บทที่ 125: ปิดเทอมฉันเหรอ? เที่ยวเยี่ยมญาติ เลี้ยงสัตว์ ชีวิตโคตรจะมีสาระ (ฟรี)

ถึงแฮร์รี่จะเล่าเรื่องแบบตะกุกตะกัก แต่ดัมเบิลดอร์ก็ไม่พูดแทรก ไม่ขัดจังหวะ หรือถามอะไรขึ้นมาระหว่างทางเลย

เขาแค่นั่งฟังอย่างใจเย็น ทำให้ความกดดันในใจของแฮร์รี่ลดลงไปเยอะ

ดูเหมือนศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์จะไม่สงสัยพวกเขา

"เอลฟ์ประจำบ้านที่ชื่อด๊อบบี้บอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับลอร์ดโวลเดอมอร์กับนักเรียนของฮอกวอตส์ใช่ไหม?" ดัมเบิลดอร์ถามเพื่อย้ำอีกครั้ง "แต่เขาไม่ได้ระบุชื่อ และระหว่างที่เล่าเขาก็ทำโทษตัวเองอยู่ตลอด?"

"ใช่ครับ ศาสตราจารย์ " แฮร์รี่ตื่นตัวขึ้นมาทันที "ท่านคิดว่าเขาโกหกเหรอครับ?"

"ฉันไม่คิดอย่างนั้น แฮร์รี่" ดัมเบิลดอร์พูดเบา ๆ "เอลฟ์ประจำบ้านถูกผูกมัดด้วยเวทมนตร์ พวกเขาไม่สามารถขัดคำสั่งของเจ้านาย หรือเปิดเผยความลับของเจ้านายได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมด๊อบบี้ถึงพูดความจริงกับเธอไม่ได้ และเริ่มลงโทษตัวเองโดยไม่อาจควบคุมได้"

"โหดร้ายชะมัด!" เฮอร์ไมโอนี่อุทานเสียงดัง แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "นี่มันทาสดี ๆ นี่เอง! ทำไมพ่อมดถึงยัง "

เธอหยุดพูดกลางคัน เมื่อรู้ตัวว่าตอนนี้เธออยู่ในห้องของอาจารย์ใหญ่

"ขอโทษค่ะ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์..."

"ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก ถ้ามันเป็นเรื่องที่ถูกต้อง" ดัมเบิลดอร์ตอบยิ้ม ๆ "คนเราต้องกล้าพูดถึงปัญหา ถ้าอยากจะแก้มัน ถ้าเราหลบหน้ามันไปเรื่อย ๆ สุดท้ายความผิดพลาดจะยิ่งลึกขึ้นเรื่อย ๆ"

เฮอร์ไมโอนี่ก้มหน้าคิดตาม ขณะที่บทสนทนาก็กลับเข้าสู่เรื่องห้องแห่งความลับ

"ในเมื่อพวกเธอรู้แล้วว่ามีความเป็นไปได้ที่ห้องแห่งความลับของผู้ก่อตั้งจะยังหลงเหลืออยู่ในโรงเรียน และอาจมีสัตว์ประหลาดซ่อนอยู่ในนั้น พวกเธอก็น่าจะรู้ด้วยว่ามันอันตรายแค่ไหน ใช่ไหม?" ดัมเบิลดอร์กวาดตามองทั้งสี่คน น้ำเสียงก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย "ขอฉันแนะนำในฐานะผู้ใหญ่คนนึงนะ อย่าคิดไปหาห้องแห่งความลับเอง และช่วงนี้ก็อย่าเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืน เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายที่ไม่จำเป็น..."

ดัมเบิลดอร์กระพริบตาให้แฮร์รี่หนึ่งที

แต่เขาไม่กระพริบตาให้โคเฮน แปลว่าโคเฮนยังเดินตอนกลางคืนได้ เย่!

"ก็แค่นั้นแหละสำหรับคำพูดยืดยาวของอาจารย์ใหญ่" ดัมเบิลดอร์พูดปิดท้าย "ข้อมูลที่ให้มีประโยชน์มาก ขอบคุณพวกเธอทุกคน"

"แต่อาจจะให้โคเฮนอยู่ต่ออีกนิดได้ไหม? ฉันมีบางเรื่องอยากคุยกับเธอ ไม่ต้องห่วง ไม่ใช่เรื่องการเรียนหรือขอลาเรียนแน่นอน"

ขอให้เป็นเรื่องเรียนเถอะ โคเฮนคิดในใจ

ก่อนที่แฮร์รี่กับคนอื่น ๆ จะออกจากห้อง พวกเขาหันมามองโคเฮนด้วยสายตา “สงสารนะ แต่นายต้องทนเอง พวกเราขอตัวก่อนนะเพื่อน”

"มีอะไรอยากคุยเหรอครับ?" โคเฮนที่ลุกขึ้นพร้อมคนอื่นก็นั่งลงอีกครั้ง

"ปิดเทอมของเธอเป็นยังไงบ้าง?" ดัมเบิลดอร์ถามเหมือนคุณตาใจดีทั่วไป "ฉันได้ยินแฮกริดพูดว่าเจ้ามังกรที่เลี้ยงไว้ด้วยกันกำลังเติบโตได้ดีเลย"

"ปิดเทอมเหรอ?" โคเฮนเลิกคิ้ว "ก็ใช้เวลาคุ้มอยู่นะ ตอนแรกพ่อผมก็ส่งผมไปทัวร์กับกรุ๊ป จากนั้นก็ไปเยี่ยมญาติ แล้วก็ช่วยพ่อจัดตั้งฟาร์มเลี้ยงแกะให้นอร์เบิร์ต แต่นอร์เบิร์ตน่ะชอบกักตุนอาหาร วันนึงเขาจับฝูงแกะกว่า 300 ตัวลากเข้ารังไปในคืนเดียว ผมโกรธมาก เลยเปลี่ยนไปซื้อพันธุ์ใหม่ให้ก่อนเปิดเทอม..."

ฟังเรื่องปิดเทอมของโคเฮนที่เต็มไปด้วยความสุข โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีครอบครัวคอยอยู่ด้วย ดัมเบิลดอร์ก็ยิ้มกว้าง ชีวิตของโคเฮนเต็มไปด้วยความรัก แบบนี้คงไม่...

เดี๋ยวนะ

เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ? เยี่ยมญาติ?

"ฟังดูคุ้มค่าจริง ๆ  ขอโทษนะ ตรงที่เธอบอกว่าไปเยี่ยมญาติน่ะ หมายถึง..." ดัมเบิลดอร์ถาม

"ท่านเคยบอกเรื่องภูมิหลังของผมตอนเทอมที่แล้วใช่ไหมครับ?" โคเฮนเผยข้อมูลบางส่วนให้ดัมเบิลดอร์ฟัง "ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับห้องแล็บนั้นได้บ้าง เลยแวะไปที่ร้านบอร์กินและเบิร์กส์ส์ตอนเที่ยว แล้วก็ได้เจอกับชายคนหนึ่งชื่อเฮอร์เบิร์ต เบิร์ก"

โคเฮนพูดด้วยท่าทีสบาย ๆ มากจนดัมเบิลดอร์รู้สึกว่าเขาไม่น่าจะมีอารมณ์ด้านลบอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

ถ้าโคเฮนมีความลับอะไรจริง ๆ ก็คงไม่มาเล่าเรื่องไปบอร์กินและเบิร์กส์ส์ต่อหน้าดัมเบิลดอร์แบบนี้แน่นอน

"เขาบอกว่าเขาเป็นพ่อของ 'โคเฮน' คนก่อน" โคเฮนสบตาดัมเบิลดอร์ "ถึงผมจะจำอะไรไม่ได้ แต่เขาดีใจมากที่ได้เจอผมอีกครั้ง เขากอดผมแล้วร้องไห้ตั้งนาน..."

"เฮอร์เบิร์ตคือผู้รอดชีวิตคนเดียวจากการทดลองนั้น" ดัมเบิลดอร์พูดเบา ๆ "แต่เขาไม่เคยพูดว่าเขาอยู่ในบทบาทไหนของเรื่องนี้เลย เขาแบกรับความผิดไว้เงียบ ๆ แล้วก็อาศัยอยู่ที่ซากของร้านบอร์กินและเบิร์กส์ส์ เหมือนกำลังใช้ชีวิตเพื่อชดใช้ไปตลอดชีวิต"

"เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองผิดจริง ๆ" โคเฮนพูด "แล้วก็รู้สึกว่าเขาทำให้โรส ซึ่งเป็นแม่ของผม ผิดหวัง ปล่อยเขาไว้เถอะครับ จะทำอะไรก็เรื่องของเขา"

"แล้วเธอคิดยังไงกับเขาล่ะ โคเฮน?" ดัมเบิลดอร์ถาม "รู้สึกยังไงกับเขา?"

"ผมรู้ว่าเขารักผมจริง ๆ โดยเฉพาะตอนที่เขากอดแล้วร้องไห้แบบนั้น" โคเฮนพูด "แต่เขาก็ทำผิดไว้เยอะเหมือนกัน การที่เขาใช้ชีวิตชดใช้แบบนั้นก็สมควรแล้ว แต่กฎหมายก็ไม่ได้ห้ามผมส่งของขว้ญคริสต์มาสให้เขาใช่มั้ยครับ?"

"แน่นอนว่าไม่มีกฎแบบนั้น" ดัมเบิลดอร์หัวเราะ "นักโทษในอัซคาบันยังรับของขวัญคริสต์มาสได้เลย แค่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยอยากส่งให้เท่านั้นเอง แต่ขอถามด้วยความอยากรู้นิดนึง เธอจะส่งอะไรให้เขาปีนี้?"

"เขาบอกว่าอยากได้ถุงเท้าขนแกะ" โคเฮนตอบ "ผมซื้อไว้แล้ว เดี๋ยวจะให้ฮูกส่งไปก่อนคริสต์มาส ฤดูหนาวที่นั่นอาจจะหนาวกว่าที่อื่น"

แววตาสีฟ้าใสของดัมเบิลดอร์ดูจะชื้นขึ้นเล็กน้อย

"ของขวัญดีมากเลย โคเฮน" ดัมเบิลดอร์พูดด้วยความพอใจ "ดูจากที่เธอเล่ามา ชีวิตของเธอนี่ช่างเปี่ยมไปด้วยความหมายจริง ๆ"

"ก็แค่การบ้านของผมมันไม่มีความหมายเท่าไหร่แหละ" โคเฮนบ่น "ผมเกือบลืมทำการบ้านปิดเทอมแน่ะ ท่านไม่ได้ดูแลเรื่องการบ้านใช่มั้ย?"

"เรื่องพวกนั้นไม่เกี่ยวกับฉัน โอ๊ะ แต่ยังมีอีกเรื่องนึง"

ดัมเบิลดอร์เช็ดมุมตาตัวเอง

"ฉันจำได้ว่าแฮร์รี่พูดไว้ก่อนหน้านี้ว่ามีสิ่งมีชีวิตลึกลับบุกเข้าไปในหอนอนของเธอใช่ไหม? ฉันอยากรู้ว่าความเห็นของเธอเป็นยังไง เพราะดูเหมือนมันจะเข้าไปถึงเตียงนอนเธอเลย"

ประเด็นมาแล้ว!

ความเป็นความตายของบาซิลิสก์จะตัดสินกันตรงนี้!

"ผมรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีเกล็ดบางอย่าง" โคเฮนครุ่นคิด "แล้วก็เย็นมาก เคลื่อนไหวเร็วมาก และให้ความรู้สึกแปลก ๆ..."

"ความรู้สึกแบบไหนกันล่ะ?" ดัมเบิลดอร์โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย

"เหมือนตอนที่เฮอร์เบิร์ตกอดผมเลยครับ"

โคเฮนตอบหน้าตาย

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….