บทที่ 115: แผนสำรองของสลิธีริน (ฟรี)

“ถึงนายจะโวยวายไปยังไง ฉันก็รู้ว่ายังไงนายก็ต้องช่วยอยู่ดี”

โคเฮนมองเอิร์ลด้วยสายตาจริงจังและอบอุ่นสุดชีวิต

“ทำไมสายตานายดูประหลาดจังวะ…?” เอิร์ลถามอย่างสงสัย แล้วเขาก็เห็นเขาขนนกสองอันที่อยู่บนหัวลุกตั้งขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา “เดี๋ยวก่อน ทำไมถึงมีบาซิลิสก์สองตัวในโรงเรียนได้วะ! แม่งเอ๊ย เดี๋ยวๆๆๆ… ห้องแล็บนั่น นายนี่มัน”

“ฉลาดมาก” โคเฮนชม

“ฉันกำลังจะตายใช่มั้ย?” เอิร์ลพูดเสียงเรียบ “ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่ามันต้องจบแบบนี้ตั้งแต่วันที่นายซื้อฉันมา ฮะ งูอีกแล้ว สมัยก่อนพวกมันยังแอบคลานเข้ารังฉันเลย ตอนนี้ยังตามหลอกหลอนไม่เลิกอีก…”

“นายเป็นพวกจิตหลอนว่าตัวเองถูกตามฆ่ารึไง?” โคเฮนถาม

“เปล่า ฉันแค่มีนายไงล่ะ”

เอิร์ลดูเหมือนจะยอมแพ้ทุกอย่างแล้ว

“ขอบคุณเมอร์ลินจริง ๆ ที่ฉันมีเจ้าของนกฮูกที่เป็นได้ทั้งผู้คุมวิญญาณ ฝันร้าย และบาซิลิสก์ในเวลาเดียวกัน ถ้านกฮูกมีประวัติศาสตร์ล่ะก็ ฉันต้องเป็นนกฮูกที่กล้าหาญและทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยมีมาแน่นอน…”

เอิร์ลปฏิเสธโคเฮนไม่ได้อยู่แล้ว แต่โคเฮนก็ไม่ได้จะพามันไปตายซะหน่อย

“แค่นายปิดตาไว้ก็พอ” โคเฮนเอาผ้าริบบิ้นไหมสีดำมาผูกตาให้เอิร์ล “นายแค่ต้องถือไม้กายสิทธิ์ไว้เป็นพยานเฉย ๆ ไม่ต้องเห็นอะไรด้วยซ้ำ ไม่ต้องห่วง การทำพันธสัญญาไม่จำเป็นต้องใช้สายตา”

“งูกินนกนะ” เอิร์ลพูดเสียงสิ้นหวังหลังจากถูกปิดตา “แล้วตอนนี้ฉันมองอะไรไม่เห็นเลย ฉันยิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัยเข้าไปอีก!”

“พวกมันไม่ทำร้ายนายหรอก ฉันอยู่ตรงนี้ไง” โคเฮนปลอบ

“ซซซซซ…” (ลูกจ๋า เอาอาหารมาแล้วเหรอ?)

ในห้องแห่งความลับ ซิสโซโก้มองนกฮูกที่ถูกปิดตาซึ่งโคเฮนพามาด้วยสายตาหิวกระหาย

“ซซซซซ ซซ…” (นั่นนกฮูกของฉัน ถ้านายกินมัน นายจะส่งจดหมายให้ฉันทุกวันเองเหรอ?)

โคเฮนรีบดันหัวงูยักษ์ของซิสโซโก้ที่กำลังเอื้อมไปหาเอิร์ลออกห่าง

“ซซซซ…” (มันจะเป็นพยานในพิธี เราต้องใช้มันถึงจะทำพันธสัญญาได้)

“ฉันไม่เข้าใจเลย ฉันไม่เข้าใจสักนิด!” เอิร์ลพูดเสียงสั่น “พวกนายไม่ได้คุยกันเรื่องว่าจะทำให้ฉันอร่อยขึ้นยังไงใช่มั้ย?! เดี๋ยวๆๆ… เธอยังมีชีวิตอยู่ใช่มั้ย ไอ้นกขนน้อย!? นายยังไม่โดนพ่อของตัวเองแดกใช่มั้ย!?”

“ยัง มีชีวิตอยู่ แล้วก็เงียบหน่อย มันกำลังจะเริ่มแล้ว” โคเฮนตอบ “จับไม้กายสิทธิ์ให้แน่น”

เอิร์ลถูกวางลงบนก้อนหินที่โคเฮนเสกให้กลายเป็นโต๊ะ ผ้าผูกตาปิดไว้สนิท กรงเล็บก็กำไม้กายสิทธิ์ที่โคเฮนซื้อให้แน่น หันหน้าไปทางโคเฮนกับบาซิลิสก์ซิสโซโก้

เขาไม่มีทางเข้าใจได้เลยว่าโคเฮนกับงูยักษ์กำลังฟ่อใส่กันเรื่องอะไร

โคเฮนกับซิสโซโก้ทำพิธีพันธสัญญาได้อย่างราบรื่น ซิสโซโก้ไม่ได้ต่อต้านเหมือนอาริตอนนั้น อาจจะเพราะมันชินกับการใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยอยู่ข้างนอกก็ได้ ความอยากมีอิสระของอาริน่ะแรงกว่าซิสโซโก้เยอะ

“บาซิลิสก์ตัวเก่าในห้องแห่งความลับไปไหนแล้ว?” โคเฮนฟ่อถามซิสโซโก้ “เมื่อกี้มันหายไปไหน?”

“กลับรังไปแล้ว” ซิสโซโก้ถูหน้าโคเฮน ถึงเกล็นมันจะเย็นเฉียบ แต่โคเฮนกลับรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ นี่แหละคือสายสัมพันธ์ทางสายเลือดในโลกเวทมนตร์ “เขาหดหู่นิดหน่อยนะ เขาไม่เคยออกจากปราสาทเลย อยู่แต่ที่นี่เพื่อเฝ้าให้หมอนั่น ซัลลาซาร์ แล้วตอนนี้เขากลับถูกพ่อมดในปราสาทตามล่าเพราะเรื่องนั้น…”

“จะพาเขาไปด้วยก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้หรอก” โคเฮนเริ่มวางแผนขั้นต่อไป

เจ้าโวลเดอมอร์ต้องอยากใช้บาซิลิสก์โจมตีต่อแน่นอน ถ้าเขาย้ายบาซิลิสก์ไปก่อน โวลเดอมอร์ก็คงได้แต่ตะโกน “บาซิลิสก์ของฉันล่ะ!? งูยักษ์ของฉันไปไหน!?” แล้วเรื่องก็จบ

แต่จะเก็บบาซิลิสก์สองตัวไว้ที่ไหนได้ล่ะ?

แถมยังต้องให้อาหารมันทุกวันอีกต่างหาก…

“พวกนายต้องการพื้นที่แค่ไหน?” โคเฮนถาม “ฉันมีอาณาเขตใหญ่ซ่อนอยู่ในกล่องอยู่ แต่มันก็มีสัตว์ตัวเล็ก ๆ อยู่หลายตัว ถ้าพวกนายเข้าไปอยู่ มีโอกาสสูงมากที่พวกนั้นจะตายยกกล่อง แล้วฉันต้องมานั่งเลี้ยงใหม่…”

นอร์เบิร์ตกับอาริอาจจะไม่โดนมองตาตาย เพราะนอร์เบิร์ตมีสายเลือดมังกร ส่วนอาริมีภูมิคุ้มกันคำสาป พวกสัตว์เวทมนตร์ระดับสูงมันก็แบบนี้แหละ

แต่เรื่องอาหารน่ะต่างกันแน่ แกะพวกนั้นตายเรียบแน่ แล้วนอร์เบิร์ตก็คงต้องกินแกะทีละหลายร้อยตัวอีก

“ฉันขุดโพรงเองได้มั้ย?” ซิสโซโก้ถาม ปรับตัวเร็วมาก “แค่ที่นอนเงียบ ๆ ก็พอแล้ว ลูกเอ๊ย ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรมากหรอก ขอแค่มีตัวเมียสัก”

“ฉันตั้งใจจะจัดบ้านให้นายอยู่แล้วล่ะ” โคเฮนพูดนิ่ง ๆ “แต่ตอนนี้นายได้สิทธิ์ไปนอนใต้ถุนแทนแล้ว แบบที่เบียดตัวจนหางบิดไม่ได้เลย”

พูดถึงข้างนอก นายก็คืองูเทพแห่งทะเลทราย…

งูธรรมดาโดนจ้องตาก็ตายแล้ว โคเฮนจะไปลักบาซิลิสก์ตัวเมียมาจากไหนล่ะ แถมบาซิลิสก์อาจจะขยายพันธุ์ไม่ได้ด้วย ใครจะไปคิดว่าสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากไข่ไก่ฟักโดยคางคกจะสามารถสืบสายพันธุ์ต่อได้กัน?

แต่ถึงอย่างนั้น ซิสโซโก้ก็ยังดูแฮปปี้มาก โคเฮนเริ่มสงสัยว่ามันไม่ได้แคร์ขนาดบ้านหรือว่ามีตัวเมียรึเปล่า จริง ๆ แล้วมันคงแค่ต้องการ “ที่ซุกหัวนอนพร้อมข้าวฟรี” แล้วก็ขี้เกียจไปวัน ๆ ก็พอแล้ว

“พาเจ้าบาซิลิสก์ตัวเก่ามาด้วยละกัน เห็นแล้วมันก็รู้สึกสงสารหน่อย ๆ” โคเฮนบอกให้ซิสโซโก้ไปเรียกอีกตัวมา ไหน ๆ ก็มาแล้ว จะพากลับทั้งคู่เลยก็แล้วกัน ยังไงซิสโซโก้ก็อยู่ห้องเดียวกับมัน ไม่ใช่โคเฮน

เดี๋ยวถ้าว่าง ๆ จะลองขุดโพรงให้อยู่…

【ติ๊ง! ค่าความดี +100】

【หมายเหตุ: ซาบซึ้งจนน้ำตาไหล(ตาย)】

ทำไมโน้ตของระบบมัน…แปลกจังวะ?

ไม่รู้ว่าได้ค่าความดีจากการช่วยบาซิลิสก์ตัวเก่า หรือจากความคิดจะสร้างโพรงให้งูอยู่กันแน่ แต่ยังไงก็เป็นเรื่องดีแหละ

“ไปยัง? ไปยัง?” เอิร์ลยืนเกร็งเหมือนหินเลย

“รอบหน้าอีกทีนึง” โคเฮนลูบหัวเอิร์ล

ซิสโซโก้เลื้อยเข้าไปในโพรงของรูปปั้นสลิธีรินขนาดยักษ์ในห้องแห่งความลับ ไม่นานนัก บาซิลิสก์ตัวเก่าก็ถูกลากออกมา

“ไปกันเถอะ พี่ชายที่แสนดี! เวลาดี ๆ ของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!” ซิสโซโก้ใช้หางลากบาซิลิสก์ตัวเก่าที่ขยับช้ากว่า จากมุมมองของงู นี่คือการคล้องแขน

“จริงเหรอ…?” บาซิลิสก์ตัวเก่าถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวัง

โคเฮนอยู่ ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย เหมือนมีก้อนกรวดเล็ก ๆ จุกอยู่ในอก เพราะภาพตรงหน้ามันเหมือนแก๊งคนร้ายกำลังลักพาตัวบาซิลิสก์แก่จากฮอกวอตส์ ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือเจ้าบาซิลิสก์แก่ดูอยากออกไปข้างนอกสุด ๆ เหมือนจะยอมไปเป็นแรงงานงูแบบเต็มใจ

แต่ความรู้สึกนี้อยู่ได้แค่ไม่กี่วินาที จิตสำนึกของโคเฮนถูกกลบด้วยภาพอนาคตอันสดใส ที่เขาจะมีบาซิลิสก์ลับไว้ในครอบครองถึงสองตัว

“จริง” โคเฮนพูดกับบาซิลิสก์ตัวเก่า

โคเฮนทำขั้นตอนเดิมกับบาซิลิสก์ตัวเก่าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม

บาซิลิสก์ตัวเก่าไม่มีทีท่าต่อต้านเลยด้วยซ้ำ ยังดูเหมือนตั้งใจจะสาบานด้วยซ้ำ แต่เวทมนตร์กลับไม่เกิดประกายหรือเอฟเฟกต์อะไรเลย

มีเวทมนตร์อีกบทหนึ่งที่ขัดขวางพันธสัญญา เป็นเวทที่หลงเหลืออยู่บนร่างของบาซิลิสก์ตัวเก่า

“เจ้าจะไม่มีวันยึดครองทรัพย์สินของสลิธีริน…”

เสียงแหบแก่ดังขึ้น โคเฮนไม่เคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน แต่ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา คนที่ทิ้งเสียงนี้ไว้…ก็คือสลิธีรินนั่นเอง

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……….