บทที่ 120: ซึนเดเระวางมือแล้ว (ฟรี)

“ซึนเดเระมันไม่ติดเมต้าแล้วตอนนี้” โคเฮนพูด

“อีกอย่าง คนที่แอบอยู่ก่อน ไม่ยอมเจอฉันก่อน ก็คือโวลเดอมอร์นั่นแหละ”

“แต่นายก็วางแผนให้อีกฝ่ายเป็นคนมาหานายนี่” เอิร์ลพูดขึ้นเสียงเรียบ “หมอนั่นก็ซึนใช้ได้เลยนะ”

“ปีกนายเริ่มแข็งแล้วใช่ไหม?” โคเฮนมองมันด้วยสายตาอ่อนโยน “หรือช่วงนี้ร้อนเกินไป ขนมันเลยคัน?”

“ฮะ หมายถึงว่าหมอนั่นมันซึนจัดๆ เลยแหละ” เอิร์ลรีบแก้ตัว “พวกซึนเดเระแบบนี้ต้อง”

“ปากนกไม่เคยพูดอะไรดีได้สักอย่าง” โคเฮนสวนกลับ “โวลเดอมอร์อายุก็ปาไปหกสิบกว่าแล้ว อย่ามาทำให้ฉันต้องเชื่อมโยงเขากับอะไรที่ดูดีๆ เลย มันจะทำให้ฉันอ้วก”

แน่นอนว่าโวลเดอมอร์ไม่มีทางไปรออยู่ในห้องต้องประสงค์ โคเฮนเลยกลับมาที่ห้องนั่งเล่นกริฟฟินดอร์ ซึ่งว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่เลย

โคเฮนรอไม่นาน ตอนบ่ายๆ วิญญาณคุ้นตาก็ลอยเข้ามาในหอพักกริฟฟินดอร์

【พลังวิญญาณ: 40+10】

เดรโกทำงานไวมาก โวลเดอมอร์รีบโผล่มาทันทีที่รู้ว่าโคเฮนกำลังจะรู้เรื่องเข้า

วิญญาณของโวลเดอมอร์แทรกเข้าไปในหนังสือที่อยู่ตรงหน้าโคเฮน หมึกสีแดงเริ่มวิ่งเป็นตัวอักษรบนหน้ากระดาษที่เปิดอยู่

【หาที่ปลอดภัยก่อน】

สีหน้าของโคเฮนเปลี่ยนทันที

【ฉันมีแผน… ต้องการความช่วยเหลือของเธอ…】

โคเฮนที่หน้าตึงเป๊ะ หยิบหนังสือเล่มนั้นไปที่ห้องเรียนว่างห้องหนึ่ง แล้วผนึกประตูหน้าต่างไว้ทั้งหมด

“อา… เจอกันอีกแล้ว…” ใบหน้าชั่วร้ายของโวลเดอมอร์โผล่ขึ้นมาจากหนังสือ “อย่ากลัวไปเลย…”

“กลัวหัวนายสิ!!”

โคเฮนเก็บความโมโหมาตลอดทาง

“นี่มันหนังสือห้องสมุด!! นายต้องเขียนหมึกแดงใส่หน้ากระดาษด้วยเรอะ?! แล้วถ้ามาดามพินซ์มาถาม ฉันจะตอบยังไง? นายจะเป็นคนยืมหนังสือให้ฉันแทนเหรอ? ทำไมมีแต่นายที่คิดถึงแต่ตัวเองตลอด? ไม่มีจริยธรรมต่อส่วนรวมเลยเหรอ? แล้วตอนยืมหนังสือโดยใช่ชื่อจริง ทำไมไม่เคยขีดเขียนอะไรลงไปบ้างล่ะ…?”

“?”

คำด่าต่อเนื่องของโคเฮนทำเอาโวลเดอมอร์ชะงักทั้งหน้า

เขาคิดว่าโคเฮนจะโกรธเพราะจับได้ว่าโดนใส่ร้าย หรือเพราะแผนอะไรสักอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ไม่เคยคิดว่าโคเฮนจะโกรธเพราะ...

หนังสือพัง?

เขาเป็นจอมมารผู้ทำให้โลกเวทมนตร์ทั้งโลกหวาดกลัวนะ! โคเฮนจะมาด่ากราดเขาแบบนี้ง่ายๆ ได้ยังไง?!

ใครมันไม่อยากมีศักดิ์ศรีวะ?!

สีหน้าของโวลเดอมอร์เริ่มเย็นลง

“ฉันจะช่วยลบพวกหมึกพวกนั้นออกให้... อย่าโกรธเลย...”

โวลเดอมอร์พูด

ถ้าเขาไม่เจอพวกที่อวาดาเคดาฟร่าก็ไม่ตายแบบนี้ เขาคงเป็นฝ่ายเดือดก่อนแล้ว

แต่นับจากวันที่ได้ยินว่าโคเฮนยังมีชีวิตดีอยู่ เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องดึงโคเฮนมาอยู่ข้างตัวให้ได้

คำสาปพิฆาตใช้กับโคเฮนไม่ได้เลย วิญญาณก็ไม่ตาย ร่างกายก็ไม่เป็นอะไร

ความรู้สึกที่โวลเดอมอร์มีตอนนี้คือ... กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาทำอะไรโคเฮนไม่ได้เลย ถ้าโคเฮนกลายเป็นศัตรูขึ้นมา แล้วจะควบคุมสิ่งมีชีวิตจากศาสตร์มืดนี่ได้ยังไง?

ร้านบอร์กินและเบิร์กส์สร้างของเล่นชิ้นใหญ่มาให้จริงๆ

แต่โชคยังดีที่ปีที่แล้ว โคเฮนแสดงท่าทีเป็นมิตรและร่วมมือดี เลยทำให้เขายังไม่ต้องปวดหัวนัก

ตอนนั้นเขาเคยวางแผนจะใช้ล็อกฮาร์ตกับเด็กมัลฟอยนั่นโยนความผิดให้โคเฮน จะได้ทำให้เขาถูกแยกจากโรงเรียนและดัมเบิลดอร์ แล้วตัดโอกาสไม่ให้กลายเป็นศัตรูในอนาคต

แต่ล็อกฮาร์ตก็ไม่มีประโยชน์อะไร ส่วนมัลฟอยก็เพิ่งโดนจับได้ สรุปว่าไม่มีใครใช้ได้เลย

อ้อมไปอ้อมมา สุดท้ายก็ต้องกลับมาหาโคเฮน แล้วในที่สุด โวลเดอมอร์ก็ยอมรับว่า...

“เธอนี่แหละ เหมาะจะเป็นพันธมิตรมากที่สุด…”

โวลเดอมอร์พูดกับโคเฮน

“การโจมตีในโรงเรียนช่วงนี้…”

“นายเป็นคนสั่ง ฉันรู้แล้ว” โคเฮนมองหน้าเขา “แต่ฉันอยากรู้มากกว่าว่าทำไมล็อกฮาร์ตถึงเขียนชื่อฉันไว้”

“นั่นก็เพราะว่า…”

โวลเดอมอร์ชะงักเล็กน้อย

“เพราะว่า… แบบนี้มันจะช่วยให้เธอพ้นข้อสงสัย… ฆาตกรที่ไหนจะทิ้งชื่อจริงตัวเองไว้บนผนัง…”

“เข้าใจแล้ว งั้นคราวหน้าฉันจะเซ็นว่า โวลเดอมอร์ ไว้แทน” โคเฮนพยักหน้า

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ โวลเดอมอร์ไม่พูดอะไร โคเฮนก็เงียบ

แต่ก็ไม่ได้เหมือนศัตรูสาดอารมณ์ใส่กัน กลับดูเหมือนแค่แลกมุกประชดกันเฉยๆ

“พูดมาเลย คราวนี้นายจะทำอะไร?” โคเฮนถาม “ไม่น่าจะมาถึงนี่แค่เพื่อจะมอบตำแหน่ง ‘ทายาทสลิธีริน’ ให้ฉันใช่ไหม?”

“ฉันอยากฆ่าแฮร์รี่ พอตเตอร์” โวลเดอมอร์แต่งเรื่องขึ้นมาทันที

“อย่าหวังเลย ฆ่าเขาไม่ได้หรอก” โคเฮนพูด “ฉันเคยลองแล้ว แม่เขาร่ายคาถาปกป้องแบบเสียสละไว้ ใครก็ฆ่าเขาไม่ได้ถ้าคาถานั้นยังอยู่ นายก็รู้นิ ปีที่แล้วแค่แตะตัวเขานิดเดียว วิญญาณนายก็เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว”

“บางทีเราควรลองใช้บาซิลิสก์ในห้องแห่งความลับดู...” โวลเดอมอร์พูด “เธอรู้เรื่องห้องแห่งความลับด้วยเหรอ…?”

“ก็ไอ้ข้อความที่นายเขียนไว้บนผนังนั่นไง?” โคเฮนถาม “สัตว์ประหลาดในห้องแห่งความลับคือตัวบาซิลิสก์ใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว…” โวลเดอมอร์ตอบด้วยน้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจ “ฉันคือทายาทสลิธีรินคนสุดท้าย… ฉันควบคุมบาซิลิสก์ในห้องแห่งความลับได้ แล้วสั่งให้มันฆ่าคนได้…”

“หืม?”

โคเฮนฮึ่มเสียงต่ำ

“มันสู้ดัมเบิลดอร์ได้ไหม?”

“ไม่ได้” โวลเดอมอร์ตอบตามตรง “สู้ฉันในอดีตก็ยังไม่ได้เลย”

โวลเดอมอร์น้อยเอ๋ย... ในใจลึกๆ นายก็รู้ตัวว่าสู้ดัมเบิลดอร์ไม่ได้ใช่ไหม...

โคเฮนเม้มปาก

“แต่เราสามารถใช้มันขับไล่ดัมเบิลดอร์ออกจากโรงเรียนก่อนได้…” โวลเดอมอร์พูด “ถ้ามีนักเรียนกับอาจารย์โดนโจมตีเรื่อยๆ เขาคงอยู่เป็นอาจารย์ใหญ่ต่อไม่ได้…”

“ไอเดียดีนะ” โคเฮนยักคิ้ว

พอดัมเบิลดอร์ไม่อยู่ ก็มีพื้นที่ให้ขยับตัวมากขึ้น

จะทำยังไงถึงจะยังจับมือกับโวลเดอมอร์ได้ โดยที่ยังเป็นเด็กดีของฝั่งดัมเบิลดอร์ไปพร้อมกัน?

โคเฮนเริ่มมีไอเดียแล้ว

“งั้นเราก็ล่อแฮร์รี่ไปในห้องแห่งความลับ แล้วให้บาซิลิสก์จัดการเขา” โคเฮนพูดต่อแทนโวลเดอมอร์ “จากนั้นก็โยนความผิดทั้งหมดให้เขา บอกว่าเป็นฝีมือเขาทั้งหมด พอเขาตาย การโจมตีก็จะหยุดลง ทุกอย่างดูสมเหตุสมผล”

“แผนนี้คุ้นๆ แฮะ…” โวลเดอมอร์นึกถึงตอนที่เคยโยนความผิดให้แฮกริด “แต่ก็เป็นแผนที่ดีจริงๆ…”

“แล้วเราจะฆ่าใครต่อ?” โคเฮนถาม

“?”

นี่เป็นครั้งที่สองที่โวลเดอมอร์อึ้ง

“อะ... อะไรนะ จะไวไปไหม?”

“อย่าชักช้าให้มากนักสิ บ้าจริง! ครึ่งปีแรกเราไม่ได้ศิลาอาถรรพ์ก็เพราะนายอืดอาดนี่แหละ!” โคเฮนโวย “ฉันทำแทบตาย สุดท้ายได้อะไร? ฉันมีศิลาอยู่ในมือแล้วแท้ๆ! แต่นายเห็นดัมเบิลดอร์ปุ๊บก็เผ่นหนีเฉยเลย นั่นพ่อเหรอ? กลัวเขาขนาดนั้นเลย?”

โวลเดอมอร์โดนด่ารัวๆ แต่ไม่เถียงกลับ

เพราะที่โคเฮนพูด... ก็จริงทุกอย่างเลย...

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….