื่นวิญญาณของโคเฮนเลย เพราะเขาเป็นผู้คุมวิญญาณสายเลือดบริสุทธิ์ ดังนั้นสำหรับถ้วยอัคนี โคเฮนก็ไม่ต่างอะไรจาก “ก้อนหิน”

“งั้นก็คงต้องใช้วิธีอื่นแล้วล่ะ”

หลังจบงานเลี้ยง โคเฮนพาฮอปกินส์ผู้เหนื่อยล้ามาที่ห้องเรียนร้างห้องหนึ่ง แล้วกลับเข้าสู่หีบในทันที ก่อนจะพูดจริงจังว่า

“เราคงต้องใช้วิธีพิเศษหน่อย”

เอิร์ลหยุดอยู่ข้าง ๆ ถือจดหมายฉบับหนึ่งไว้ในอุ้งเท้า แต่โคเฮนตั้งใจจะอ่านมันหลังจากพูดธุระสำคัญจบก่อน

“เจ้าแห่งศาสตร์มืดต้องการให้แฮร์รี่ พอตเตอร์เข้าร่วม...” ฮอปกินส์พูดเสียงเบา “ฉันมาที่นี่ก็เพื่อใส่ชื่อแฮร์รี่ พอตเตอร์ นายกำลังบอกว่าปัญหาคือเส้นจำกัดอายุที่ดัมเบิลดอร์พูดถึง? ฉันมีวิธีแก้...”

“ไม่ใช่” โคเฮนพูด “ฉันไม่แคร์เรื่องนั้นหรอก ฉันสนแค่ว่า ฉันจะกอบกู้ศักดิ์ศรีของอัซคาบันกลับมาได้ยังไง ในฐานะผู้คุมวิญญาณคนสุดท้ายของอัซคาบัน ฉัน ต้อง เข้าร่วมการแข่งขันไตรภาคี”

“นายจะลงแข่ง เดี๋ยวนะ...อัซคาบัน?”

ฮอปกินส์อึ้ง มองหน้าโคเฮน แล้วหันไปมองปราสาทครึ่งเสร็จในหีบ

ปราสาทสีดำทำให้เขานึกถึงอัซคาบัน และโคเฮนก็เป็นผู้คุมวิญญาณจริง ๆ...

มันก็จริงของเขานั่นแหละ

เขาคือผู้คุมวิญญาณคนแรกในประวัติศาสตร์ที่มาเรียนฮอกวอตส์ และอาจจะเป็นผู้คุมวิญญาณคนเดียวที่เคยเข้าร่วมการประลองเวทไตรภาคี

บ้าเอ๊ย ทำไมตรรกะบ้าบอนี่มันถึงฟังดูสมเหตุสมผลได้ทุกทางเลยฟะ!

“ถ้วยกระจอกนั่นไม่สามารถตรวจจับฉันได้” โคเฮนวางความหวังทั้งหมดไว้ที่ฮอปกินส์ “ดังนั้น นายเข้าใจใช่มั้ย”

“นายหมายถึง...” ฮอปกินส์พูด “ให้ฉันใส่ชื่อของนายไปด้วย?”

“ชื่อแฮร์รี่อาจจะมาจากโรงเรียนไหนก็ได้” โคเฮนพยักหน้า “แต่ชื่อของฉัน ต้องมาจากอัซคาบัน เพราะฉันจะชนะ และเกียรติยศนี้ต้องตกเป็นของพี่น้องผู้คุมวิญญาณของฉัน”

น้ำเสียงแน่วแน่ของโคเฮนไม่ต้องใช้คาถาทำให้สับสนเลยแม้แต่น้อย

“แต่ฉันไม่ได้รู้สึกผูกพันกับอัซคาบันสักนิดเลยนะ!” ฮอปกินส์ร้องเสียงหลง “ฉันยังรู้สึกผูกพันกับโรงเรียนประถมของฉันมากกว่าอีก...”

“นายเคยเรียนประถมของมักเกิ้ล?” โคเฮนเลิกคิ้ว “ฉันนึกว่าเหล่าผู้เสพความตายของโวลเดอมอร์เป็นพวกลูกเลือดบริสุทธิ์กันหมดซะอีก”

“ฉัน...ฉันเป็นลูกครึ่ง...เลือดผสมน่ะ...” ฮอปกินส์อึกอัก

“อา...ใจเด็ดใช้ได้เลยนี่ ที่ยอมทรยศครอบครัวตัวเองแบบนั้น” โคเฮนแค่นเสียง “แม่ของนายสบายดีมั้ย?”

“ตายแล้ว” ฮอปกินส์พูดเสียงแห้ง “ถูกพ่อมดฆ่า”

“โอ้ แม่ของนายตายนี่เอง”

โคเฮนพูดเสียงเรียบ

“งั้นนายก็เลยเข้าร่วมผู้เสพความตาย เพื่อจะได้ไปฆ่าแม่ของคนอื่นต่อสินะ ทะเยอทะยานดี”

“เพราะฉันไม่อยากโดนรังแก!” ฮอปกินส์ตะโกนลั่น “นายไม่รู้หรอก ไม่รู้เลยว่าเมื่อก่อนถ้ามีแม่เป็นมักเกิ้ล คนรอบข้างจะดูถูกนายขนาดไหน! ยิ่งพ่อฉันตายเพราะปีศาจเถาวัลย์อีก! ชีวิตฉันมันเหมือนเรื่องตลกทั้งชีวิต! ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ? ถ้าฉันไม่เข้าร่วมพวกนั้น ฉันก็แค่รอให้พวกผู้เสพความตายคนอื่นมาปล้นบ้านฉัน ทำลายทุกอย่างที่ฉันมีเหลืออยู่เหรอ? พอฉันเข้าร่วม ฉันก็ปลอดภัย แถมยังได้ไปร่วมปล้นบ้านคนอื่นกับพวกเขา เห็นพวกนั้นถูกทรมานด้วยคำสาปกรีดแทง ร้องขอชีวิตคุกเข่าต่อหน้าฉัน...!”

ยิ่งพูด สีหน้าฮอปกินส์ก็ยิ่งบิดเบี้ยว

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว” โคเฮนพูดอย่างสงบ “ไม่ต้องเล่าย้อนแล้ว”

“นายมีสิทธิ์อะไรจะมาตัดสินฉัน”

“ขอบอกไว้ก่อน ฉันไม่ได้ตัดสินนาย” โคเฮนยังพูดเสียงเรียบ “ฉันกำลังชมว่านายทะเยอทะยานดีต่างหาก แล้วถ้าน้ำเสียงนายสูงขึ้นอีกนิดนะ ฉันจะจูบผู้คุมวิญญาณใส่นายเดี๋ยวนี้เลย”

คำว่า ‘จูบผู้คุมวิญญาณ’ ทำเอาฮอปกินส์ที่กำลังเดือดพล่านถึงกับสงบเงียบลงทันที

“ฉัน...ฉันหมายถึง...” ฮอปกินส์ลดเสียงลง “ไม่ได้พูดถึงนายเลย...ฉันแค่”

“เข้าเรื่องหลักก่อน” โคเฮนพูดต่อ “เรื่องฉันกับแฮร์รี่ที่ต้องลงชื่อเข้าแข่งขัน ฉันจะใช้คาถาทำให้สับสนใส่นาย เพื่อให้นายสามารถลงชื่อในสองตัวตนได้ ตัวแทนจากอัซคาบัน กับอีกคนจากโคลดอฟสโทเร็ตส์ (โรงเรียนเวทมนตร์ของรัสเซีย) นายไม่ต้องห่วงเรื่องอินเนอร์ของฝั่งอัซคาบันหรอก”

“โอเค ๆ” ฮอปกินส์พยักหน้ารัว ๆ

“เริ่มคืนนี้ตอนสี่ทุ่มครึ่ง” โคเฮนพูด “ไม่ต้องสนใจว่าคนอื่นจะเห็นมั้ย คืนนี้ต้องมีเด็กอายุต่ำกว่าสิบเจ็ดแห่กันมาใส่ชื่อเพียบอยู่แล้ว”

--------------------

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >>Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🐒โกคูทะลุมิติ เริ่มต้นที่จักรวาลมาร์เวล

🐙มาร์เวล: เริ่มต้นด้วยการก่อตั้งองค์กรไฮดรา

🔫มาร์เวล: เส้นทางพ่อค้าอาวุธเถื่อน

👻ใครปล่อยผู้คุมวิญญาณเข้ามาในฮอกวอตส์?

🏗️วันสิ้นโลก: ป้อมปราการของฉันสามารถอัปเกรดได้แบบไร้ขีดจำกัด

🍜เกิดใหม่เป็นนารูโตะพร้อมระบบผลตอบแทนความขยัน