บทที่ 260: เวทมนตร์ปกติและศาสตร์มืดในร่างนี้หักล้างกันอย่างสมบูรณ์ (ฟรี)

“…”

โวลเดอมอร์เงียบไป เขาไม่ควรประเมินโคเฮนว่าเป็นผู้ใหญ่เกินไปเลยจริง ๆ

พฤติกรรมของโคเฮนก่อนหน้านี้มักทำให้คนรู้สึกว่าเขาไม่เหมือนเด็กเลยแม้แต่น้อย จนโวลเดอมอร์เผลอมองเขาเป็น “พาร์ตเนอร์”

ซึ่งพาร์ตเนอร์ทั่วไปคงไม่เอา “ชักโครกพูดได้” ที่อุตส่าห์สร้างด้วยเวทมนตร์ออกมาโชว์อย่างภูมิใจ ในวินาทีสำคัญก่อนฟื้นคืนชีพแบบนี้หรอกนะ

“ช่วยทำตัวให้ปกติหน่อยเถอะ…” โวลเดอมอร์พูดอย่างหมดแรง

“น่าเบื่อแหะ” โคเฮนผิดหวังมากกับรสนิยมของโวลเดอมอร์

ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะ ที่จะเข้าใจความงดงามของชักโครกพูดได้

โคเฮนตัดสินใจว่าจะเพิ่มความสามารถสุดเจ๋งให้มันอีก เช่น ติดไม้กายสิทธิ์ไว้ในถังน้ำด้านบนที่ไม่ได้ใช้แล้ว

โดยที่มันจะสามารถร่ายคำสาปศาสตร์มืดใส่โจรที่บุกเข้าบ้าน แต่ดันปวดฉี่จนทนไม่ไหว ต่อให้เป็นโจรโรคจิตหรือขโมยสุดชั่ว พวกนั้นก็ไม่กล้าฉี่เรี่ยราดถ้ามีห้องน้ำให้เข้าอยู่แล้ว

#นักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่ โคเฮน กับบทวิเคราะห์จุดอ่อนของมนุษย์ ครั้งที่ 260#

“ร่างนี้ไม่เด่นเท่าชักโครกเลย” โคเฮนพูดพลางปิดฝาชักโครก แล้วเดินไปยังโต๊ะทำงาน พร้อมเปิดผ้าขาวที่คลุมไว้

เพราะมันคลุม “ร่างกาย” อยู่ มันเลยดูเหมือนโวลเดอมอร์เพิ่งตาย แล้วกำลังจะถูกส่งเข้าแช่ในห้องเก็บศพ

“ก็โอเค…” โวลเดอมอร์มองดูร่างใหม่ “อย่างน้อยก็ไม่มีอะไรผิดตำแหน่ง แต่…”

“เสื้อผ้าหายไปไหน? คิดจะปล่อยให้ฉันเปลือยงั้นเหรอ?!”

“ทำไมล่ะ อายเรอะ?”

โคเฮนพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ฉันปั้นขนาดให้ตามตัวนายเป๊ะ ๆ แล้ว เป็นไงล่ะ พอใจมั้ย?”

มีพ่อมดศาสตร์มืดคนไหนในประวัติศาสตร์ที่เขินเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ!

และ…เด็กอะไรตัวโตขนาดนี้วะ!?

โวลเดอมอร์รู้สึกเลยว่า ถ้ามีร่างอยู่ตอนนี้ เขาคงปวดหัวจนจะระเบิดแล้วแน่ ๆ

อดทนไว้…

แค่นิดเดียวเอง อย่างน้อยก็เป็นร่างที่ใช้ได้ ถึงจะดูเวอร์ไปหน่อย แล้วก็ต้องเปลือยตอนฟื้นคืนชีพก็เหอะ

ไม่มีใครอยู่ดูหรอกน่า…

“ก็ได้ ฉันจะรับไว้ก็ได้…” โวลเดอมอร์พูด

“แป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันเริ่มการเต้นของหัวใจก่อน” โคเฮนหยิบไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา เคาะเบา ๆ บริเวณหน้าอกของร่างนั้น “เรียบร้อย”

พอโดนสัมผัสจากโคเฮน “หุ่นเนื้อ” ตัวนี้ก็เริ่มหายใจเอง ราวกับคนตายที่ฟื้นคืนชีพ

โวลเดอมอร์อดรนทนไม่ไหว รีบสิงเข้าไปทันที ร่างนี้เปิดรับวิญญาณของเขาได้ง่ายมาก ความรู้สึก “มีชีวิต” ก็เอ่อล้นเข้ามาในจิตใจเขาทันที

เขาบังคับร่างให้ปีนขึ้นจากโต๊ะทำงานของโคเฮน หมุนคอไปมาเหมือนบาซิลิสก์ แล้วสำรวจสภาพตัวเองอีกรอบ

“ใส่เสื้อซะหน่อยก็ดีนะ เดินแก้ผ้าแบบนี้มันให้ฟีลออนเซ็นญี่ปุ่นเลย” โคเฮนยกมือปิดตา พลางยื่นเสื้อผ้าเก่าชุดหนึ่งจากห้องต้องประสงค์ให้เจ้าคนตัวสูงผอมตรงหน้า ไม่ควรปล่อยให้เขาเดินโป๊เลยจริง ๆ การฟื้นคืนชีพของโวลเดอมอร์ควรจะดูมีบรรยากาศล่มสลายของโลกสิ…

แต่พอเห็นโวลเดอมอร์ยืนเปลือยเปล่าเพลิดเพลินกับการคืนชีพห่างออกไปแค่เมตรเดียว

โคเฮนก็เริ่มสงสัยว่าตัวเองไม่น่าลืมเอาเสื้อให้เขาตั้งแต่แรก

“อย่างที่ฉันเคยพูดไว้… ฉันจะตอบแทนนาย” โวลเดอมอร์หรี่ตาลง เสียงเย็นเล็กน้อย

ถ้าไม่ติดว่ากำลังดึงกางเกงขึ้นอยู่ มันอาจจะยังดูมีความน่าเกรงขามหน่อย…

แต่ตอนที่โวลเดอมอร์พูดเรื่องจะ “ให้รางวัล” พร้อมกับรูดซิปกางเกงขึ้น

ภาพที่ได้คือ “ลุงโรคจิตที่เพิ่งเสร็จกิจแล้วจะยื่นค่าตอบแทนให้”

“ต้องมีรางวัลอยู่แล้ว” โคเฮนกระตุกมุมปาก “ฉันลงทุนไปเยอะมากนะ ทั้งเลือดฉันเอง พิษบาซิลิสก์ น้ำคำสาปจากฝันร้าย ขนคิเมร่า…”

“ถ้าอย่างนั้น…” โวลเดอมอร์ยกมือขึ้นมอง พลางสัมผัสถึงสายเลือดของสัตว์เวทมนตร์ทรงพลังที่ไหลเวียนอยู่ในร่างนี้…

แต่แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ

เขาตายมานานเกินไปเหรอ?

ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่มีเวทมนตร์เลย?

“ฉันยังไปขอเลือดยูนิคอร์นมาหลายหลอด แล้วก็แวะเข้าไปในห้องทำงานของดัมเบิลดอร์ ตบฟอกซ์เข้าไปทีจนมันหลั่งน้ำตาออกมาขวดนึง…” โคเฮนแต่งเรื่องขึ้นมา

“เลือดยูนิคอร์น… น้ำตาฟีนิกซ์… เดี๋ยวสิ!” ดวงตาของโวลเดอมอร์เบิกกว้างทันที กลายเป็นตาเรียวเฉียงแบบงู:

“นายใส่อะไรเป็นอย่างสุดท้าย!?”

“ยูนิคอร์นกับฟีนิกซ์… อ้อ!”

โคเฮนแกล้งทำตาโต รีบยกมือปิดปาก

“เหมือนว่าของสุดท้ายจะไม่ควรใส่เข้าไปแฮะ…”

“ไอ้” โวลเดอมอร์รู้สึกว่าเริ่มหายใจไม่ทัน ชิบหายล่ะ เขาพอเข้าใจแล้วว่าทำไมร่างนี้ถึงไม่มีเวทมนตร์เลย

“แต่ถ้าคิดในแง่ดีนะ…” โคเฮนหลุบตามองด้านข้าง “เลือดของสัตว์เวทมนตร์กับวัตถุทดลองด้านศาสตร์มืดที่ฉันผสมลงไป มันผสานกันสมบูรณ์แบบเลยล่ะ ร่างนี้ไม่ระเบิดก็แปลว่าประสบความสำเร็จระดับเดียวกับฉันแล้ว”

“นี่มันเปล่าประโยชน์ชัด ๆ ใช่มั้ย?!” โวลเดอมอร์กำหมัดแน่น จนเสียงกระดูกลั่น

พูดง่าย ๆ คือ ร่างนี้…

ไม่ต่างอะไรจากมักเกิ้ลเลย!

เขาเป็นใคร!?

โวลเดอมอร์นะ! จอมมารที่ทำโลกเวทมนตร์อังกฤษทั้งประเทศสะเทือน!

แล้วเกิดใหม่เป็นมักเกิ้ลเนี่ยนะ?

จะไม่พังชื่อเสียงที่สร้างมาทั้งชีวิตเลยเรอะ!?

“ระวังหน่อยสิ!” โคเฮนรีบแสดงสีหน้าราวกับเห็นเพชรร้าว “ร่างนี้แพงมากนะ! ถ้านายไม่ชอบก็ไปฆ่าตัวตายเลยก็ได้ ฉันจะได้ปั้นร่างใหม่ให้…”

“แล้วต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการปั้นร่างใหม่?” โวลเดอมอร์ขึ้นเสียง หน้าแดงกล่ำเหมือนจะหัวใจวาย

“หกเจ็ดปีได้มั้ง” โคเฮนตอบ

“แต่นายใช้แค่สัปดาห์เดียวทำร่างนี้นะ!” โวลเดอมอร์ถลึงตาใส่

“ก็เพราะฉันได้วัตถุดิบสำคัญไง นิโคลัส เฟลเมลเขาเหลือยาอายุวัฒนะไว้ครึ่งขวด ซึ่งมันเป็นส่วนประกอบหลักของการสร้างร่าง ส่วนเลือดสัตว์วิเศษอะไรนั่นน่ะ แค่ของแถม” โคเฮนอธิบายอย่างเป็นเหตุเป็นผล “หยดแค่สามหยดก็สร้างร่างมนุษย์ได้แล้ว…”

“งั้นยังเหลืออีกตั้งครึ่งขวดนี่!” เสียงของโวลเดอมอร์เย็นเรียบจนน่าขนลุก หรือไม่ก็…เขาโกรธจนระบบอารมณ์แทบจะค้างไปแล้ว

“…”

“…”

“ตอบมา!” ใบหน้าโวลเดอมอร์ซีดขาวราวขี้ผึ้ง เริ่มเห็นเส้นเลือดปูด ๆ ขึ้นมาอย่างน่ากลัว ดูแล้วเหมือนเขาจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

“ฉัน… ใช้กับชักโครกพูดได้นั่นแหละ” โคเฮนพูดออกมา

หลังจากนั้น โวลเดอมอร์ก็สบถคำด่าโบราณที่โคเฮนไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่เขาก็ไม่ได้ลงมืออะไร เพราะโวลเดอมอร์รู้ดีว่า ร่างมักเกิ้ลตอนนี้ของเขา…

ต่อให้สู้ ก็คงแพ้โคเฮนอยู่ดี

โมโหไปก็เท่านั้นแหละ

จะเลิกคบกับโคเฮนตอนนี้เลยมั้ยล่ะ?

“แต่นายก็ไม่ต้องโกรธขนาดนั้นหรอก ศิลาอาถรรพ์น่ะนะ มีนิโคลัส เฟลเมลเป็นติวเตอร์ส่วนตัวแบบนี้ ฉันน่าจะสร้างใหม่ได้ในอีกไม่กี่ปี”

คำปลอบใจของโคเฮนไม่ช่วยอะไรเลย โวลเดอมอร์ยังดูเดือดสุด ๆ

“ทุกคนมีอายุยืนกันทั้งนั้น อย่าเพิ่งหัวร้อนขนาดนั้น ถ้านายกลัวคำทำนายมากนัก ก็รอให้แฮร์รี่แก่ตายก่อนแล้วค่อยคืนชีพก็ได้…”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….