บทที่ 245: โวลเดอมอร์: ฮ่ะ! เจอจุดอ่อนแล้ว! (ฟรี)

"พวกนายสองคนอยากเรียนด้วยมั้ย?" แฮร์รี่ถามพร้อมมองโคเฮนกับรอนที่เดินถึงประตูห้องแล้ว

รอนไม่พูดอะไร แค่ส่ายหัวแรง ๆ แบบไม่คิดชีวิต

ตารางเรียนก็แน่นจะตายอยู่แล้ว รอนไม่มีทางยอมไปนั่งเรียนเพิ่มแน่นอน

"ฉันขอบาย" โคเฮนก็ส่ายหัว

ให้พ่อมดเด็กสองคนมายืนเสกคาถาผู้พิทักษ์ใส่หน้าเขารัว ๆ แบบนี้...มันเหมือนนรกชัด ๆ

นรกของผู้คุมวิญญาณมีจริง

"นายควรไปนะ..."

ระหว่างที่โคเฮนกำลังจะงีบช่วงเที่ยง โวลเดอมอร์ก็แอบกระซิบขึ้นมาข้างหู

"เด็กผู้หญิงคนนั้นสงสัยเจ้าอยู่นะ..."

ในฐานะปรมาจารย์ด้านการปั่นหัวคน โวลเดอมอร์ย่อมหาเรื่องแบบนี้เจอได้ง่าย โดยเฉพาะกับเด็กที่แสดงอารมณ์บนหน้าชัดขนาดนั้น

โชคดีที่ตอนนี้โคเฮนอยู่ในหอพักคนเดียว เลยไม่ลำบากใจเท่าไหร่

"ฉันจะไม่ไปนั่งรออยู่ในห้องเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์ตอนดึก ๆ เพื่อให้พ่อมดเด็กสองคนเสกคาถาผู้พิทักษ์ใส่ข้าง ๆ หรอกนะ" โคเฮนพูด "แค่ควันจากคาถานั่นก็ทำให้หายใจไม่ออกแล้ว"

"งั้นก็คงช่วยอะไรไม่ได้"

โวลเดอมอร์ก็จำได้ว่าโคเฮนมีส่วนของผู้คุมวิญญาณอยู่เยอะกว่าปกติ การจะรังเกียจคาถาผู้พิทักษ์จึงไม่ใช่เรื่องแปลก และนี่ก็ทำให้เขาสังเกตเห็นจุดอ่อนของโคเฮนได้ชัดเจนขึ้น เด็กคนนี้ดูจะทนพลังของผู้พิทักษ์ได้น้อยกว่าผู้คุมวิญญาณทั่วไป

ฮ่ะ! เจอจุดอ่อนแล้ว!

"ไม่มีคาถาไหนช่วยให้ผู้คุมวิญญาณต้านคาถาผู้พิทักษ์ได้หรอก" โวลเดอมอร์เสริม

ถ้ามีคาถาแบบนั้นจริง ๆ มันก็จะงี่เง่าพอ ๆ กับ “ผู้คุมวิญญาณสามารถเรียกผู้พิทักษ์ที่มีร่างได้”

"เราทุกคนก็พยายามจะเอาชีวิตรอดกันทั้งนั้นแหละ..." โคเฮนถอนหายใจแล้วมุดหัวกลับเข้าผ้าห่ม

อย่างน้อยวิธีนี้ก็ช่วยให้เขาไม่ต้องได้ยินโวลเดอมอร์พร่ำบ่นต่อจากเสื้อคลุม

บ่นอะไรที่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง จริง ๆ คนที่พยายามเอาชีวิตรอดแบบสุด ๆ จนต้องใช้วิธีห่วยแตกอย่างการทำฮอร์ครักซ์ก็คือโวลเดอมอร์นั่นแหละ

แม้แต่แมวของโคเฮนยังดูอมตะกว่าเลย

"อ้อ ใช่สิ ปลุกฉันตอนบ่ายโมงครึ่งด้วยนะ" โคเฮนโผล่หัวออกจากผ้าห่มมาสั่งไว้

โวลเดอมอร์ดูไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แต่สุดท้ายเขาก็ยอมทำตัวเป็นนาฬิกาปลุกให้โคเฮนอย่างไม่เต็มใจนัก

แต่เสียงกระซิบแบบผี ๆ ของโวลเดอมอร์นี่ไม่โอเคเลย โคเฮนสาบานว่าจะไม่มีทางใช้บริการนี้อีกแน่นอน ไม่มีใครอยากถูกเสียงแหบ ๆ เย็น ๆ มากระซิบข้างหูว่า “ตื่นได้แล้ว” หรอก!

ในคาบสมุนไพรศาสตร์ พวกเขายังเรียนเรื่องฟองพ็อด ที่ค้างไว้ตั้งแต่เทอมที่แล้ว เพราะมีนักเรียนหลายคนทำหกจนหมด ถั่วกลม ๆ เป็นประกายพวกนี้จะแตกดอกทันทีถ้าโดนของแข็ง และต้องรอรอบดอกถัดไปถึงจะเก็บผลใหม่มาใช้สอนได้

พอคาบสมุนไพรศาสตร์จบ โคเฮนก็แอบเลี่ยงหายตัวไปทันที ทำเอาแฮร์รี่กับพวกงงไปหมด

ก่อนหน้านี้โคเฮนยังชอบเดินไปกลับกับพวกเขาเลย

โดยเฉพาะเฮอร์ไมโอนี่ ดูจะไม่สบายใจหนักกว่าใคร

โวลเดอมอร์เห็นแล้วก็คอยเตือนโคเฮนอยู่ตลอด

แต่นี่แหละคือผลลัพธ์ที่โคเฮนต้องการ

"ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เลย" โคเฮนส่ายหัว "เป็นปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ต่างหากที่พาแฮร์รี่ไปหลุมศพริดเดิล ไม่ว่าเธอจะสงสัยฉันแค่ไหนก็ไม่มีหลักฐาน สุดท้ายพอเธอไปบอกดัมเบิลดอร์ ดัมเบิลดอร์ก็จะอธิบายให้เอง"

"ก็จริง..." โวลเดอมอร์พยักหน้าเห็นด้วย

เขาไม่แคร์เลยว่าโคเฮนจะสบายอยู่ในโรงเรียนรึเปล่า จริง ๆ แล้วเขาแอบหวังว่าโคเฮนจะโดนไล่ออก แล้วกลายเป็นศัตรูกับโลกเวทมนตร์ทั้งใบด้วยซ้ำ

แบบนั้นแหละ โคเฮนจะไม่มีทางยืนข้างคนอย่างดัมเบิลดอร์ได้อีก…

"นากินี..."

พอถึงจุดนัดหมาย โวลเดอมอร์ที่อยู่บนเสื้อคลุมของโคเฮนก็พูดพาร์เซลทันที

"ออกมาเถอะ..."

เสียงกรอบแกรบของใบไม้แห้งดังมาจากส่วนลึกของป่าต้องห้าม แล้วงูยักษ์ลายงูเหลือมก็คืบคลานออกมาหาโคเฮน

มันชูตัวขึ้นสูง รับรู้ได้ถึงวิญญาณของผู้ที่พามันมาที่นี่ และ...โคเฮน

แปลกจัง มันไม่เคยเจอใครที่มีกลิ่นงูแบบนี้มาก่อน และคน ๆ นี้ให้ความรู้สึกอันตรายอย่างแปลกประหลาด

"เราต้องการพิษของเธอสักหน่อยนะ นากินี..." โวลเดอมอร์พูด "อ้าปากหน่อย..."

นากินีเชื่อฟังดีมาก อ้าปากออก แล้วพิษสีดำก็ไหลออกจากปลายเขี้ยวสองซี่ของมัน

โคเฮนหยิบขวดปากกว้างที่มีเยื่อยางครอบอยู่ขึ้นมา รวบรวมพิษอย่างระวัง ในขณะที่มองดูวิญญาณของงูพิษตัวนี้ที่ชื่อว่านากินีไปด้วย

“ความแข็งแกร่งของวิญญาณ: 10”

ตอนนี้เธอยังไม่ได้กลายเป็นฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์ แต่พาร์เซลของโวลเดอมอร์ก็ยังทำให้เธอเชื่อฟังและยอมสยบได้

ก่อนหน้านี้ดัมเบิลดอร์เคยเล่าให้โคเฮนฟังว่าตอนเขายังหนุ่ม เขาเคยพบคนที่ทุกข์ทรมานจากคำสาปเลือด แม้เธอจะกลายร่างเป็นงูยักษ์ที่น่ากลัว แต่วิญญาณของเธอยังคงบริสุทธิ์และเมตตา

โคเฮนรู้ทันทีว่าดัมเบิลดอร์หมายถึงนากินี คำสาปค่อย ๆ ทำให้เธอสูญเสียรูปร่างและความทรงจำในฐานะมนุษย์ สุดท้ายก็กลายเป็นงูโดยสมบูรณ์

เธอกลายเป็นสิ่งมีสัตว์วิเศษโดยสมบูรณ์ วิญญาณของเธอก็เป็นวิญญาณของงูอย่างสมบูรณ์แล้ว

แต่ข่าวดีก็คือ เธอจะไม่ถูกเปลี่ยนให้เป็นฮอร์ครักซ์อีกแล้ว เพราะตอนนี้โคเฮนตั้งใจจะเอาเธอเข้ากล่องตัวเอง

ยังไงเธอก็เคยร่วมต่อสู้กับดัมเบิลดอร์ต่อต้านกรินเดลวัลด์ แถมยังมีอดีตที่น่าสงสารมาก ถ้าช่วยเธอไว้ได้ก็ต้องได้ค่าความดีเยอะชัวร์ แล้วโคเฮนจะเอาความดีนั้นไปซื้อเมียให้ซิสโซโก้!

"เรียบร้อย" โคเฮนเก็บขวดพิษไว้ในถุงอย่างระมัดระวัง

โวลเดอมอร์ก็ปลอบนากินีอยู่นิดหน่อย บอกว่าจะกลับมาหาเธอหลังฟื้นคืนชีพ โคเฮนเริ่มสงสัยแรงมากว่าโวลเดอมอร์มีรสนิยมชอบงูหรือเปล่า เพราะเวลาคุยกับนากินีเสียงจะนุ่มขึ้นอย่างกับเป็นมนุษย์

"ฉันแค่ต้องส่งของพวกนี้ให้ปีเตอร์ใช่มั้ย?" โคเฮนถามโวลเดอมอร์ "แล้วก็จัดการลักพาตัวแฮร์รี่"

"ใช่" วิญญาณโวลเดอมอร์ตอบอย่างตื่นเต้น

"แล้วนายจะตามฉันอยู่ต่อมั้ย? หรือรอให้ถึงวันปฏิบัติการค่อยมาด้วยกัน?" โคเฮนถาม "ตอนนี้เพิ่งวันอังคาร เราต้องรอถึงสุดสัปดาห์ให้แฮร์รี่กับพวกไปเจอซิเรียสที่ฮอกส์มี้ดก่อน"

"ข้าจะมาหาเจ้าช่วงสุดสัปดาห์" โวลเดอมอร์ตอบ "ตอนนี้ข้าอยู่กับปีเตอร์..."

"โอเค" โคเฮนพยักหน้า "อ้อ ลืมบอก ฉันได้มรดกของนิโคลัส เฟลมเมลมาด้วย"

"มรดกอะไร?" โวลเดอมอร์ถาม

"ตัวเขาเอง" โคเฮนตอบ

"ศพเขา?" โวลเดอมอร์เดา "น่าเสียดาย ศพคนแก่แบบนั้นมันเปื่อยหมดแล้ว..."

"ไม่ใช่... เขาเก็บความทรงจำไว้ในหนังสือ เพื่อจะสอนอะไรบางอย่างให้ฉัน แล้วนายเดาสิ? ฉันเจอวิธีสร้างร่างให้นายแล้ว ด้วยวิชาเล่นแร่แปรธาตุ" โคเฮนพูดอย่างปลง ๆ "แต่ในเมื่อรอบนี้นายฟื้นคืนชีพเองได้ แบบนี้ร่างที่ฉันจะสร้างก็ไม่จำเป็นแล้วสิ? เพราะ... มันใช้วัตถุดิบเยอะมากเลยนะ"

"ถ้าเอาเลือดของเจ้ามาผสม... ข้าก็เอนเอียงไปทางร่างของเจ้ามากกว่านะ..." โวลเดอมอร์พูดเสียงหิวโหย

ไอ้ตัวตะกละโลภจัด...

โคเฮนพยักหน้ารับปากอย่างง่ายดาย เพราะถ้าโวลเดอมอร์ได้เข้าไปอยู่ในร่างตุ๊กตานั้นเมื่อไหร่...

ฮี่ฮี่ฮี่... เมื่อนั้นมันจะไม่ใช่ร่างของโวลเดอมอร์อีกต่อไปละ!

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….