บทที่ 205: พาหมาเดินเล่น? แค่นี้เองเหรอ? (ฟรี)

คำขอของแฮร์รี่ที่ยื่นให้ศาสตราจารย์มักกอนนากัล เพื่อขออนุญาตไปฮอกส์มี้ด แน่นอนว่าถูกปฏิเสธทันที   ศาสตราจารย์มักกอนนากัลไม่แม้แต่จะลังเล

ตอนนี้แฮร์รี่เลยต้องหันไปใช้แผน B

เขาไปขอทางลับจากพี่น้องวีสลีย์เพื่อแอบออกไปฮอกส์มี้ด   สิ่งที่ได้มาก็คือ แผนที่ตัวกวน นั่นเอง

โคเฮนยอมรับว่าของวิเศษชิ้นนี้ทรงพลังจริง แต่กับเขาแล้วมันกลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เพราะมันไม่สามารถแสดงที่อยู่ของโวลเดอมอร์ในสภาพวิญญาณได้ และก็ไม่สามารถแสดงที่อยู่ของสมาชิก “กุญแจเงิน” ที่ไม่ได้อยู่ในฮอกวอตส์ แถมโคเฮนยังไม่รู้ชื่อพวกเขาด้วยซ้ำ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงสุดสัปดาห์แล้ว

ภายใต้การดูแลของฟิลช์ นักเรียนเดินต่อแถวออกจากประตูโรงเรียน มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านฮอกส์มี้ดซึ่งอยู่ไม่ไกล

ระหว่างทางที่ผ่านผู้คุมวิญญาณที่ยืนเฝ้าอยู่นอกเขตโรงเรียน พวกมันก็พากันเบียดเข้ามาใกล้โคเฮนราวกับแย่งกันอยู่

ศาสตราจารย์ฟลิตวิกที่เดินนำอยู่ถึงกับต้องร่ายคาถาผู้พิทักษ์ขึ้นมาเพื่อให้พวกมันถอยห่างจากนักเรียน

【พอเลย เงียบ ๆ หน่อย นี่ฉันดูเหมือนพวกแฝงตัวรึไงฮะ?】

โคเฮนส่งเสียงในใจไปปลอบผู้คุมวิญญาณที่ถูกแสงของผู้พิทักษ์ขับไล่ออกไป

【ไม่ได้โดนลักพาตัว ไม่ได้โดนลักพาตัว เข้าใจมั้ย?】

พวกมันดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจคำว่า “แฝงตัว” ว่าหมายถึงอะไร

แต่หลังจากโคเฮนเดินไปได้สักพักโดยไม่เป็นอะไร พวกมันก็หยุดไล่ตามต่อ

“น่ากลัวชะมัด…” รอนพูดกับโคเฮนด้วยสีหน้ายังไม่หายตกใจ “เหมือนพวกมันจะกระโจนเข้ามาฆ่าเราเลย ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์คิดผิดละ พวกนั้นแยกไม่ออกหรอกว่าอะไรจริงอะไรเท็จ ฉันรู้สึกว่าพวกมันจะฆ่าใครก็ได้ที่แตะตัวมัน”

“ผู้คุมวิญญาณไม่ฆ่าคนหรอกนะ” เฮอร์ไมโอนี่ที่เงียบอยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะเถียง “พวกมันแค่ดูดความสุขกับวิญญาณของคนไปเฉย ๆ”

“โอเค ๆ ผู้รู้ไปหมด ฉันเข้าใจแล้วล่ะ” รอนสวนอย่างหงุดหงิด

“หึ!” เฮอร์ไมโอนี่ฮึดฮัด แล้วเดินแซงหน้าทั้งคู่ไป ไม่พูดอะไรอีก

“แบบนี้เดี๋ยวก็ลอกการบ้านไม่ได้หรอกนะ” โคเฮนเตือนเสียงเรียบ

“ฉันทำการบ้านเองก็ได้!” รอนพูดอย่างหัวเสีย เห็นได้ชัดว่าไม่รู้ตัวเลยว่าเรื่องมันร้ายแรงแค่ไหน

โคเฮนส่ายหัวด้วยความไม่เชื่อใจขั้นสุด

หลังจากเดินกันสักพัก ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงฮอกส์มี้ด

พอไม่มีผู้คุมวิญญาณลอยวนอยู่เหนือหัว นักเรียนทุกคนก็โล่งอกไปตาม ๆ กัน

“เจอกันตรงนี้อีกทีตอนห้าโมงเย็น ห้ามออกนอกเขตหมู่บ้าน! ถ้าเจออันตรายให้รีบมาหาฉันทันที ฉันจะอยู่ที่ร้านไม้กวาดสามด้าม!” ศาสตราจารย์ฟลิตวิกย้ำเสียงดังกับนักเรียน

“ถ้าเป็นเหตุฉุกเฉินจริง ๆ ก็จุดประกายไฟขึ้นฟ้าได้เลยนะ เห็นที่ไหนก็รีบวิ่งไป”

คำพูดหลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้ยินชัด เพราะนักเรียนต่างก็พากันคุยกันเสียงดัง แล้วแยกย้ายกันไปยังร้านต่าง ๆ อย่างกระตือรือร้น

ศาสตราจารย์ฟลิตวิกส่ายหัวเบา ๆ แล้วเดินกึ่งวิ่งไปยังร้านไม้กวาดสามด้าม ของหวานกับเบียร์บัตเตอร์เป็นวิธีพักผ่อนที่ดีที่สุดของเขา

เฮอร์ไมโอนี่แยกตัวไปคนเดียว เข้าร้านขายปากกา

รอนเบ้ปากใส่ แล้วลากโคเฮนไปที่ร้านขายของเล่นซองโก้

“นอร์ตัน?” ตอนที่พวกเขาเดินผ่านตึกสองชั้นหลังหนึ่ง เสียงแก่ ๆ ก็ดังลงมาจากชั้นบน “นั่นโคเฮน นอร์ตันรึเปล่า?”

ทั้งโคเฮนกับรอนเงยหน้าขึ้นมอง

ชายชราเคราสีขาวที่ดูคุ้นตาเล็กน้อยกำลังโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างชั้นสอง ยิ้มให้พวกเขาโดยที่เห็นแค่แขนข้างเดียว

“ศาสตราจารย์เคตเทิลเบิร์น?” โคเฮนจำได้ในทันที

“ใครน่ะ?” รอนถามงง ๆ

“ศาสตราจารย์ดูแลสัตว์วิเศษคนก่อนน่ะ” โคเฮนกระซิบตอบ “ฉันเคยไปหาเขาตอนขนนกของเอิร์ลหายไปน่ะ”

“เข้ามาคุยกันหน่อยสิ?” เคตเทิลเบิร์นโบกมือเรียกอย่างใจดี “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้มาสอนแล้วนะ เกษียณแล้ว”

“นายไปเดินเล่นก่อนเลย เดี๋ยวฉันตามไป” โคเฮนบอกให้รอนไปก่อน เพราะยังไม่แน่ใจว่าเคตเทิลเบิร์นเรียกเขามาทำไม อาจารย์เกษียณแล้วจะมีธุระอะไรกับเขา?

“ประตูไม่ได้ล็อกนะ แต่ระวังบูบูด้วยล่ะ” เคตเทิลเบิร์นพูด “ฉันเลี้ยงครัปตัวนึง เรียกชื่อมันสองครั้งแล้วมันจะไม่กัดนาย”

เจ้าบูบูนั่นก็ดุจริง ๆ  มันตัวใหญ่กว่าสุนัขล่าเนื้อทั่วไปอีก

โคเฮนสังเกตเห็นว่ามันยังมีหางอยู่ แปลว่าเคตเทิลเบิร์นไม่ได้ขอใบอนุญาต เพราะปกติคนเลี้ยงครัปต้องตัดหางมันออกอย่างไม่เจ็บปวดตอนอายุ 6-8 สัปดาห์ตามกฎหมาย

แต่โคเฮนก็ไม่มีสิทธิ์ไปว่าใคร สัตว์อันตรายที่เขาเลี้ยงอยู่ก็ไม่มีใบอนุญาตเหมือนกันสักตัว

ตัวเดียวที่มีเอกสารถูกต้องคือ... ตัวเขาเอง เพราะโรสกับเอ็ดเวิร์ดเคยพาไปทำพาสปอร์ตไว้ แม้เขาจะไม่เคยเดินทางผ่านช่องทางของมักเกิ้ลเลยก็ตาม...

หลังจากที่โคเฮนเรียกชื่อ “บูบู” สองครั้ง เจ้าครัปตัวนั้นก็ยอมให้เขาผ่านเข้ามาได้ ดูเหมือนจะครึ่งกลัวครึ่งไว้ใจ

เคตเทิลเบิร์นไม่ได้เลี้ยงแค่ครัปตัวเดียว

โคเฮนเห็นห้องหนึ่งเต็มไปด้วยพืชเขตร้อนจำนวนมาก และท่ามกลางใบไม้เขียวชอุ่มนั้น มีดวงตาคู่หนึ่งแอบมองอยู่

มันมีขนสีเทาจาง ๆ กับอุ้งเท้าเล็ก ๆ คล้ายแร็กคูน

น่าจะเป็นมาร์โมเส็ตจากเขตร้อนชนิดหนึ่ง

ห้องอื่น ๆ หลายห้องปิดไว้ และโคเฮนรู้สึกได้เลยว่าข้างในน่าจะมีสัตว์วิเศษซ่อนอยู่ บ้านทั้งหลังดูใหญ่กว่าภายนอกที่เห็นอีก

เมื่อขึ้นมาชั้นสอง พื้นที่ก็เรียบง่ายขึ้น มีแค่ห้องนอน ห้องครัว ห้องน้ำ

แต่เคตเทิลเบิร์นดูจะไม่ใส่ใจเลยว่าครัวกับห้องน้ำจะอยู่ติดกัน

“ฮ่า ฉันจำหน้าเธอได้ทันทีเลย   แฮกริดบอกมาว่าเธอก็ชอบสัตว์วิเศษเหมือนกันนี่นา…” เคตเทิลเบิร์นพูดอย่างอารมณ์ดี

เขามีแค่แขนข้างเดียวกับขาข้างเดียว อีกส่วนเป็นแขนขาไม้แทน “ตอนแรกฉันคิดว่าเธอเป็นเด็กชอบแกล้งสัตว์ซะอีก วันนั้นที่เธอพานกฮูกหัวล้านนั่นมาด้วย...”

“อะ พวกนี้เป็นแขนขาไม้ที่ดัมเบิลดอร์ให้ฉันไว้น่ะ ใช้สำหรับเดินเหิน” เคตเทิลเบิร์นพูดต่อเมื่อเห็นโคเฮนมอง

“แต่เสียดาย มันพังง่ายไปหน่อย ต้องเปลี่ยนบ่อย ๆ ไม้พวกนี้ไม่ค่อยทนเลย…”

“เอ่อ...ที่เรียกฉันมา มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ?” โคเฮนรู้สึกว่าอาจารย์วัยเกษียณคนนี้ช่างพูดจังเลย   หรือคนแก่ทุกคนจะเป็นแบบนี้? มาร์ธาก็เหมือนกัน แล้วเคตเทิลเบิร์นก็คืออีกคน

“โอ้ เรื่องนั้นน่ะเหรอ...” เคตเทิลเบิร์นพูดเหมือนจะเกรงใจนิดหน่อย “ฉันอยากให้เธอช่วยพาบูบูไปเดินเล่นหน่อยน่ะ ช่วงนี้มันชอบวิ่งออกไปข้างนอกเอง ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยเลย ฉันว่าน่าจะเพราะอยู่ในบ้านกับฉันนานเกินไปแล้วมันเบื่อ”

พาเดินเล่น? แค่พาหมาเดินเล่นเนี่ยนะ?

“แค่นี้เองเหรอครับ?” โคเฮนถามอย่างไม่แน่ใจ เพราะแถวนี้ก็มีเพื่อนบ้านตั้งเยอะ เขาจะหาคนช่วยก็ได้

“บูบูมันดุกับคนอื่นน่ะ ดีที่เพื่อนบ้านยังไม่แจ้งตำรวจเวทมนตร์” เคตเทิลเบิร์นพูด “ตอนนี้มันอายุเก้าสัปดาห์แล้ว แต่ฉันไม่อยากตัดหางมัน แม้มันจะผิดกฎหมายก็เถอะ...”

“ทีแรกฉันตั้งใจจะเรียกนักเรียนเก่าคนอื่นมาช่วย แต่พอเธอเดินผ่านพอดี แล้วแฮกริดก็เคยเล่าเรื่องเธอให้ฟัง ฉันก็เลย... เอ่อ... คิดว่าให้เธอช่วยน่าจะวางใจกว่าให้คนอื่นนะ” เคตเทิลเบิร์นพูดต่อ

“ช่วยฉันหน่อยนะ เดี๋ยวฉันให้ลูกอมร้านฮันนี่ดุกซ์เป็นของตอบแทน”

ลูกอมเป็นแค่ของแถม

แต่หมาที่พฤติกรรมเริ่มแปลกไปช่วงนี้...?

“บูบูเป็นตัวผู้หรือตัวเมียครับ?” โคเฮนถามขึ้นกะทันหัน

“หืม?” เคตเทิลเบิร์นหรี่ตาลงอย่างระวัง “ตัวเมียนะ ทำไมเหรอ?”

“ผมว่า ผมน่าจะรู้แล้วล่ะว่าทำไม” โคเฮนจิ๊ปากเบา ๆ

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….