บทที่ 190: นักโทษหนีคุกอัซคาบันมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? (ฟรี)

"ขี้ขลาดชะมัด" โคเฮนแซว "กลัวแม่ปฏิเสธเหรอถ้าไปสารภาพรัก?"

"เธอ เดี๋ยวสิ ตอนนี้เราคุยเรื่องซิเรียสนะ!" เอ็ดเวิร์ดหันมาเถียง "อย่างน้อยฉันก็ประสบความสำเร็จเรื่องความรักแล้ว!"

"แล้วซิเรียสน่ะ หนีออกมาจากอัซคาบันเพื่อจะมาหา โอ้~"

โคเฮนเลิกคิ้วขึ้นสูง

ฟัดจ์อาจกำลังกังวลว่าโคเฮนมีเอี่ยวกับการแหกคุก เพราะโคเฮนมีบางอย่างที่คล้ายผู้คุมวิญญาณ

แต่ครั้งนี้ฟัดจ์ก็คงคิดมากไปหน่อย เพราะถ้าโคเฮนอยากก่อเรื่องจริงๆ มันก็คงไม่ใช่แค่การแหกคุกหรอก

"ฟัดจ์มันก็โง่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว" เอ็ดเวิร์ดว่า "ไม่ยอมสืบว่าซิเรียสหนีออกมาได้ยังไง ไม่พยายามตามตัวเลย เอาแต่ควบคุมข่าวสารไปทั่ว..."

"เอาแต่มองหาคนรับบาป" โรสแค่นเสียงใส่พฤติกรรมของฟัดจ์ "เจ้าหน้าที่กระทรวงที่มีหน้าที่ส่งอาหารให้อัซคาบันหลายคนโดนจับขังแล้ว เขาจะเอาคนพวกนั้นมาเป็นแพะรับบาปให้สังคมจับตามองแทน แต่ไม่มีใครเชื่อหรอก"

"ถ้ามีฆาตกรอยู่ข้างนอก พวกเธอสองคนพ่อลูกก็ต้องระวังตัวหน่อย" โรสเตือน "โดยเฉพาะเพราะบ้านเราอยู่ติดกับบ้านของแฮร์รี่ พอตเตอร์ ได้ยินว่าซิเรียสหนีออกมารอบนี้ก็เพื่อจะมาฆ่าแฮร์รี่"

"ผมชื่อโคเฮนครับ" โคเฮนย้ำ

"เขาบ้าไปแล้ว" โรสอธิบาย "อย่าไปคาดหวังว่าคนบ้าจะจำแยกใครเป็นใครได้ เขาอาจคิดว่าทุกคนคือแฮร์รี่ก็ได้ ตอนก่อนจะโดนจับเขาก็ฆ่าคนทั้งถนนแบบไม่ลังเลเลย"

"โอเค ฉันจะปกป้องโคเฮนเอาไว้ "

"ผมจะปกป้องเอ็ดเวิร์ดเอง" โคเฮนแทรกก่อนที่เอ็ดเวิร์ดจะพูดจบ "ไม่มีฆาตกรบ้าคลั่งคนไหนมาทำอะไรเขาได้หรอก..."

"เฮ้! นั่นมันบทของฉันต่างหาก!" เอ็ดเวิร์ดลุกขึ้น ดึงโคเฮนออกจากโซฟาแล้วหมุนตัวเขาไปทางบันได "ขึ้นไปอาบน้ำ เตรียมตัวกินข้าว แล้วช่วงนี้ห้ามออกไปเพ่นพ่านเด็ดขาด"

"ช่วงนี้ออกไปไหนก็ไม่สนุกหรอก ยังมีการบ้านต้องทำอีก" โคเฮนพูดแบบเอื่อยๆ

แต่ความจริงคือ โคเฮนวางแผนจะฝึกแอปพาเรตแล้วล่ะ สิ่งที่ตั้งใจจะเรียนตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ลองสักที

ในเมื่อมีฝูงยูนิคอร์นเฝ้าอยู่รอบๆ ต่อให้เกิดอุบัติเหตุ “ค้างครึ่ง” ก็ยังน่าจะรอดได้ เพราะยูนิคอร์นมีเวทมนตร์ฟื้นฟูที่ช่วยลดอันตรายจากเลือดที่อาจมีคำสาปปนเปื้อนได้

หลังจากอาบน้ำชั้นบนเสร็จ โคเฮนก็ยกการบ้านทั้งหมดเข้าไปในกล่อง

"เอิร์ล~ เอิร์ล~"

โคเฮนเรียกหาเอิร์ลจากในบ้านไม้

"อย่าเรียกแบบผู้ดีอังกฤษแบบนั้นสิ"

เอิร์ลโผล่หัวออกมาจากห้องหนังสือ

"มีอะไร?"

"การบ้าน" โคเฮนวางกองตำราเรียนกับพาร์ชเมนต์เปล่าๆ ไว้ตรงหน้าเอิร์ล "นายรู้ว่าต้องทำอะไร…"

"นี่นาย " เอิร์ลมองไปเห็นซิสโซโก้ที่กำลังส่องเข้ามาจากหน้าต่างบ้าน

"โอเค..." เอิร์ลตอบเสียงแห้ง

"ขยันแบบนี้ นกดีจริงๆ!" โคเฮนชม

เอิร์ลจ้องเขม็งใส่โคเฮน

"ถ้าไม่เข้าใจก็ไปถามแพะได้นะ มันฉลาดอยู่" โคเฮนว่า "แค่เขียนไม่ได้เท่านั้นเอง..."

"ไม่เอาอะ" เอิร์ลรีบปฏิเสธทันควัน "เจ้าสิงโตโง่นั่นพยายามจะตะปบฉันตั้งหลายรอบ ฉันไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงหรอก"

จัดการเรื่องการบ้านเรียบร้อย โคเฮนก็ไปหาฝูงยูนิคอร์น โชคดีที่มีอยู่ไม่กี่ตัวที่ยังไม่เมา เขาก็เลยเริ่มฝึกแอปพาเรตได้ภายใต้การเฝ้าระวังของพวกมัน

คาถาไม่ยาก หลักการสาม D ก็เข้าใจง่ายกว่าที่คิด และอุบัติเหตุ "ค้างครึ่ง" แบบที่โคเฮนคิดไว้ก็ไม่เกิดขึ้น

หลังจากฝึกอยู่ครึ่งบ่าย โคเฮนก็สามารถแอปพาเรตได้แทบจะทุกครั้ง แสดงว่าพรสวรรค์ยังคงทำงานอยู่ เพราะพ่อมดส่วนใหญ่กว่าจะทำได้ยังต้องฝึกหลายวัน บางคนทำได้แค่วูบวาบหรือถูกแรงเวทดึงตัวไปมั่วๆ ด้วยซ้ำ

ระหว่างกินข้าวเย็น โคเฮนมองปฏิทินแล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...

"วันนี้วันเกิดแฮร์รี่ใช่ไหม?"

แล้วปีนี้จะเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นอีก...

เช่น ระเบิดป้า?

"เตรียมของขวัญไว้รึยัง?" เอ็ดเวิร์ดถาม "กินข้าวเสร็จแล้วค่อยเอาไปให้ก็ได้ วันเกิดนายเขายังให้ชุดปฐมพยาบาลสัตว์วิเศษกับนายเลยไม่ใช่เหรอ?"

"แต่ยาทาเล็บสำหรับมนุษย์หมาป่ากับกระดิ่งปลอบใจคอร์นิชพิกซี่มันก็ไม่ได้ใช้จริงสักหน่อย..." โคเฮนพูดพลางเอามือปิดหน้า "เพราะของขวัญปีนี้ของเขาไม่มีประโยชน์เลย ฉันเลยจะให้กระปุกออมสินนิฟเฟลอร์แทน"

ของขวัญที่ไร้สาระจนถึงจุดหนึ่ง ก็ถือว่ามีประโยชน์แบบประชดๆ ไปเลย...

เจ้ากระปุกออมสินนิฟเฟลอร์จะเต้นทุกครั้งที่มีคนหยอดเกลเลียนลงไป เป็นของแต่งบ้านที่น่ารักมาก

"แต่ผมดูแล้วเหมือนไม่ต้องไปถึงบ้านเดอร์สลีย์เพื่อเจอเขานะ" โคเฮนหันไปมองนอกหน้าต่าง

"หือ?" เอ็ดเวิร์ดงงนิดหน่อย ก่อนจะหันไปมองตามโคเฮน "เมอร์ลินช่วย! ทำไมหญิงลอยฟ้าคนนั้นหน้าคุ้นจังวะ?"

"ญาติของครอบครัวเดอร์สลีย์รึเปล่า?" โรสขมวดคิ้ว ลุกจากโต๊ะแล้วเดินไปที่หน้าต่าง มองไปที่มาร์จที่ลอยลิ่วออกไปเรื่อยๆ "ฉันเห็นเธออยู่ตอนกลับบ้านวันนี้แหละ"

"ครั้งนี้แฮร์รี่ไม่น่ารอดจากการโดนกระทรวงเล่นแน่..." เอ็ดเวิร์ดว่า "พวกคาถาลอยอะไรพวกนี้ยังอ้างว่าเราเป็นคนร่ายได้อยู่ แต่ระเบิดป้าตัวเองเนี่ย คงโทษพวกเราไม่ได้แล้วล่ะ? การทำร้ายมักเกิ้ลถือว่าเป็นอาชญากรรมเลยนะ"

"กระทรวงเอาแต่ปกป้องเขาจะตาย ไม่ว่างหาเรื่องหรอก ดูสิ อาร์โนลด์มาแล้ว เขาเข้าเวรวันนี้พอดี" โรสเห็นอาร์โนลด์ พนักงานลบความจำ ปรากฏตัวกลางถนนด้วยแอปพาเรตทันที

"รู้สึกเหมือนเขาเป็นทาสเลย..." โคเฮนโน้มตัวออกไปดูนอกหน้าต่าง ตอนนี้ทั้งครอบครัวนั่งดู ‘ละครสด’ จากหน้าต่างบ้านกันทั้งนั้น

"ขอโทษนะ ถึงเขาจะเป็นเพื่อนก็เถอะ แต่มันตลกจริงๆ ว่ะ " เอ็ดเวิร์ดทนไม่ไหว "ดูท่าเขาวิ่งไล่ผู้หญิงอ้วนลอยได้คนนั้นสิ..."

"เงินหายากนี่นา" โคเฮนส่ายหัวแบบคนแก่ "ผมไม่รู้ว่ากระทรวงกำลังคิดอะไรอยู่หรอก แต่ผมรู้ว่าแฮร์รี่ต้องโดนไล่ออกคืนนี้แน่ๆ"

แล้วก็จริง ไม่นานนัก แฮร์รี่ก็เดินกระแทกประตูบ้านข้างๆ ออกมาอย่างโมโห

"ไปเรียกแฮร์รี่มาเถอะ เราจะปล่อยให้เขานอนข้างถนนไม่ได้..." โรสพูดเสียงอ่อน พร้อมดันหลังโคเฮน "โคเฮน ลูกเป็นเพื่อนเขา ถ้าเราไปอาจทำให้เขาไม่สบายใจ"

"ก็ได้ครับ" โคเฮนเดินออกจากหน้าต่าง

แฮร์รี่ยืนอยู่บนถนนใกล้บ้านครอบครัวนอร์ตันเป็นเวลานาน ลากกระเป๋าเดินทางไปด้วย สีหน้าดูเหมือนกำลังสับสนอยู่ข้างใน

โคเฮนเปิดประตูหน้าบ้านแล้วทำท่าเรียกให้แฮร์รี่เดินเข้ามา

แฮร์รี่ทำท่าจะก้าวมา... แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วก็หันหลังเดินหนีไปอย่างแน่วแน่

???

หมายความว่าไงเนี่ย? สัญญาณมือของฉันมันชัดขนาดนั้นว่า "มานี่" ไม่ใช่ "ไสหัวไป"?

"หยุดเลย!" โคเฮนตะโกนใส่แฮร์รี่

แต่แฮร์รี่กลับเดินเร็วขึ้น โคเฮนเลยวิ่งตามไปทันที

ภาพเหตุการณ์เลยกลายเป็นจาก "โคเฮนชวนแฮร์เข้าบ้าน" กลายเป็น "ผู้คุมวิญญาณไล่ล่าพ่อมดอายุ 13"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….